EP 691 พร้อมหน้ากันอีกครั้ง

EP 691 พร้อมหน้ากันอีกครั้ง

By loop

ตอนนี้ดูเหมือนฟ้าจะมืดแล้ว

ณ ห้องผู้ป่วยฉุกเฉินที่โรงพยาบาล

ในห้องโถงมีคนอย่างยี่สิบถึงสามสิบคนอยู่ในบริเวณนั้น  อีกทั้งแผนกฉุกเฉินยังเต็มไปด้วยคนจะนวนมาก ตอนนี้ทุกอย่างดูวุ่นวายและผู้คนแออัด เมื่อหลิวเฉิงหลงเห็นเช่นนั้น เขาก็ดึงม่านที่ด้านข้าง เมื่อดงซูบินเห็นมัน เขาก็ดึงม่านอีกด้านหนึ่ง

แม้ว่าสิ่งนี้จะไม่สามารถปิดกั้นเสียงจากภายนอกได้และยังได้ยินเสียงประกาศของโรงพยาบาลอย่างชัดเจน แต่อย่างน้อยมันก็ช่วยให้พวกเขาพ้นจากสายตาของผู้คนที่เดินไปมาแถวนั้นได้

หลิวเฉิงหลงมองดูนาฬิกาและพูดว่า: "หรือว่าผมควรหาพยาบาลเพื่อให้มาเปิดห้องพักให้เรา?"

เซียวลี่ฮวาส่ายหัว “ไม่ต้องลำบากขนาดนั้น อีกสักพักพวกเราก็คงจะไปแล้ว”

“ผู้อำนวยการโรงพยาบาลรู้จักเราดี  เรื่องนี้ไม่มีปัญหา” หลิวเฉิงหลงกล่าว

เซียวลี่ฮวายืนกรานที่จะโบกมือและมองมาที่เขา “ไม่ต้อง เดียวฉันจะกลับบ้านหลังจากเจอเพื่อนของซูบิน อาการบาดเจ็บไม่หนักเท่าไร” หลิวเฉินหลงพยักหน้าและจับมืออดีตภรรยาของเขาไว้

เซียวลี่ฮวาขมวดคิ้วและเธอก็ดึงมือออกโดยไม่ได้พูดอะไร

หลิวเฉิงหลงไอออกมา เหมือนว่าเขาอึดอัด เขามองไปที่ดงซูบิน

ข้อสังเกตของดงซูบินคือเขาให้ความสนใจกับคนสองคน เมื่อเห็นหน้าตาของหลิวเฉินหลง ภายในใจของดงซูบินก็ยิ้มเล็กน้อย แต่เขาก็พยายามเบี่ยงหน้าไปทางอื่นและแสร้งทำเป็นไม่เห็นอะไรเลย

“ซูบิน” หลิวเฉิงหลงเรียกเขา

"ครับ?" ด้านของดงซูบิน “มีอะไรหรือเปล่า?”

“บอกฉันหน่อยได้ไหม ว่าเพื่อนของคุณทำไหมเขาต้องมาที่นี้ด้วย? แล้วเขาอยากพบเราทั้งสองคนจริงๆหรอ?” ดงซูบินกล่าวด้วยรอยยิ้ม: "เรื่องนั้นแน่นอนอยู่แล้ว เขาอยากพบคุณมาก" เซียวลี่ฮวาทำหน้าตาสงสัยขึ้นมาทันที: "หรือว่าเขาจะเป็นเพื่อนเก่าของฉันหรอ แล้วหลิวเฉินก็รู้จักเขาด้วย"

