EP 692 ครอบครัว

EP 692 ครอบครัว

By loop

จากผู้แปล *** ช่วยเป็นกำลังใจให้ผู้แปลหน่อยนะครับ โดยการให้คะแนน นวนิยาย POWER AND WEALTH  ห้าดาวกันเยอะนะคัรบ ขอขอบคุณผู้สนับสนุนทุกท่านด้วยนะครับ ท่านเป็นส่วนหนึ่งทำให้ผู้แปลมาถึงจุดนี้ได้ รักและขอบคุณ ***

เวลาสามทุ่มกว่าๆ.

หลังจากที่เมื่อคืนดงซูบินและคนอื่นๆ ออกจากโรงพยาบาล พวกเขาก็กลับไปที่บ้านของเซียวลี่ฮวาทันที ที่นั้นเป็นพื้นที่พักอาศัยที่เงียบสงบ ปราศจากชุมชนห่างใกล้จากความวุ่นวาย

ทันทีที่เขาเข้าไปในบ้านหลิวเฉินหลงก็เปิดเองก็เขาไปจัดแจงของในบ้าน

เซียวลี่ฮวาเองก็ยิ้มและนั่งบนโซฟาพร้อมกับรอยยิ้ม และลูบหัวของหลานสาวของเธอดูเหมือนเธอจะเอ็นดูหยูเซียวเซียวเอามากๆ

ในเวลานั้นเองดงซูบินที่ติดตามมาด้วยเขาก็รู้สึกปลื้มปิติที่ได้เห็นครอบครัวกับมาพร้อมหน้ากันอีกครั้ง เขาหน้าแดงด้วยความดีใจ และไม่รู้จะพูดอะไรหลังจากนี้เลย

เมื่อครอบครัวกลับมารวมกันอีกครั้งดงซูบินก็กลายเป็นเพียงคนนอก ตอนนี้ครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้ากันแล้ว ทั้งหมดดูสนิทสนมกันเหมือนรู้จักกันมานานหลายสิบปีจนทุกคนไม่ได้เตรียมน้ำชาเลยด้วยซ้ำ  ดงซูบินเองก็หัวเราะและไปที่ห้องครัวเพื่อหาอะไรมารองท้อง เมื่อดงซูบินไปที่ตู้กดน้ำและกดน้ำมาหนึ่งแก้ว จากนั้นก็ดื่มน้ำในขณะที่พิงกระจกในครัวเพื่อสูบบุหรี่ ดงซูบินรู้สึกได้ถึงความสุขจากครอบครัวนี้ อันที่จริงดงซูบินมีความสุขมากและคิดจะปล่อยให้พวกเขามีเวลาคุยกัน

“ไม่ดื่มน้ำกันหน่อยหรอ?”

"ไม่เป็นไรค่ะ หนูไม่รู้สึกหิวน้ำเลย"

"นี่คือบ้านของลูกในอนาคต ยินดีต้อนรับ แน่นอนอาจจะดูไม่คุ้นเคยเท่าไร แต่มันคือของลูกจริงๆ"

"ที่นี้ แต่... ไม่มีอะไร"

“ตอนนี้ลูกก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว อย่างงั้นแม่คงจะต้องเรียกลูกว่า เหมยเซียวได้แล้ว”

"ตกลง."

“ลืมถามตลอด แล้วสามีของลูกล่ะ”

“เขาเสียชีวิตไปแล้วค่ะ”

“เกิดอะไรขึ้น เขาป่วยหรือว่าอะไร”

หยูเหมยเซียวเล่าให้พวกเขาฟังเกี่ยวกับประสบการณ์ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา รวมทั้งเรื่องของสามี หยูเซียวเซียว และสิ่งต่างๆ ที่ดงซูบินช่วยพวกเธอ หลังจากฟังเซียวลี่ฮวาและ หลิวเฉินหลงแล้ว มันทำให้ทั้งสองเองรู้สึกถึงความยากลำบากและความโชคดีของลูกสาวของพวกเขา  ทั้งสองถอนหายใจและกล่าวว่าพวกเขาได้พูดคุยในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาว่าจะตามหาหยูเหมยเซียวได้อย่างไรและเหตุใดทั้งคู่จึงหย่ากันเพื่อเป็ฯการแลกเปลี่ยนกันระหว่างพ่อแม่กับลูกที่พลัดพลากกันไปเนินนาน

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง

การพูดคุยเรื่องเศร้ามากมายก็เหมือนกับเป็นการปรับความเข้าใจซึ่งกันและกัน

“แล้วซูบินล่ะ” หลิวเฉินหลงพยายามมองหาดงซูบิน "ซูบิน? ซูบิน?"

