(เปิดฟรี 50 ตอน) CVO ตอนที่ 224: ห้องโถงสมบัติ

ตอนที่ 224: ห้องโถงสมบัติ

"กะ - เกิดอะไรขึ้น!! ทำไมจู่ๆผู้อาวุโสของนิกายถึงโจมตีศิษย์ชั้นนอกคนนั้นหล่ะ!"

เหล่าสาวกชั้นในต่างตกใจอย่างมากกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแบบไม่ทันตั้งตัว เนื่องจากพวกเขาไม่เคยเห็นปฏิกิริยาที่รุนแรงและก้าวร้าวเช่นนี้ในห้องโถงสมบัติมาก่อน

"ไม่ว่าศิษย์คนนั้นจะทำอะไรก็ตาม เขาพลาดแล้วที่ทำให้ผู้อาวุโสแห่งโถงสมบัติขุ่นเคือง!"

“ไม่มีใครกล้าก่อเรื่องในโถงสมบัตินี่มานานมากแล้ว! ข้าอดใจรอไม่ไหวที่จะเห็นศิษย์ชั้นนอกนั่นโดนลงโทษ”

ในขณะเดียวกันหยวนก็หันไปมองผู้อาวุโสนิกายพร้อมกับขมวดคิ้ว“มันอันตรายนะ! จู่ๆเจ้าจะโจมตีศิษย์โดยไม่มีเหตุผลในฐานะผู้อาวุโสของนิกายได้อย่างไร?!”

"โดยไม่มีเหตุผล?! ข้ามีเหตุผลมากมายที่จะลงโทษเจ้า! เจ้าไม่เพียง แต่ขโมย เหรียญเงินนำโชค แต่เจ้ายังกล้าที่จะต่อล้อต่อเถียงกับผู้อาวุโสในนิกายอีกด้วย!"

"เจ้ากล่าวหาว่าข้าขโมยมันมา โดยไม่มีหลักฐานใด ๆ และจากนั้นเจ้าก็ทำร้ายข้าเมื่อข้าขอให้เจ้าคืนมันให้ข้า!”

"หุบปากตอแหลของเจ้าซะ! ศิษย์อย่างเจ้าจะอยู่ในวิหารแก่นมังกรอันชอบธรรมได้อย่างไร!  ไม่เพียงข้าจะทุบตีสั่งสอนเจ้า แต่ข้าจะทำให้แน่ใจว่าเจ้าจะไม่ใช่สาวกของนิกายแห่งนี้อีกต่อไป! "

“เจ้าเริ่มก่อนนะ อยากจะสู้มากใช่ไหม!” หยวนยืนอยู่ที่เดิม เขาไม่ยอมให้ผู้อาวุโสคนนี้รังแกได้ง่ายๆ

'ไม่เพียง สาวกเท่านั้น แม้แต่ผู้อาวุโสในนิกายก็ไม่มีเหตุผล! มันชักเริ่มจะแปลกๆแล้ว... ' หยวนถอนหายใจในใจ

เมื่อได้ยินคำพูดยั่วยุของหยวน ผู้อาวุโสในนิกายก็กระโดดข้ามโต๊ะและเข้าหาหยวนขณะที่รอบกายของเขาเต็มไปด้วยจิตสังหาร

“ถ้าวันนี้เจ้าไม่ถูกสั่งสอน อย่าเรียกข้าว่าอาจารย์...!” ผู้อาวุโสของนิกายพูดขณะที่เขาเข้าประชิดตัวหยวน

“ฮ่าฮ่า…ละสายตาไปไม่กี่นาที ข้าอุส่าไว้ใจเจ้าผู้อาวุโสกรู แล้วนี่คือสิ่งที่ข้าได้งั้นรึ ?” ทันใดนั้นเสียงถอนหายใจก็ดังขึ้นทำให้ทุกคนที่นั่นมองไปที่ทางเข้าซึ่งมีชายวัยกลางคนตัวสูงยืนอยู่

“ผู้อาวุโสไบ๋!” พี่กรูมองผู้อาวุโสไบ๋ด้วยสีหน้างุนงง

“เจ้าเข้าใจสถานการณ์ผิดไป ผู้อาวุโสไบ๋ ข้าเพียงสั่งสอนศิษย์ที่ขโมยของมีค่าของนิกาย แค่นั้นยังไม่พอไอ้เจ้าตัวเล็กนี่ยังมีหน้ามาตอแหลต่อหน้าข้าอีก!”