"พวกคุณทั้งคู่รู้จักเขาแน่นอน" ดงซูบินกล่าวอย่างมีลับลมคมนัย และกล่าวว่า “แต่บางที่คุณอาจจะจำหน้าของเขาไม่ได้” หลิวเฉินหลงและ เซียวลี่ฮวายังคงต้องถามว่าเกิดอะไรขึ้น จู่ๆ ก็มีคนวิ่งเข้ามาในห้องฉุกเฉินสองสามคน ดงซูบิน เปิดม่านและมองออกไป ตาเป็นประกายและพูดว่า: "เหมือนว่าพวกเขาจะมาแล้วโปรดรออยู่ตรงนี้สักพัก"...ทันใดนั้นดงซูบินกก็เปิดม่านแล้วเดินออกไปยืนอยู่ตรงข้ามที่ทางเข้าประตู ดูเหมือนหยูเหมยเซียวเองก็กำลังดูกังวลเธอเคลื่อนไหวไปมาอยู่รุกรี้รุกรนก่อนที่จะนั่งยอง ๆ ด้วยความเหนือและลูกสาวของเธอก็ตะโกนขึ้นมาว่า! ""แม่! คุณลุงอยู่ตรงนั้น! "

หยูเหมยเซียวรีบจับมือลูกสาวของเธอและทักทายเขา "ซูบิน ฉันมาแล้ว พวกเขาล่ะ" ดงซูบินเองก็ยิ้มออกมา "เอาล่ะ ไปกันเถอะ" หยูเหมยเซียวกำลังจะก้าวเดินไปข้างหน้า แต่ในวินาทีนั้นเธอก็เกิดลังเลขึ้นมาชั่วขณะก่อนที่จะนิ่งไปและตัดสินใจก้าวเดินไปอีกครั้ง

"มาเถอะ มานี่" หยูเหมยเซียวกัดฟันและพาลูกสาวของเธอไปด้วย

ก่อนถึงเตียงพักชั่วคราวในห้องฉุกเฉิน ดงซูบินสูดหายใจเข้าลึกๆและมองไปที่หยูเหมยเซียวและหยูเซียวเซียว และในที่สุดก็เอื้อมมือออกไปและเปิดม่านอย่างช้าๆ ผลักพวกเขาเข้าไปและปิดม่าน

หลิวเฉินหลงและ เซียวลี่ฮวายังคงกระซิบอะไรบางอย่างกันอยู่ และพวกเขาก็เงยหน้าขึ้นมอง

หยูเหมยเซียวก็กัดปากล่างด้วยความเขินอายส่วนหยูเซียวเซียวซ่อนตัวอยู่หลังแม่ของเธอด้วยความกลัวและเหล่มองไปหาคนทั้งสองที่อยู่ตรงหน้า

ตอนนี้ทั้งคู่ยืนประจันหน้ากัน!

แน่นอนว่าครั้งนี้หยูเหมยเซียวได้เตรียมใจมาแล้ว ดังนั้นหลังจากเห็นหลิวเฉิงหลง ดวงตาของเธอก็เริ่มมีน้ำตาไหลออกมาและตัวสั่นนั้นร่วมถึงปากของเธอที่พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาด้วย

หยูเหมยเซียวตอนนี้เต็มไปด้วยความประหม่าแต่ก็ดีใจอย่างบอกไม่ถูก

ในทางกลับกัน เมื่อ หลิวเฉินหลงเห็นหยูเหมยเซียวเป็นครั้งแรกก็ทำให้เขาตะลึงอย่างหาคำอธิบายใดมาไม่ได้

เซียวลี่ฮวาตอบสนองช้ากว่าหลิวเฉินหลงมาก เธอมองดูสักครู่ด้วยความสงสัย แต่สักพักสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปในทันที

“นี่ พวกคุณ” หลิวเฉิงหลงยืนขึ้น ดูเหมือนจะรู้อะไรบางอย่าง และมองดูดงซูบินด้วยความประหลาดใจ จับไหล่ของเขาไว้ “ซูบิน!”

นี้มันเป็นไปได้อย่างไร! “หญิงสาวคนนี้ดูเหมือนอดีตภรรยาของเขามาก เมื่อตอนที่เธอยังสาว ถึงแม้จะไม่ได้เหมือนไปหมดทุกส่วน แต่อย่างน้อยถ้านับเป็นคะแนนเต็มสิบเธอคนนี้ก็เหมือนกับเซียวลี่ฮวา เก้าคะแนนเลย” แน่นอนว่าเซียวลี่ฮวาเองก็กำลังคิดไตร่ตรองกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ แต่หลิวเฉินหลงเขาเข้าใจทุกอย่างแล้ว “ฉันเก็บภาพสมัยที่เซียวฮวายังสาวไว้ตลอด!”

