บทที่ 105 โดราเอมอน!

บทที่ 105 โดราเอมอน!

ผู้แปล loop

ดงซูบินไม่ได้ใช้พลังพิเศษของเขาตั้งแต่วันจันทร์ถึงจนถึงวันศุกร์ ดังนั้นเขาไม่ลังเลเลยที่จะใช้มันเขาตะโกน “ย้อนกลับ” ทันทีถึงห้าครั้ง!

......

......

“ฮ่าฮ่าฮ่าที่ดินนี้ยังคงเหมือนเดิม” รัฐมนตรีว่าการกระทรวงหล วกล่าวถึงช่วงเวลาที่เขาทำงานอยู่ในสำนักงานแห่งนี้ เขาชี้ไปที่ส่วนไปจุดหนึ่งของสำนักงานที่ไกลอออกไป “สมัยที่ฉันได้ทำงานอยู่ที่นี้ฉันเช่าห้องพักอยู่แถวนั้น พวกนายเห็นต้นไม้ต้นนั้นไหม ตอนนั้นมันไม่สูงเหมือนปัจจุบันนะ ทุก ๆ ปีพี่สาวเสี่ยวกับฉันจะปีนขึ้นไปบนหลังคาเพื่อช่วยคนอื่นๆถอนใบของมัน เฮ้อ+……หลายปีแล้วที่ไม่ได้กลับมาดูแลมัน ที่ดินและต้นไม้ยังอยู่รอบ ๆ แต่พวกเราทุกคนดูแก่ลงไปแล้ว”

ทุกคนจากสำนักสาขาเขตกำลังเดินติดตามรัฐมนตรีว่าการกระทรวงหลิวอยู่

หยานเหลียงหัวเราะและพูดว่า:“ท่านยังไม่แก่เลย ผมคิดว่าท่านยังดูแข็งแรงมากกว่าผมเสียอีก”

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงหลิวหัวเราะพร้อมกับโบกมือ:“โห้ยนายก็พูดเกินจริงไป”

เวลาได้ย้อนกลับมาแล้ว! ตอนนี้เวลาย้อนกลับไป 5 นาที!

ดงซูบินก็ไม่แน่ใจเช่นกันว่า 5 นาทีจะเพียงพอกับเหตุการณ์เช่นนี้หรือไม่? แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น เขามองไปรอบ ๆ อย่างเร่งด่วนและหยุดในทิศตะวันตกเฉียงใต้ เขาจำได้ว่าเห็นร้านขายยาชื่อร้าน “ช้างทองคำ”ที่ปลายถนนเส้นนี้ หลังจากยืนยันทิศทางแล้วดงซูบินก็รีบวิ่งโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไร เขาไม่สนเรื่องภาพลักษณ์ของเขาในฐานะหัวหน้าเลย เขาวิ่งเร็วเที่สุดเท่าที่จะทำได้

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงหลิวและหยานเหลียงไม่ได้สังเกตเห็นว่าดงซูบินกำลังวิ่งหนีไปในทางอื่น แต่ต้าหลินเหม่ย, ฉางจ้วง และคนอื่น ๆ ก็ตกใจ

‘หัวหน้าซูบินจะไปไหนกัน ทำไมเขาถึงรีบขนาดนั้น? ปวดท้องหรอ เข้าห้องน้ำ? แม้ว่าเขาอยากจะเข้าห้องน้ำแต่ก็ไม่น่าจะรีบขนาดนั้น

ฉางจี้หัวเราะเยาะเมื่อเขามองไปที่มองไปด้านหลังและเห็นดงซูบินกำลังวิ่งออกไปทางอื่นพฤติกรรมนี้ไม่ใช่สิ่งที่หัวหน้าควรจะทำ

‘เร็ว! เร็วขึ้นอีก! เร็ว!’

ดงซูบินวิ่งไปตามตรอกและไปสู่ถนน มันไกลขนาดไหนกัน? ยังไม่ถึงใช่ไหม เร็วขึ้น! ต้องวิ่งเร็วกว่านี้! ไม่เหลือเวลาแล้ว!’

ดงซูบินเป็นหนึ่งในนักวิ่งที่เร็วที่สุดในห้องของเขาเมื่อเขาตอนที่เขายังเรียนอยู่แต่เขาไม่ใช่นักวิ่งที่วิ่งได้ไกลมาก เขาวิ่งได้เพียง 100 ถึง 200 เมตรเท่านั้น แต่วันนี้เขาทำลายสถิติของตัวเองได้ เขาวิ่งมากกว่า 300 ถึง 400 เมตรโดยไม่มีชะลอความเร็วเลย เพราะเขาต้องการรักษาตำแหน่งของเขาไว้ เขาต้องไม่ปล่อยให้ฉางจี้ได้รับการเลื่อนขั้น! นี่เป็นความหวังเดียวของเขา!