เซียวลี่ฮวาก็ตบขาของเธอเบา ๆ “พวกเราเองก็มีความสุขกันมากไป จนลืมซูบินไปเลย?”

"ผมอยู่นี่ครับ" ดงซูบินได้ยินเสียงคนเรียกเขาว่า เขาขว้างก้นบุหรี่ออกไปนอกหน้าต่าง และออกมาจากห้องครัวดูเหมือนครอบครัวของหยูเหมยเซียวกำลังเรียกหาเขา

เซียวลี่ฮวายืนขึ้นและโค้งคำนับขอโทษดงซูบิน: "ฉันเองต้องขอโทษด้วยที่ตลอดเวลาจะต้องสร้างความลำบากให้กับคุณ และยังลืมดูแลคุณในฐานะแขกที่มาเยือนบ้านของฉันอีก ต้องขอโทษจริงๆ"

ดงซูบินยิ้มและพูดว่า: "ไม่เป็นอะไรหรอกครับ พอดีผมเองก็จะต้องเข้าไปสูบบุหรี่ด้วย"

หลิวเฉินหลงก้าวขึ้นไปจับไหล่ของดงซูบินและพาเขาไปที่เก้าอี้ “ถ้าเช่นนั้นเชิญนั่งก่อน ผมจะชงชาให้คุณเอง”

“ไม่เป็นไรหรอก พี่หลิว”

"ต้องขอบคุณคุณที่ทำให้ครอบครัวของเราได้เจอกันอีกครั้ง.."

“มันเป็นพรที่สวรรค์มอบให้พี่หยูตั้งหากล่ะครับ”

หลิวเฉินหลงเองเริ่มกุมแขนของเขา "เหมยเซียวเองผ่านความยากลำบากเหล่านี้มาได้ก็เป็นเพราะการช่วยเหลือของคุณ หลายอย่างคุณได้ช่วยเธอไว้... นั้นก็รวมถึงเรื่องงานของเหมยเซียวในปัจจุบันด้วย ผมเองได้ฟังเรื่องในช่วงตลอดสองปีที่ผ่านมา ลูกสาวและหลานสาวของผมเองได้รับการช่วยเหลือจากคุณเสมอมา”

เซียวลี่ฮวาล่าวเสริม: "อีกทั้งถ้าไม่ได้คุณช่วยฉันไว้ ฉันคงถูกรถยนตร์เจตต้าฆ่าตายไปแล้ว  และคงไม่ได้พบหน้าลูกสาวและหลานสาวของฉันอีกไปตลอดชีวิต ซูบินฉันเองขอขอบคุณ คุณจริงๆ!"

"ใช่!ผมเองก็ต้องขอบคุณ คุณด้วย" หลิวเฉินหลงตบแขนของเขาก่อนที่จะพูดว่า “ผมเองไม่รู้จะตอบแทนคุณด้วยวิธีไหนเลย”

ดงซูบิน ยิ้มและพูดว่า: "ผมเองไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ มันเป็นเรื่องบังเอิญ บางทีอาจเป็นการจัดเตรียมของพระเจ้า สำหรับผมที่จะช่วยให้พวกคุณมารวมกันเป็นครอบครัวอีกครั้งได้ ตอนนี้ภารกิจเสร็จสิ้น เท่านี้ผมเองก็สบายใจแล้ว"

เซียวลี่ฮวาก็พูดขึ้นทันที: "ใช่ เรื่องเงินทั้งหมดที่ลูกสาวของฉันยืมของคุณมาฉันจะชดใช้แทนให้" เมื่อเธอพูดจบ เธอหยิบกระเป๋าเงินออกมาแล้วหยิบบัตรธนาคารออกมา "ในนี้มีเงิน 200,000 หยวน รหัสผ่านคือ..."

หลิวเฉิงหลงคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และหยุดอดีตภรรยาของเขาทันที "คุณไม่ต้องทำอย่างงั้นเลย! มันเป็นหน้าที่ของผมตั้งหาก!"

เซียวลี่ฮวาจับมืออดีตสามี “ไม่ต้องหรอก เงินเพียงเท่านี้”

หลิวเฉินหลงและเซียวลี่ฮวาทั้งคู่อยู่ในตำแหน่งงานเทียบเท่ากัน เมื่อพวกเขาไม่ได้รับการปรับโครงสร้างใหม่เมื่อหลายสิบปีก่อน ทั้งสองก็ทำให้เข้ามีสถานะเป็นผู้บริหารเช่นเดียวกัน ถึงแม้ตำแหน่งใจหน้าที่งานจะเหมือนกัน แต่ความแตกต่างคือประธานธนาคารเพื่อการอุตสาหกรรมและการพาณิชย์ของจีนนั้นดีกว่าบริษัทพลังงานอยู่มากอย่างเห็นได้ชัด ถึงแม้ผู้นำระดับสูงของ บริษัท พลังงานมีรายได้มากมายแต่จะไม่มีโบนัส

หลิวเฉิงหลงเมื่อเห็นเช่นนั้น เขาขมวดคิ้ว “นี่มันไม่ใช่เรื่องของใครมีเงินมากมีเงินน้อย แต่เป็นเรื่องของลูกสาวผม”

“นั่นก็ลูกสาวฉันเหมือนกัน!” เซียวลี่ฮวาเหลือบมองเขา “ต่อหน้าลูกสาวฉัน คุณยังกล้าเถียงฉันอีก”

“ผมไม่อยากจะเถียงกับคุณแล้ว ยังไงก็ตามผมจะเป็นคนจ่ายเงินนี้เอง”

“หลิวเฉิงหลง! ทำไมคุณถึงเข้าใจอะไรยากอย่างงี้กันเนี่ย?”

“ผมเข้าใจอะไรยากที่ไหนกัน”

จะไม่มีคู่รักคนไหนบนโลกที่จะไม่ทะเลากันเลยหรอ? ไม่ต้องพูดถึงการหย่าร้างเลย ตอนนี้ทั้งสองเริ่มถกเถียงกันไปมา

ดงซูบิน อดไม่ได้ที่จะยิ้ม

หยูเหมยเซียวเองก็อยากจะห้ามทั้งคู่ แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรปล่อยให้เหตุการณ์ดำเนินติ่อไป

อย่างไรก็ตามหยูเซียวเซียวมีบทบาท เมื่อเห็นว่าตากับยายกำลังทะเลาะกัน ดวงตาของเธอก็แดงและน้ำตาไหล “หยุดทะเลากันได้แล้วค่ะ”

หลิวเฉินหลงเห็นเช่นนั้นก็ความตื่นตระหนกและพูดว่า: "อย่าร้องไห้อย่าร้องไห้เลย คุณตาจะไม่ทำแบบนี้แล้ว"

เซียวลี่ฮวาเองก็ตกใจเช่นกันเธอรีบจับหยูเซียวเซียวเอาไว้ จูบเธอ "อย่าร้องไห้นะหลานรัก คุณตากับคุณยายแค่ล้อกันเล่นนะ"

หลิวเฉินหลง ยิ้มและพูดว่า: "ใช่ล้อเล่น"

ดูเหมือนทั้งคู่พยายามจะเอาใจหลานสาวของเธอ

เซียวลี่ฮวาถอนหายใจด้วยความโล่งอกและเขาก็ตบจมูกเล็ก ๆ ของเขา “หลานของตากับยาย เหมือนกับหยูเหมยเซียว สมัยแม่ของหลานยังเป็นเด็ก ตอนสมัยที่เราทั่งคู่เริ่มเถียงกัน แม่ของหลานก็จะเหล่ตาและ ร้องไห้ออกมาทุกครั้งเพื่อให้เราหยุด”