เซียวลี่ฮวาก็ลุกขึ้นจากเตียงผู้ป่วย "คุณ! คุณคือ"

หยูเหมยเซียวไม่พูดอะไร ก้มหน้าลงและพยายามเช็ดน้ำตาของเธอ

ดงูซิบนเห็นวหยูเหมยเซียวไม่พูด เขาเลยยิ้มและเอามือของหลิวเฉิงหลงบนไหล่ของเขา “พี่หลิว นั่งลงก่อนฟังผม ผมจะอธิบายช้าๆ”

หลิวเฉินหลงดูเหมือนเขาไม่อยากจะนิ่งๆต่อไป

ในขณะนี้ เซียวลี่ฮวาจับมือหลิวเฉินหลงดูเหมือนทั้งจะคนทั่งสองจะคิดเหมือนกัน ก่อนที่เซียวลี่ฮวาจะก้าวไปข้างหน้า

หลิวเฉินหลงก็รั้งเธอไว้และมองไปที่หยูเหมยเซียวอย่างจดจ่อ

ดงซูบินย้ายเก้าอี้เพื่อให้หยูเหมยเซียวและหยูเซียวเซียวได้นั่งลงต่อหน้าพ่อแม่และตายยายของเธอทั้งสอง ทั้งคู่นั่งลงและมองไปที่หลิวเฉินหลง และ เซียวลี่ฮวา: "ผมจะแนะนำให้คุณรู้จักก่อน" ดงซูบินเอื้อมมือ “นี่คือหยูเหมยเซียวและสาวน้อยคนนี้คือหยูเซียวเซียว อืม เรื่องมันยาว พบเองไปเจอเธอทั้งสองคนนานมาแล้ว ตอนนั้นผมยังคงทำงานในสำนักงานความมั่นคงสาธารณะของเทศมณฑลหยานไท ผมบังเอิญไปเจอพี่หยูและก็ได้ช่วยเหลือเธอเรื่องเลี้ยงดูมานับแต่นั้น ต่อมาเราก็สนิทกัน จนวันหนึ่งเธอบอกว่าที่จริงแล้วเธอไม่ใช่คนหยานไท แต่ด้วยหลายๆอย่างทำให้เธอต้องมาอาศัยอยู่ที่หยานไท ส่วนเรื่อง วัยเด็กเธอจำไม่ค่อยได้แต่เธอเองอยากพบพ่อแม่แท้ๆของเธอสักครั้ง”

เมื่อเซียวลี่ฮวาได้ยิน ดวงตาก็แดงก่ำในตอนนั้น!

หลิวเฉินหลงเองก็เริ่มจะหายใจเข้าออกเร็วขึ้นด้วยความตื่นเต้น!

ดงซูบินกล่าวต่อ: “มันคงเป็นเรื่องบังเอิญหรือประสงค์ของพระเจ้าก็มิอาจรู้ได้ พี่หลิวจำเวลาที่ผมได้พบกันที่ญี่ปุ่นได้ไหม ผมกำลังจะไปขึ้นเครื่องบิน ก่อนที่ผมจะออกไป ผมถามคุณด้วย ช่วยเปลี่ยนตั๋วหลังจากที่คุณทานอาหารเสร็จแล้ว”

หลิวเฉิงหลงกล่าวว่า: "จำได้สิ!" “ในตอนนั้น ตอนที่คุณพูดคุยกับแผนกต้อนรับ กระเป๋าเงินของคุณหาย และผมก็พบมัน มันบังเอิญมากที่ผมได้เห็นรูปของประธานเซียว มันเลยทำให้ผมรู้สึกสงสัยขึ้นมาทันที” เซียวลี่ฮวาจ้องไปหลิวเฉิงหลง.