1 นาทีผ่านไป ……

2 นาทีผ่านไป ……

‘ฉันเห็นมันแล้ว! นั่นไงร้านขายยา!’

ดงซูบินเกือบจะหมดแรงแล้ว มันเหลืออีก 30 เมตร…… 20 เมตร…… 10 เมตร……

“ปัง” ดงซูบินผลักชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังเดินออกจากร้านขายยาแล้วเข้าไปในร้านขายยา เขาไม่รู้ว่ายารักษาโรคหอบหืดเป็นยาที่ต้องให้หมอสั่งยาให้หรือไม่และไม่แน่ใจว่าเภสัชกรจะขายยาให้กับเขาหรือป่าว เขาไม่มีเวลาอธิบาย เขาหยิบบัตรประจำตัวของเขาออกมาทันทีและกระแทกเคาน์เตอร์ “สำนักความมั่นคงของรัฐ! ผมต้องการยาสำหรับโรคหอบหืดและหัวใจวาย! ตอนนี้!”

พนักงานขายที่เคาน์เตอร์ก็ตกใจและเธอมองไปที่บัตรประจำตัวของดงซูบิน

ดงซูบินตะโกนใส่เธอ:“เร็วเข้า! มันเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย!”

พนักงานในร้านขายยานั้นตกตะลึงอยู่พักหนึ่งและพนักงานคนหนึ่งในเสื้อคลุมสีขาวรีบวิ่งไปด้านหลังเพื่อนำยามา

พนักงานวิ่งไปนำยามาอย่างรวดเร็วและเธอกลับมาพร้อมกล่องยาเล็ก ๆ และซองยาไนโตกีเซอรีน 1 ซองและพร้อมยาเจียวซี ทันทีดงซูบินคว้ายาและโยนเงิน 300 หยวนไว้ที่เคาน์เตอร์ก่อนที่จะออกไป "ขอบคุณมาก!"

“เฮ้ยาพวกนี้ไม่ได้แพงขนาดนั้น เงินทอนๆ!”

ดงซูบินไม่หันหลังกลับและรีบวิ่งกลับไปตามตรอกซอกซอยที่เขาวิ่งมา!

เขาไม่ได้วิ่งเร็วเหมือนขามา ดงซูบินค่อยๆวิ่งช้าลง!

ดงซูบินเริ่มยิ้มแย้มแจ่มใสฟันของเขาและวิ่งด้วยพลังทั้งหมดของเขา ‘วิ่งเร็วกว่านี้!’

5 นาทีแล้วที่เขาใช้การย้อนกลับและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงหลิวน่าจะเป็นโรคหอบหืดใน ‘ตอนนี้!ไม่ทันแน่’

5 วินาที ผ่านไป ……

10 วินาทีผ่านไป……

หลังจากกลับมาดงซูบินเห็นผู้คนจากสำนักกำลังแตกตื่นกันใหญ่!

‘ฉันกำลังไป! ในที่สุดฉันก็มาถึง!’

หยานเหลียงที่กำลังตื่นตระหนกกำลังมองดูรัฐมนตรีหลิวที่พยายามจะหายใจ เขาต้องแบกรับความรับผิดชอบในเหตุการณ์ครั้งนี้ไว้ หากเขารู้ว่ารัฐมนตรีว่าการกระทรวงหลิวเป็นโรคหอบหืดและเก็บยาไว้ในกระเป๋า หยานเหลียงจะไม่มีวันลืมนำกระเป๋าใบนั้นมาด้วย เป็นเพราะเขาไม่ทราบเกี่ยวกับอาการของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงหลิวและลืมมันไว้และสร้างความยุ่งเหยิงนี้! ทุกอย่างสายเกินไปแล้ว หากมีอะไรเกิดขึ้นกับรัฐมนตรีว่าการกระทรวงหลิวแล้ว……หยานเหลียงก็ไม่กล้าที่จะคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเขา! แน่นอนว่าเขาน่าจะต้องถูกไล่ออกอย่างแน่นอน!

ตอนนี้ตาของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงหลิวเห็นเพียงตาขาวเท่านั้นที่ปรากฏ เขาจะทนไม่ไหวแล้ว!

