(เปิดฟรี 50 ตอน) CVO ตอนที่ 223: ข้าไม่ได้ขโมยอะไรสักหน่อย!

ตอนที่ 223: ข้าไม่ได้ขโมยอะไรสักหน่อย!

"ลาก่อนแล้วพบกันเพื่อนศิษย์" หยวนพูดกับศิษย์ของผู้อาวุโสฉานก่อนจะออกจากสถานที่

สาวกสองคนเฝ้าดูหยวนเดินจากไปห่างออกไปเรื่อยๆ พลันพวกเขาก็พึมพำขึ้น

“เจ้าสาวกชั้นนอกนั่นเป็นใครกัน เขามีความสัมพันธ์อะไรกับอาจารย์ของเรา?” เฉียนฉี ถามอย่างดังด้วยความแปลกใจ

“ข้าไม่เคยเห็นเขามาก่อนเลย แต่ถ้าเขาสามารถมาที่นี่ในฐานะศิษย์ชั้นนอกได้หล่ะก็ หมอนั่นคงไม่ธรรมดาแน่ๆอาจมีภูมิหลังหรือตระกูลทรงอำนาจหนุนหลังเขาอยู่ก็ได้” ศิษย์หลักเป้ยเป่ยกล่าว .

สองสามนาทีต่อมาเมื่อหายเจ็บจากการโดนเสี่ยวฮัวฟาดเอา ผู้อาวุโสฉานก็กลับมาข้างนอกและกลับไปหาสาวกทั้งสองของเธอ

เมื่อสาวกของเธอเห็นเธอเดินออกมา พวกเขาสงสัยว่าเธอจะเล่าเรื่องสาวกชั้นนอกผู้ลึกลับคนนั้นกับพวกเขาหรือไม่... แต่อนิจจาผู้อาวุโสฉานไม่เคยพูดถึงหยวนแม้หลังจากการบรรยายของเธอจบลง

หลังจากออกจากสถานที่ของผู้อาวุโสฉาน หยวนก็เริ่มเดินไปที่ห้องโถงสมบัติ แต่แล้วเขาก็นึกถึงบางสิ่งที่ทำให้เขาหันหลังกลับและเดินไปอีกทาง

ในเวลาต่อมาหยวนก็มาถึงสถานที่ที่ดูคุ้นเคยนั่นคือที่อยู่อาศัยของเฟยหยู่หยาน

หยวนเดินเข้ามาที่หน้าประตูและเคาะประตู

ก๊อก! ก๊อก! ...

หลังจากรออยู่ครู่หนึ่งโดยไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ หยวนก็เคาะประตูอีกครั้งและเรียกเธอสองสามหน

“เธอไม่อยู่บ้านเหรอ?” หยวนพึมพำ

หยวนตัดสินใจรออีกสองสามนาที เผื่อว่าเธอกำลังยุ่งอยู่

เมื่อเขาแน่ใจว่าเฟยหยู่หยานไม่อยู่ หยวนจึงตัดสินใจออกเดินทางมุ่งหน้าไปที่ห้องโถงสมบัติทันที

"ค่อยกลับมาทีหลังก็แล้วกัน ตอนนี้การเข้าออกเขตไม่ได้เป็นอุปสรรคแล้วหนิ"

หลังจากออกจากที่พักอาศัยของเฟยหยู่หยานในที่สุดหยวนก็มาถึงห้องโถงสมบัติในครึ่งชั่วโมงต่อมาและแม้ว่าจะมีลักษณะคล้ายหอคอยแลกเปลี่ยน แต่ที่นี่ก็มีเพียงชั้นเดียวเท่านั้น

เมื่อเข้ามาในตัวอาคารหยวนเดินตรงไปที่แผนกต้อนรับซึ่งมีผู้อาวุโสของนิกายดูแลอยู่

ผู้อาวุโสนิกายหันไปมองหยวนพร้อมกับเลิกคิ้วหลังจากเห็นเครื่องแบบของศิษย์ชั้นนอก

“สาวกชั้นนอกอย่างเจ้า มาทำอะไรที่นี่มีเพียงสาวกชั้นในเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้ใช้สถานที่นี้ได้” ผู้อาวุโสของนิกายกล่าวกับเขา

เมื่อได้ยินคำถามของผู้อาวุโสในนิกายหยวนก็ดึงแหวนพิเศษของเขาออกมาและหยิบเหรียญที่ผู้อาวุโสซวนมอบให้เขาก่อนที่จะแสดงให้ผู้อาวุโสของนิกายที่อยู่ด้านหลังโต๊ะทำงาน

"ถ้าข้ามีสิ่งนี้...ข้าขอใช้สถานที่นี้ได้ไหม" หยวนถามเขาด้วยน้ำเสียงสงบ

"นั่นอะไร?"