หลิวเฉินหลงหยิบกระเป๋าสตางค์ของเขาทันที กระตุกและเปิดออก และนำภาพเก่าๆ ออกมาเมื่อหลายสิบปีก่อน

"ใช่ ภาพนี้แหละ" ดงซูบินกล่าวด้วยรอยยิ้ม: "ผมคิดว่านี้อาจจะเป็นความต้องการของพระเจ้า ผมเองเห็นภาพในตอนนั้น ปฏิกิริยาแรกคือนี่ไม่ใช่พี่หยู แต่เธอคนนั้นเหมือนกับพี่หยูทุกประการ การกระทำของผมมันอาจจะไม่ดีเท่าไร แน่นอน โลกนี้อาจเป็นไปได้ที่มีคนหน้าตาเหมือนกัน  ดังนั้นขนาดที่ทานข้าวกันอยู่ ผมถามคุณถึงสถานการณ์ในครอบครัวของคุณ คุณบอกผมว่าคุณกับประธานเซียวมีลูกสาวแต่เธอหายตัวไปช่วง อายุ 5 ขวบ ฟังแล้วรู้สึกว่าเรื่องมันนานมากแล้ว แต่มันเป็นเรื่องที่ดูคุ้นเคยมาก เลยกลับไปขอคำแนะนำจากพี่หยู ถ้าเอาเรื่องทั้งหมดมารวมกันดูเหมือนมันจะเป็นเรื่องเดียวกัน ผมเลยคิดว่า แอะๆ ... ”

หลิวเฉิงหลงนึกขึ้นได้ทันใด “ตอนที่ผมไปเขตหยานไถ เราทานอาหารเย็นด้วยกัน คุณบอกว่ามีเพื่อนคนหนึ่งอยากจะพบกับผม!”

ดงซูบินพยักหน้า “ใช่ ตอนที่ทานข้าวเสร็จผมเลยถือวิสาสะ แอบหยิบถ้วยที่ใช้แล้วของคุณออกมาด้วย เพื่อมาทำการทดสอบดีเอ็นเอสุดท้ายดีเอ็นเอของทั้งคู่ก็...” "ยังไง!" หลิวเฉิงหลงพยายามเร่งเร้าดงซูบิน

เซียวลี่ฮวาเองก็กล่าวอย่างรวดเร็ว: "ผลลัพธ์เป็นอย่างไร คุณบอกเราหน่อย!" ดงซูบินมองไปที่พี่หยู "คุณเอาผลลัพธ์นั้นมาด้วยไหม?"

หยูเหมยเซียวแขนสั่นเล็กน้อยก่อนที่จะหยิบผลตรวจออกจากกระเป๋า

ดงซูบินเอื้อมมือออกไปและยื่นมันให้หลิวเฉินหลงเขากล่าวว่า "นี่คือผลการตรวจในขณะนั้น ผลเป็นการยืนยัน คุณมีความสัมพันธ์คือดีเอ็นเอของคุณตรงกันคุณคือพ่อของเธอ"

เซียวลี่ฮวาถึงกับน้ำตาและจนลูกปัดห้อยของเซียวลี่ฮวาตกลงบนพื้น ตอนนี้ทั้งสองทำตัวไม่ถูก "พระเจ้า! พระเจ้า!"หลิวเฉินหลงยายามดูผลตรวจซ้ำไปซ้ำมา และในที่สุดเขาก็กลั้นน้ำตาแห่งความยินดีไม่ไหว "ดี! ดี! ดี!"

หยูเหมยเซียวก็ร้องไห้และหายใจเข้าออกอย่างแรง

พอเห็นแม่น้ำตาซึม

ผ่านไปครู่หนึ่ง เซียวลี่ฮวาไม่สนใจแผลของเธอเลยด้วยซ้ำ และทันใดนั้นกระโดดลงจากเตียง แม้แต่รองเท้าก็ไม่ได้สวม และเมื่อพวกเขาประจันหน้ากัน พวกเขาก็กอดหยูเหมยเซียวและร้องไห้: "ลูกสาวของฉันกลับมาแล้ว!"

