ตอนที่ 243: ศิษย์ชั้นนอกผู้เรื่องชื่อ

ตอนที่ 243: ศิษย์ชั้นนอกผู้เรื่องชื่อ

“ข้าต้องพูดซ้ำไหม?” ทันใดนั้นใบหน้าของผู้อาวุโสได๋ก็เปลี่ยนไปอย่างสงบทำให้ผู้อาวุโสเฉิงสั่นสะท้าน

"ม มะไม่! ข้าขอฝากที่เหลือด้วยผู้อาวุโส!" ผู้อาวุโสเฉิงโค้งคำนับผู้อาวุโสได๋อีกครั้งก่อนจะก้าวออกจากที่นั่น

เมื่อผู้อาวุโสเฉิงจากไปแล้วผู้อาวุโสได๋ก็มองไปที่สาวกชั้นนอกและพูดว่า "ไปเอาถังน้ำเย็นมาให้ข้า"

ทันทีหลังจากคำพูดของผู้อาวุโสได๋สาวกส่วนใหญ่ที่นั่นต่างพากันตะเกียกตะกายหาน้ำเย็นมาถังหนึ่ง

ในขณะที่รอน้ำ ผู้อาวุโสได๋มองไปที่ หยวน และถามเขาว่า "นั่นเป็นการแสดงเทคนิคที่ยอดเยี่ยมข้าสงสัยอยู่อย่างทำไมเจ้าไม่ใช้หมัดทำให้เขาสลบ มันจะจบไวกว่านี้มาก "

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง หยวนก็พูดด้วยน้ำเสียงสงบ "เพราะข้าถูกสอนว่าการข่มขู่ที่ดีไม่จำเป็นต้องใช้ความรุนแรง แม้ว่าข้าจะต่อยเขาสลบได้ แต่เจ้านั่นจะไม่หยุดมารังควานข้าอีก"

“อย่างนั้นเหรอ” ผู้อาวุโสได๋พยักหน้า

"แต่เอาเถอะขอแสดงความยินดีที่เอาชนะ หวูเหลาฮูผู้เป็นอันดับ 3 ได้ เนื่องจากเจ้าเอาชนะเขาได้ ตำแหน่งนี้จะตกเป็นของเจ้า มีผลตั้งแต่บัดนี้"

ในขณะเดียวกันที่ไหนสักแห่งภายในเขตศิษย์ชั้นนอก กระดานรายชื่อศิษย์มีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น ชื่อของหยวนขึ้นไปอยู่อันดับที่ 3 แทนชื่อของหวูเหลาฮู ส่วนชื่อของหวูเหลาฮูตกไปอยู่ที่อันดับ 4 แทน

“ศิษย์หยวนนี่ใคร ข้าไม่เห็นเคยได้ยิน! เขามาจากไหน?! การเอาชนะพยัคฆ์บ้าเป็นเรื่องหมูๆซะเมื่อไหร่!”

ความโกลาหลเล็ก ๆ เกิดขึ้นภายในนิกายในวันนั้นพร้อมกับชื่อของหยวนที่แพร่กระจายออกไปราวกับไฟป่า

ไม่กี่นาทีหลังจากที่สาวกไปนำถังน้ำเย็นมา ในที่สุดสาวกคนหนึ่งก็กลับมาพร้อมน้ำเย็นถังใหญ่

"ได้แล้วครับท่านผู้อาวุโส!" ศิษย์ส่งถังเย็นให้ผู้อาวุโสได๋ผู้ซึ่งเดินขึ้นไปบนเวทีทันที พลันสาดถังเย็นทั้งหมดลงบนร่างที่หมดสติของ หวูเหลาฮู

โคร่ม!

“อ้าาาาา!”