ผู้อาวุโสไบ๋เลิกคิ้วและหันไปมองหยวนที่ยืนนิ่งอยู่ที่นั่นด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“เขาขโมยอะไร” ผู้อาวุโสไบ๋ถามขณะที่เขาเดินเข้ามาหาพวกเขา

"นี่คือเหรียญเงินนำโชค!" ผู้อาวุโสกรูรีบแสดงเหรียญเงินในมือให้เขาดู

"น่ะ นั่นมัน ... " ดวงตาของผู้ผู้อาวุโสไบ๋เบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเขาเห็น เหรียญเงินนำโชค

จากนั้นเขาก็หันไปมองหยวนด้วยท่าทางนิ่ง ๆ ก่อนจะถามว่า "ศิษย์เอ๋ย... ช่วยบอกชื่อหน่อยได้ไหม?"

“ศิษย์หยวน” เขาตอบ

'ศิษย์หยวน! เวรแล้วไง! เขาเป็นศิษย์ของผู้อาวุโสสูงสุดซวนเขาเตือนข้าแล้วว่าไอ้เจ้ากรูจะก่อเรื่อง! เอาจนได้ ไปหาข้าวกินแปปเดียวกลับมาเจอตอเข้าให้’

ผู้อาวุโสไบ๋เริ่มเหงื่อตกทันทีหลังจากตระหนักถึงสถานการณ์

ในขณะที่ผู้อาวุโสซวนบอกผู้อาวุโสไบ๋เกี่ยวกับหยวนและเหรียญเงินนำโชคเพราะเขาเป็นผู้จัดการของสถานที่แห่งนี้ผู้อาวุโสซวนไม่ได้บอกใครอีกเพราะเขาไม่ต้องการให้คนรู้เรื่องการดำรงอยู่ของหยวนมากเกินไป นอกจากนี้ผู้อาวุโสกรูยังเป็นเพียงผู้ช่วยที่ทำงานในสถานที่แห่งนี้ชั่วคราว ดังนั้นเขาจึงไม่ได้รับอนุญาตให้รับทราบเรื่องสำคัญเช่นนี้

แต่อนิจจาใครจะไปรู้ว่า หยวนจะแวะมาถูกช่วงเขากำลังเข้าไปทานอาหารพอดี

“ผู้อาวุโสไบ๋?” ผู้อาวุโสกรูร้องเรียกเขาเมื่อเขายืนอยู่ตรงนั้นในความเงียบหลายชั่วอึดใจ

ผู้อาวุโสไบ๋ขยี้ตาและถอนหายใจยาว

หลังจากถอนหายใจแล้วเขาก็หันไปมองลูกศิษย์คนอื่น ๆ ที่นั่นและพูดว่า "วันนี้ห้องโถงสมบัติปิดทำการก่อนกำหนด เชิญทุกคนออกไปก่อน"

แม้ว่า ผู้อาวุโสไบ๋จะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อสงบสติอารมณ์ แต่น้ำเสียงของเขาก็ดูน่าโมโห ทำให้สาวกชั้นในที่นั่นเหงื่อตก

เหล่าสาวกเริ่มออกจากอาคารและสองสามอึดใจต่อมามีเพียงผู้อาวุโสกรูและผู้อาวุโสในนิกายคนอื่นอีกสองสามคนที่ทำงานอยู่ที่นั่นรวมถึงหยวนก็ยังคงอยู่ที่นั่นด้วย

ทันทีที่สถานที่เงียบสงบ ผู้อาวุโสไบ๋ก็ยื่นมือไปที่ ผู้อาวุโสกรูและพูดอีกครั้ง "ส่งเหรียญเงินนำโชคนั่นให้ข้า"