หลิวเฉินดูเหมือนจะคิดถึงสิ่งต่างๆ เมื่อสอง 30 ปีก่อนและยิ้มออกมา

ใบหน้าของหยูเหมยเซียวร้อนและน่าอายเล็กน้อย

“อย่างงั้นก็....” หลิวเฉินหลงมองไปที่อดีตภรรยาของเขา

เซียวลี่ฮวาเหลือบมองเขา หลิวเฉินถอนหายใจและส่งบัตรธนาคารให้ดงซูบิน “ซูบินคุณถือรับบัตรนี้ไป ไม่ต้องเกรงใจพวกเรา ถ้าเงินไม่พอหรือขาดตกบกพร่องอะไรคุณบอกหมายเลขธนาคารมาให้เราได้เลย แล้วฉันจะโอนเงินให้คุณในวันพรุ่งนี้” ”

ดงซูบินไม่รับ “คุณป้าเซียวครับ พูดแบบนี้คงเบื่อแย่”

"รับเถอะ!"เซียวลี่ฮวาพยายามหยิบบัตรให้เขา

“ที่ผมตัดสินใจช่วยพี่สาวหยูเพราะเห็นว่าเธอกำลังลำบากจริง บอกตรงๆ ผมไม่ต้องการเงินชดเชยอะไรทั้งนั้น แล้วผมเองก็ไม่ได้จำเป็นทีจะต้องใช้เงินด้วย”

เซียวลี่ฮวากลับมาที่นี้ด้วยรถปอร์เช่คาร์เยนของดงซูบินแน่นอนว่าเธอรู้ว่าเขาไม่ได้อยากจน "ฉันรู้ดีว่าคุณเองก็มีฐานะ แต่เราต้องคืนมัน"

"ผมไม่ต้องการมันจริงๆ"

เซียวลี่ฮวาไม่ได้ทำ "คุณต้องเก็บมันไว้"

“ใช่ เสี่ยวตง รับมันไว้เถอะ” หลิวเฉิงหลงยังกล่าวเสริมอีก

ดงซูบินพยายามผลักคืนและไม่รับัมน ดงซูบินไม่ต้องการเงินของเซียวลี่ฮวา และหลิวเฉินหลงสิ่งทีเขาทำก็แค่ต้องการช่วยชีวิตคนเท่านั้น

ในตอนท้ายหยูเหมยเซีวกระซิบ "เดียวหนูจะเป็นคนหาเงินคืนดงซูบินด้วยตัวเองค่ะ"

ดงซูบินยิ้มและพูดว่า: "พี่สาวหยูพูดออกมาแล้ว"

เซียวลี่ฮวา และ หลิวเฉินหลงทำอะไรไม่ถูก หลังจากพูดอีกสองสามคำ พวกเขาก็ต้องยอมแพ้

ทันใดนั้นหยูเซียวเซียวก็หาวออกมาและกระพริบตา “แม่ค่ะหนูเริ่มง่วงแล้ว”

เซียวลี่ฮวากล่าวทันทีว่า: "เหมยเซียวลูกมาจากหยานไทใช่ไหม ดูเหมือนหยูเซียวเซียวจะง่วงแล้ววันนี้ก็พอแค่นี้ก่อนล่ะกัน พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน นอนพักกันก่อน"

หยูเหมยเซียว ถามว่า: "ถ้าอย่างนั้นเรา...···"

"ก็แค่อาศัยอยู่ที่นี่แหละ"เซียวลี่ฮวายิ้มและจับมือหยูเหมยเซียวและมือของเธอแล้วพาพวกเธอไปที่ห้องนอนเล็ก ๆ “ไปทำความสะอาดบ้านกันเถอะ วันนี้แม่อยากนอนกับหนูมากๆเลย ห้องมันอาจไม่ใหญ่มากแต่มันเป็นของหนูตอนที่หนู 5 ขวบ ห๊ะ ห๊ะ แม่มีความสุขเหลือเกิน มีความสุขมาก ดังนั้นลูกควรพักผ่อนได้แล้ว”

หยูเหมยเซียวที่ถูกตามใจและสายตาที่สอบถามมองไปที่ดงซูบิน “ซูบิน เราจะพักที่นี้จริง?” เธอต้องการขอความคิดเห็นของดงซูบิน