ในที่สุดลูกสาวของฉันก็กลับมา! ขอบคุณพระเจ้า! ขอบคุณพระเจ้า! “หลิวเฉิงหลงเข้าไปและกอดทั้งเซียวลี่ฮวาและหยูเหมยเซียวไว้ในอ้อมแขนของเขาทันที” ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมาพ่อและแม่ต้องทำให้ลูกต้องลำบาก พ่อขอโทษลูกด้วยนะ! พ่อผิดไปแล้ว! พ่อขอโทษ! ”

เซียวลี่ฮวาหลั่งน้ำตา: “แม่ขอโทษ แม่ขอโทษลูกจริง!”

หยูเหมยเซียวเขย่าศีรษะและส่ายหัว "หนูตั้งหากที่ไม่ดี."

"ใช้ที่ไหนกัน" เซียวลี่ฮวาไม่สามารถหยุดร้องไห้ได้เลย: "เกิดอะไรขึ้นกับลูกบ้าง ตลอดระยะเวลาหลายปีมานี้ ทุกอย่างมันเป็นความผิดของเราทั้งหมด เราไม่ได้ดูลูกในเวลานั้น มันทำให้ลูกต้องตกไปอยู่ในมือพวกโจนผู้ร้ายเหล่านั้น!"

หลิวเฉินหลงเองก็ร้องไห้ไม่หยุดเช่นกันเพราะหยูเหมยเซียวลูกสาวของเขาได้กลับมาแล้ว "กลับมาก็ดีแล้ว กลับมา!"

หยูเหมยซียวร้องไห้ก่อนที่จู่ๆ เธอก็เงยหน้าขึ้นมา กัดปากเธอ บรรยากาศรอบข้างเงียบลงในทันที ก่อนที่เธอจะพูดออกมา: "แม่ค่ะ"

"ลูก!ลูกของแม่!

" ตลอดเวลาระยะเวลาสามสิบพ่อเต็มไปด้วยความหวังมาตลอด “ตอนนี้หลิวเฉินหลงรู้สึกดีใจและตื่นตันใจเป็นอย่างมาก

เซียวลี่ฮวาร้องไห้และสัญญาว่า "แม่สัญญาแม่จะไม่ทิ้งลูกไปไหนอีก! คนดีของแม่!"

ถัดจากนั้นดงซูบินก็มีน้ำตาซึมอยู่บ้างแต่การแสดงออกในตอนนี้ค่อนข้างไร้เดียงสา ดงซูบินอยากจะเอื้อมมือออกไปจับหยูเหมยเซียวแต่เซียวลี่ฮวาและ หลิวเฉินหลงกำลังนั่งยองๆ อยู่ตรงนั้น และ เซียวเซียวเองก็ยังอยู่ตรงนั้น  ดงซูบินทำได้แค่ดูสิ่งนี้ เฮ้ ดงซูบินยืนปาดน้ำตาอยู่คนเดียว

ดงซูบินเหงื่อออกและ "ไอ" อย่างรวดเร็ว

หลิวเฉินหลงวกเขายังดีใจอยู่กับความสุขกับการได้พบลูกสาว ทำให้พวกเขาไม่สนใจดงซูบินเลย

ดงซูบินเองอยากจะบอกอะไรบางอย่างแต่ด้วยสถานการณ์เขาเลยจับมือเล็กๆเดินไป “แอะ ขอรบกวนก่อน อะไรนะ หยูเซียวเซียว สวัสดีคุณตาสิ”

หยูเซียวเซียวเชื่อฟังดงซูบินพูดก่อนจะพูดอย่างเขินอาย: "คุณตา"

หลิวเฉินหลงและเซียวลี่ฮวาถึงกับสะดุ้งขึ้นมา พวกเขาทั้งคู่กลายเป็นคุณตาคุณยายแล้ว และเกือบลืมเรื่องนี้ไปเลย!

"จริงสิ!" หลิวเฉินหลงรีบลุกขึ้นมา

เซียวลี่ฮวาปล่อยตัวออกจากหยูเหมยเซียวทันที และเธอก็ร้องไห้และหัวเราะและก้มลง เธอแสดงความรักและจุมพิตใบหน้าของหยูเซียวเซียว “หลานของยาย ยายอยู่ที่นี่แล้วนะ” สิบปีที่ครอบครัวได้กลับมารวมกันอีกครั้ง! ! .