หวูเหลาฮูตื่นขึ้นมาด้วยเสียงกรีดร้องราวกับว่าเขากำลังฝันร้าย

"ข้าอยู่ที่ไหน?!" เขามองไปรอบ ๆ ด้วยความงุนงงบนใบหน้าที่ชุ่มน้ำ มึนสถานการณ์ของที่เกิดขึ้น

อย่างไรก็ตามเมื่อเขาเห็นใบหน้าหล่อเหลาของหยวนยืนอยู่ไม่ไกล หวูเหลาฮูก็นึกถึงทุกสิ่งที่เกิดขึ้นและรีบวิ่งหนีไปในทันที

"อ๊า! ช่วยด้วย ปีศาจ ไปให้พ้น!"

ก่อนที่ หวูเหลาฮูจะวิ่งไปได้ไกลผู้อาวุโสได๋ก็ปรากฏตัวต่อหน้าเขาและตบหน้าเขาทำให้เขาล่วงลงบนพื้นอีกครั้ง

"ดูเหมือนว่าเจ้าจะยังแข็งแรงดีอยู่นะ" ผู้อาวุโสได๋พูดด้วยน้ำเสียงเฉยเมยและเธอก็พูดต่อว่า "เจ้าโชคดี ที่นี่ไม่ใช่ตายของเจ้า ไอ้หนุ่มมากับข้า ข้ามีเรื่องจะพูดกับเจ้า"

แม้ว่าเขาจะงงงวย หวูเหลาฮูก็พยักหน้าโดยไม่คำนึงถึง

“ผู้อาวุโส ข้า…”

จู่ๆหยวนก็พูดขึ้น แต่ผู้อาวุโสได๋ส่ายหัวและขัดจังหวะ“เจ้าไม่ต้องบอกอะไรข้า ข้ารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นพวกเขาบังคับเจ้าให้ปะลองครั้งนี่ แม้ว่าเจ้าจะไม่ยอมรับก็ตามไม่ต้องกังวล ข้าจะลงโทษพวกเขาตามกฎของนิกาย”

เมื่อได้ยินคำพูดของผู้อาวุโสได๋หยวนก็พยักหน้าและกล่าวว่า "ขอบคุณ"

“สวรรค์! ข้าพูดถูก หวูเหลาฮูและผู้อาวุโสเฉิงสมคบคิดกัน! ช่างเป็นการแข่งขันที่ไม่ยุติธรรมเลย!”

"ฮ่าฮ่าฮ่า! แต่สุดท้ายพวกเขาก็ยังแพ้อยู่ดี ขายหน้าชะมัด!”

ในเวลาต่อมาหยวนออกจากที่เกิดเหตุและสาวกคนอื่น ๆ ก็ค่อยๆทยอยออกจากลานแข่งขันในเวลาต่อมา เพื่อกระจายข่าวความน่าสังเวชของ หวูเหลาฮู

“ อะไรนะศิษย์หยวน นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้ยินเรื่องศิษย์คนนี้ เขาเป็นคนใหม่หรือ?

“ศิษย์ใหม่ เอาชนะพยัคฆ์คลั่งนั่น เขาต้องเป็นอัจฉริยะแน่ ๆ !”

"ข้าได้ยินมาว่าเขาแค่จ้องเจ้านั่นก็ฉี่ราดแล้ว!"

"ข้าอยู่ที่นั่นเป็นพยานได้ เขาแค้จ้องจริงๆ! ให้ตาย เพียงแค่คิดถึงมัน ข้ายังคงหนาวสั่นกระดูกสันหลังของข้าอยู่เลย รู้สึกเหมือนข้ากำลังมองดูสัตว์ร้ายที่ทรงพลัง!"