มันทำให้ดงซูบินถึงกับตกใจเล็กน้อยดูเหมือนทั้งดงซูบินและหลิวเฉินหลงเองน่าจะยังไม่มีที่พัก "พี่สาวหยูพักที่นี้แหละไม่ต้องห่วงฉัน เดียวเราจะไปจองโรงแรมพักเอาและค่อยกลับมารับคุณ" เขาบอกหยูเหมยเซียวไปเช่นนั้นป็นเพราะว่าจริงแล้วหยูเหมยเซียวอยากจะไปพักที่ในโรงแรมกับดงซูบินด้วย แต่ดงซูบินเองก็ไม่กล้าทำให้บรรยากาศเสีย เขาจึงไม่พูดอะไรออกมา และแน่นอนว่าเขาไม่ต้องการให้หลิวเฉินหลง รู้

หลิวเฉิงหลงพยักหน้า "ถ้าเช่นนี้ก็ควรไปพักที่โรงแรมแล้วค่อยกลับมาใหม่"

เซียวลี่ฮวายืนยันว่า: "เหมยเซียวแม่จะพาคุณกลับไปที่มณฑลหยานไทเองวันพรุ่งนี้ ตอนนี้ก็เอากระเป๋าเดินทางมาไว้ที่นี้ก่อน พักอยู่ที่นี้กับแม่"

หยูเหมยเซียวถึงกับตัดสินใจไม่ถูก

เมื่อฉันได้ยินสิ่งนี้ หลิวเฉินหลงจำสิ่งหนึ่งได้และไอ:  “ลี่ฮวาแล้วผมล่ะ?”

เซียวลี่ฮวา จ้องมาที่เขาและไม่พูดอะไร

บ้านมีเพียงสองห้องนอน สองห้อง มีห้องใหญ่ห้องหนึ่งนั้นเป็นห้องเซียวลี่ฮวา แน่นอนว่าไม่มีที่ไหนที่หลิวเฉิงหลงอาศัยอยู่ และโซฟาของเซียวลี่ฮวาก็คงนอนไม่หลับ เมื่อเห็นอดีตภรรยาของเขาไม่พูด หลิวเฉิงหลงก็ถอนหายใจและยิ้มอย่างขมขื่น งั้นเราไปพักผ่อนกันเถอะ พรุ่งนี้เช้าผมค่อยกลับมาใหม่ อย่างน้อยผมก็ได้เจอลูกสาวของผม อันที่จริงผมก็ไม่อยากกลับแต่มันช่วยไม่ได้ ผมหย่าร้างกับคุณมาหลายปีแล้ว”

ดงซูบินกระพริบตา “ยังไงผมก็จะออกไปอยู่แล้ว พี่หลิวเดียวผมไปส่งคุณให้ไหม”

หลิวเฉินหลงยิ้มอย่างไม่เต็มใจในที่สุดก็มองไปที่หยูเซียวเซียว และ เหมยเซียว ก่อนจะหยิบกระเป๋าออกไปกับดงซูบิน "ไป"

ทันใดนั้น เซียวลี่ฮัว ซึ่งกำลังหยิบแปรงสีฟันอันใหม่ในห้องน้ำ จู่ๆ ก็มองออกไปและพูดว่า: “ถ้าคุณอยากกลับฉันก็จะไม่ห้ามคุณ”

"ตะกี้ว่ายังไงนะ?" หลิวเฉิงหลงเหลือบมอง "...คุณจะให้ผมพักที่นี้หรอ"

เซียวลี่ฮวาพยายามเบี้ยงหน้าหนี “ถ้านอนตอนกลางคืน ถ้ายังกรนเหมือนเมื่อก่อน อย่าโทษฉันที่เตะคุณลงจากเตียงล่ะ เตรียมใจเอาไวได้เลย!”

หยูเหมยเซียว และ หยูเซียวเซียวก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

น้ำเสียงของหลิวเฉินหลงเต็มไปด้วยความดีใจ และ ดงซูบินเองก็เดินขอตัวออกจากบ้าน

ดูเหมือนดงซูบินก็จะมีความสุขกับพวกเขาเช่นกัน