"ท่าน! อดทนหน่อย! อดทนอีกนิดเดียว! "หยานเหลียงตะโกน:" รถพยาบาลอยู่ที่ไหน? ทำไมรถพยาบาลยังมาไม่ถึง!”

พวกเขาอยู่ในลานกว้างและสภาพถนนตอนนี้มันแย่มากต้องใช้เวลาอย่างน้อย 20 นาทีเพื่อให้รถพยาบาลมาถึงที่เกิดเหตุ และมีเวลาไม่พอที่คนจากสำนักงานจะนำยามาให้ทัน มันเป็นทางเลี้ยวและทางแคบ ต่อให้บินมาก็คงไม่ทันแน่ๆ ...... พวกเขาไม่สามารถเข้าถึงที่นี่ใน 10 นาที! ร้านขายยาเป็นความหวังเดียวในตอนนี้ แต่ร้านขายยาทั้งหมดตั้งอยู่ตามถนนด้านนอกของในตรอกแห่งนี้จะใช้เวลาอย่างน้อย 6-7 นาที รัฐมนตรีว่าการกระทรวงหลิวตอนนี้……อาจจะอยู่ได้ไม่ถึงนาที!

ต้าหลินเหม่ย, จ้วงจือ และคนอื่น ๆ จากแผนกต่าง ๆ กำลังตื่นตระหนก! พวกเขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย!

‘ไม่ทันแล้ว!’ จิตใจของหยานเหลียงว่างเปล่า! เขาจนหนทางแล้ว!

“หัวหน้าซูบิน! หัวหน้าซูบินกลับมาแล้ว!” ฉางจ้วงเห็นว่า ดงซูบินกำลังวิ่งกลับมาแล้วเธอก็ตะโกน เธออธิบายทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นกับดงซูบิน:“รัฐมนตรีหลิวกำลังแย่จากโรคหอบหืดกำเริบ! หัวหน้าซูบินเราจะทำอย่างไรดี”

ฉางจี้ได้ยินสิ่งนี้และตะโกนว่า“เขาจะทำอะไรไปแล้วบ้าง? โทรเรียกรถพยาบาลไปยัง!”

เจ้าหน้าที่หนุ่มอีกสองคนจากสำนักที่ 6 ส่ายหัวเมื่อได้ยินสิ่งที่ฉางจ้วงพูด พวกเขาเริ่มคิดอยู่ภายใจ ‘แม้ว่าฉายาของหัวหน้าของเธอจะเป็นนักผจญเพลิงคนกล้าที่จะวิ่งเข้าไปในห้องที่ถูกไฟไหมและเซฟลูกโทษสำคัญได้ แต่เขาจะทำอะไรได้ในกรณีฉุกเฉินเช่นนี้? นี่มันโรคหอบหืดกำเริบนะ หัวหน้าซูบินคนนี้จะทำอะไรได้บ้าง’

หยานเหลียงมองไปที่ทิศทางของดงซูบินและไม่ได้คิดอะไรเกี่ยวกับเขา เขาตะโกนไปที่ฉางจี้และคนอื่น ๆ :“ยา! ไปเอายามา!”

ฉางจี้เช็ดเหงื่อที่หน้าผากเขา:“ พวกเขาเพิ่งออกไปรับยา พวกเขาต้องการเวลาอย่างน้อย 5 ถึง 6 นาที!:

หยานเหลียงมองดูรัฐมนตรีว่าการกระทรวงหลิวที่กำลังจะตาย “ไม่มีเวลาอีกแล้ว!”

“รัฐมนตรีหลิว!”

ทุกคนที่นั่นยอมแพ้กับเหตุการณ์นี้แล้ว!

ดงซูบินที่กำลังหอบอย่างหนักวิ่งมาถึงด้านหน้าของทุกคน:“ห๊า ……. ยา …… ฮา … ... ผมมียา…… ฮา ……ยา!”

‘หัวหน้าซูบินมีอะไรนะ?!’

ทุกคนตกใจเมื่อได้ยินสิ่งที่ดงซูบินพูด !!!

"มันอยู่ที่ไหน? ยาอยู่ที่ไหน?” หยานเหลียงลุกขึ้นยืนทันที!

ทุกคนหันไปมองที่ดงซูบิน!

ในขณะที่เขากลับมาดงซูบิน เขาฉีกซองยาและเขาเอื้อมมือเข้าไปในกระเป๋าของเขาและนำยาพ่นออกมา

‘โอ้พระเจ้า! นี่เป็นยาสำหรับโรคหอบหืดจริงๆเหรอ!’