ชื่อของหยวนแพร่กระจายไปทั่วเขตศิษย์ชั้นนอกเหมือนไฟป่าและภายในหนึ่งวันสาวกเกือบทุกคนในเขตศิษย์ชั้นนอกก็รู้เรื่องเกี่ยวกับการต่อสู้ของเขากับหวูเหลาฮู

ในห้องโถงข้อพิพาท ผู้อาวุโสเฉิง และ หวูเหลาฮูยืนอยู่ข้างกัน ในขณะที่พวกเขาเผชิญหน้ากับ ผู้อาวุโสได๋ด้วยสีหน้าประหม่า

“ผู้อาวุโสเฉิง เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้เกี่ยวกับการกระทำของเจ้าจริงๆหรือ ไม่ใช่แค่เรื่องวันนี้ข้ารู้เรื่องตั้งแต่เจ้าเล่นอะไรกันตั้งแต่นัดแรกแล้ว” ผู้อาวุโสได๋กล่าวด้วยน้ำเสียงสงบและทำให้ผู้อาวุโสเฉิงตกตะลึง

'นี่หมายความว่าเธอไม่ได้ตั้งใจจะลงโทษข้าเหรอ?' เขาสงสัยในใจด้วยความรู้สึกที่มีความหวัง

"เจ้ารู้ไหมว่าทำไมข้าถึงไม่ลงโทษเจ้า" ผู้อาวุโสได๋ก็ถามเขา

"ไม่ข้าไม่รู้ศิษย์พี่" ผู้อาวุโสเฉิงรีบส่ายหัว

“เพราะโลกแห่งการฝึกฝนไม่เคยยุติธรรม สิ่งต่างๆเช่นนี้เกิดขึ้นทุกวันทั่วโลก และข้าก็ไม่สนใจเรื่องนี้ เพราะมันไม่ได้ส่งผลกระทบต่อนิกาย” ผู้อาวุโสได๋พูดและเธอพูดต่อ "อย่างไรก็ตามเช่นเดียวกับสถานการณ์ส่วนใหญ่ในโลกแห่งการฝึกฝน มันไม่ได้เกี่ยวกับว่าเจ้าถูกจับหรือไม่"

ผู้อาวุโสได๋หรี่ตาลงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "เป็นเรื่องของใครกัน"

“ถ้าเจ้าปฏิบัติต่อใครอย่างไม่เป็นธรรม ใครจะสนใจ ไม่มีใครสนใจ แม้ว่าคนทั้งโลกจะรู้อย่างไรก็ตามหากเจ้าปฏิบัติต่อใครบางคนจากตระกูลมรดกเหมือนกับที่เจ้าปฏิบัติต่อศิษย์หยวนในวันนี้เจ้าคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อพูดให้คนอื่นรู้?”

"แน่นอนข้าสงสัยว่าจะมีใครโง่พอที่จะทำให้ใครบางคนจากตระกูลมรดกขุ่นเคือง แต่สมมุติว่าถ้าเจ้าทำอย่างนั้นทุกคนจะเรียกเจ้าว่าไอ้งั่ง"

"ตอนนี้กลับมาที่หัวข้อในมือของเรา เหตุผลหลักที่ข้าจะลงโทษเจ้าทั้งสองสำหรับการกระทำของเจ้าในวันนี้ ไม่ใช่เพราะเจ้าทำตัวไม่ยุติธรรม แต่เป็นเพียงเพราะเจ้าหาเรื่องผิดคน" ผู้อาวุโสได๋พูดด้วยท่าทางสงบ

“ผู้อาวุโสเฉิง เจ้าไม่ได้เป็นศิษย์ของวิหารแก่นมังกรอีกต่อไป ส่วนหวูเหลาฮูเจ้าจะถูกลงโทษกักขังสี่ปีหากเจ้ามีปัญหากับการตัดสินใจของข้า เจ้าสามารถพูดคุยกับ ผู้นำนิกายได้ อย่างไรก็ตามข้าขอแนะนำให้เจ้ายอมรับการลงโทษของข้าและไม่พูดคุยกับผู้นำนิกายซึ่งจะทำให้ชีวิตของเจ้ามีความทุกข์มากขึ้นอย่างแน่นอน”

……………………..