ผู้อาวุโสกรูไม่คิดมาก เขาส่งเหรียญเงินให้ผู้อาวุโสไบ๋

เมื่อเหรียญอยู่ในมือของเขาผู้อาวุโสไบ๋หันไปมองหยวนก่อนที่จะแสดงเหรียญโชคลาภสีเงินบนฝ่ามือของเขาราวกับว่าเขากำลังยื่นให้หยวนทำให้ทุกคนที่นั่นตกใจ

"ข้าขออภัยอย่างสุดซึ้งสำหรับความเข้าใจผิด ข้าเป็นคนเดียวที่นี่ที่ได้รับแจ้งจากผู้อาวุโสซวนเกี่ยวกับสถานการณ์ของเจ้า ดังนั้นโปรดให้อภัยในความไม่รู้ของผู้อื่นด้วย" ผู้อาวุโสไบ๋ก้มศีรษะลงขณะที่เขาขอโทษ หยวน ทำให้คนอื่น ๆ ตกใจมากยิ่งขึ้น

หยวนจึงกล่าวว่า“ข้าจะไม่โทษใครในเรื่องนั้น แต่ว่าผู้อาวุโสท่านนี้ไร้ซึ่งเหตุผลหาว่าข้าเป็นขโมยไม่พอยังใช้อารมณ์และความรุนแรงในการตัดสินปัญหาอีกด้วย”

"อะไรนะ นี่เขาทำร้ายเจ้าเหรอ?" ผู้อาวุโสไบ๋มองหยวนด้วยตาเบิกกว้าง

หยวนพยักหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง

"... "

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ผู้อาวุโสไบ๋ก็หันไปมอง ผู้อาวุโสกรูและพูดว่า "นานมาแล้วนะที่มีผู้อาวุโสทำร้ายสาวก แถมไม่มีหลักฐานว่าพวกเขาก่ออาชญากรรมจริง แม้ว่าเขาจะทำเช่นนั้นจริง นั่นก็กลายเป็นความรับผิดชอบของเราในการสร้างวินัยให้ลูกศิษย์! ข้าจะฟังเรื่องราวทั้งหมดและจัดการกับเจ้าในภายหลังไปรอที่ห้องของข้าจนกว่าข้าจะเสร็จธุระที่นี่! "

“รับทราบ…” ผู้อาวุโสกรูพยักหน้าด้วยสีหน้างุนงงในขณะที่เขายังไม่สามารถเข้าใจสถานการณ์ได้ เหตุใดผู้อาวุโสไบ๋จึงปกป้องศิษย์ชั้นนอกคนนั้น ทำไมเขาถึงโดนดุ มันไม่สมเหตุสมผล!

เมื่อ ผู้อาวุโสกรูออกจากที่เกิดเหตุ ผู้อาวุโสไบ๋ก็กลับไปหา หยวน และพูดว่า "ไม่ต้องกังวลข้าจะจัดการเรื่องนี้อย่างถูกต้องในภายหลังดังนั้นเรามาหยุดคิดเรื่องนี้กันก่อน เหตุใดเจ้าถึงมาที่โถงสมบัติ มีอะไรที่ท่านอยากได้หรือ? "

เมื่อเห็นว่า ผู้อาวุโสไบ๋ต้องการจบเรื่องนี้ลง หยวนก็ไม่ได้ติดอะไร เนื่องจากเขาไม่ได้บาดเจ็บหรือเสียหายมากนัก เขาก็กล่าวตอบว่า "ข้ามาที่นี่เพื่อดูว่า ที่นี่พอจะมีแกนมอนสเตอร์ นักรบวิญญาณ บ้างไหม"

“แกนมอนสเตอร์นักรบวิญญาณงั้นหรอ?” ผู้อาวุโสไบ๋เลิกคิ้วกับคำตอบที่ไม่คาดคิดนี้

"เจ้ามีในใจไหมว่า ต้องการแกนมอนสเตอร์ชนิดใด?"

หยวนส่ายหัวและตอบว่า "ไม่มีหรอก อะไรก็ได้"

..................................