ผู้อาวุโสของนิกายไม่รู้จักเหรียญนั่นในทันที เพราะมันไม่ใช่ของทั่วไปที่ใครๆจะหยิบขึ้นมาโชว์ได้ง่ายๆ อย่างไรก็ตามเมื่อเขาหยิบมันขึ้นมาและตรวจดูอย่างถี่ถ้วน ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความตกใจและเขาก็ร้องอุทานว่า "นี่มัน! เหรียญเงินนำโชค! เจ้าไปเอาสิ่งนี้มาจากไหน?!" ผู้อาวุโสของนิกายอุทานด้วยน้ำเสียงที่ตกใจราวกับว่าเขาเพิ่งเห็นบรรพบุรุษของเขาคลานออกมาจากหลุมศพ

“เอ่อ…มีคนให้มาหน่ะ?” หยวนกล่าว

"ไร้สาระ! ไม่มีทางที่สาวกชั้นนอกจะมีของสิ่งนี้ได้! เจ้าขโมยมันมาใช่ไหม หรือว่าบังเอิญเจอ ถ้าเป็นอย่างนั้นข้าต้องยึดมันเอาไว้!" ผู้อาวุโสกล่าวพร้อมกับขมวดคิ้วขณะที่เขาโยน เหรียญเงินนำโชค ไว้ในกระเป๋า

"อะไรนะ?!" หยวนอุทานด้วยท่าทางประหลาดใจและเขาพูดว่า "เจ้าจะกล่าวหาว่าข้าขโมยมันมาได้อย่างไร ในเมื่อเจ้าไม่มีหลักฐาน! มีคนมอบให้ข้าจริงๆ! เจ้าไม่สามารถเอามันไปจากข้าได้!"

“ฮึ่ม! นอกจากเจ้าเป็นศิษย์ชั้นนอกแล้ว ข้ายังต้องหาหลักฐานอะไรอีกหล่ะ?”

"สถานะศิษย์ของข้าเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้?" หยวนถามพร้อมกับขมวดคิ้ว

"ถ้าอย่างนั้นข้าขอถามเจ้าหน่อย เหตุใดศิษย์ชั้นนอกอย่างเจ้าถึงได้ครอบครองเหรียญเงินนำโชคที่สามารถเบิกของในโถงนี่เท่าไรก็ได้ตามที่ต้องการ มันมีเหตุผลตรงไหนกัน!” ผู้อาวุโสนิกายตอบ หากเป็นเช่นนั้นจริงผู้ที่มีสิทธิ์เข้าถึงของทุกอย่างในโถงนี่จริง ผู้นั้นจะไม่เพียงเป็นศิษย์ระดับใดๆเขาจะกลายเป็นผู้อาวุโสชั้นนำในนิกายก็ย่อมทำได้ไม่ยาก

"ข้าพูดความจริง มีคนให้ข้ามา โปรดส่งคืนให้ข้าด้วย" หยวนยื่นมือออกไปพร้อมกับใบหน้าที่ดูเคร่งเครียด

"จองหอง! ข้าไม่ทุบเจ้าก็บุญเท่าไหร่แล้วไอ้หัวขโมย! หรือเจ้าจะให้ข้าฟ้องท่านผู้นำนิกายดีหล่ะ!" ผู้อาวุโสนิกายขึ้นเสียงของเขาทำให้คนอื่น ๆ หันมามองพวกเขา

“ขโมยเหรอศิษย์ชั้นนอกคนนั้น ขโมยของจากห้องคลังสมบัติงั้นหรอ อยากตายมากหรือไงกัน?”

“มีแต่ปัญญาอ่อนเท่านั้นแหล่ะ ที่คิดขโมยของจากนิกาย…”

เหล่าสาวกชั้นในส่ายหัวก่อนจะกลับไปทำธุระของตัวเอง เนื่องจากพวกเขาไม่สนใจสาวกชั้นนอกที่กำลังจะถูกลงโทษแม้แต่น้อย

"เอาหล่ะ! เจ้าจะยอมรับว่าขโมยเหรียญเงินนำโชคนี่มาหรือไม่?!" ผู้อาวุโสของนิกายกล่าวกระตุ้นให้หยวนยอมรับความผิดของเขา

“ข้าไม่ได้ขโมยอะไร!”

อย่างไรก็ตามหยวนยังคงยืนยันและปฏิเสธที่จะยอมรับในสิ่งที่เขาไม่ได้ทำ

เมื่อเห็นเช่นนี้ผู้อาวุโสของนิกายก็ตัวสั่นด้วยความโกรธ ทันใดนั้นเขาก็ดึงแขนของเขากลับเข้าหาลำตัวก่อนที่จะผลักฝ่ามือของเขาไปที่หยวนด้วยพลังอันทรงพลัง

"ออกไปซะ!" ผู้อาวุโสของนิกายกล่าวขณะที่เขาโจมตีหยวน

ดวงตาของหยวนเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจเมื่อผู้อาวุโสของนิกายโจมตีเขา แม้ว่าผู้อาวุโสของนิกายจะเป็นเพียงนักรบวิญญาณระดับหกหยวนจึงไม่รู้สึกกลัวหรือกดดัน

ขณะที่ฝ่ามือของผู้อาวุโสนิกายมาถึงหน้าอกของหยวน หยวนก็เปิดใช้เทคนิคการเคลื่อนไหวของเขาและหลบหลีกการโจมตีได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ดวงตาของผู้อาวุโสนิกายเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจเมื่อหยวนหลบการโจมตีของเขาและเขารู้สึกได้ถึงสายตาแปลกๆมากมายที่กำลังจ้องมาที่ใบหน้าอันแดงกล่ำของเขา

“ไอ้สารเลว…!” ผู้อาวุโสนิกายคำรามเสียงดังเมื่อรู้สึกเหมือนว่าหยวนฉีกหน้าเขา ด้วยหลบการโจมตีต่อหน้าผู้คนมากมาย