หยานเหลียงหยุดชั่วครู่หนึ่งแล้วคว้าขวดยาจากดงซูบินและมอบให้กับรัฐมนตรีว่าการกระทรวงหลิว:“รีบเอายามา! ด่วน!”

รัฐมนตรีหลิวที่กำลังอิดโรยใส่กระบอกพลาสติกเข้าไปในปากของเขาแล้วหายใจเข้าลึก ๆ เขาหยุดไปครู่ก่อนที่จะสูดดมอีกครั้ง ลมหายใจของเขาช้าลงและกลับมาเป็นปกติ แต่ท่าทางของเขายังดูเจ็บปวดอยู่ เขาเหงื่อออกและมือของเขาจับอกเขาไว้

หยานเหลียงและคนอื่น ๆ ที่เพิ่งผ่อนคลายและตื่นตระหนกอีกครั้ง "ไม่นะ! เขามีอาการหัวใจวาย!”

‘มันยังมีอาการอื่นตามมาอีกหรอ!’

‘หัวใจวายก็จะถึงขั้นเสียชีวิต!’

ต้าหลินเหม่ย, ฉางจ้วงและเจ้าหน้าหญิงคนอื่นพูดพึมพำกับตัวเองว่า“โอ้ไม่……จบกันแล้ว!”

หยานเหลียงรู้สึกสินหวังอยู่ในใจของเขา! “รีบโทรหาใครสักคนให้ซื้อยาแก้โรคหัวใจวาย! ด่วน!”

“ฮะ ฮะ...... ไม่เป็นไร……” ดงซูบินเอื้อมมือออกเพื่อหยุดคนที่กำลังจะโทรศัพท์ เขายังคงหอบและเขาเอื้อมมือไปที่กระเป๋าของเขา:“ผมมียา…… - ยาลดการเต้นของหัวใจแบบเร่งด่วน”

“อ๊ะ!” ทุกคนตกตะลึงอีกครั้ง

หยานเหลียงก็ตกใจเช่นกัน แต่เขาไม่มีเวลารออีกต่อไป เขารีบหยิบยาบรรเทาอาการหัวใจเต้นเร็วออกมาอย่างรวดเร็วและนำไปมอบให้กับรัฐมนตรีหลิว

แต่รัฐมนตรีหลิวส่ายหัวอย่างช้า ๆ และพูดด้วยความยากลำบาก:“มันเกิดขึ้นเร็วมาก……ยาลดการเต้นของหัวใจ……ไม่ได้ผลสำหรับฉัน……ฉันต้องการ……ฉันต้องการยามูเซียน ……เม็ดยาโบวซิน ……หรือยาไนโตเซอลีน ……”

‘เวรเอ๋ย!’

ทุกคนตื่นตระหนกอีกครั้ง!

หยานเหลียงกำลังจะกลายเป็นบ้าแล้ว

แต่ดงซูบินเอื้อมมือเข้าไปในกระเป๋าอีกครั้ง:“……ผมมียาไนโตเซอลีน ด้วย นี่……นี่……”

เกาแพนเหว่ย, ต้าหลินเหม่ย, ฉางจ้วงและเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ จากแผนกต่าง ๆ เกือบจะเสียสติกันตอนนี้!

ยารักษาโรคหอบหืด, ยาลดการเต้นเร็วของหัวใจ, ยาไนโตเซอลีน……ทำไมหัวหน้าซูบินนี้ถึงมีทุกอย่างในกระเป๋าของเขา?!

หยานเหลียงก็พูดออกมา!

ฉางจี้เกือบอุทานออกมาเสียงดัง ‘หมอนี้ไม่ได้เป็นโรคหอบหืดหรือโรคหัวใจ! ทำไมนายต้องพกยาเหล่านี้ไปด้วย? นายเป็นโดราเอมอนหรือยังไงกัน’

หมายเหตุของนักแปล:

Nitroglycerin (ยา)

ยาจิ่วซินหรือยาเร่งหัวใจชนิดออกฤทธิ์เร็วเป็นหนึ่งในยารักษาภาวะหยุดนิ่งที่ทำให้เลือดไหลเวียนไม่หยุดเพื่อบรรเทาอาการแน่นหน้าอก เป็นยาจีนโบราณชนิดหนึ่ง

Muxiang Baoxin Pills เป็นยาจีนอีกชนิดหนึ่งที่ใช้รักษาโรคหัวใจ