ตอนที่ 51: ก้าวสู่อันดับที่หนึ่ง อ่านฟรี

ตอนที่ 51: ก้าวสู่อันดับที่หนึ่ง

"มาแล้วหรือเต๋าหยวน!" เหลาหลี่รีบกล่าวกับเขา

หยวนพยักหน้าและยกดาบขึ้น ขณะที่เจ้าแห่งภูผายกกรงเล็บขนาดใหญ่และเหวี่ยงใส่เขา

ตู้ม!

หยวนรู้สึกราวกับว่าก้อนหินขนาดใหญ่กำลังพยายามบดขยี้เขาเมื่อเขารับการโจมตีของเจ้าภูผา

"ข้าจะช่วยอีกแรง!" เหลาหลี่ใช้โอกาสนี้แทงดาบของนางไปที่ใบหน้าของเจ้าภูผา ทว่าอนิจจาด้วยเสียงคำรามเพียงครั้งเดียวจากเจ้าภูผา นางกระเด็นออกไปด้วยแรงกดอากาศที่รุนแรง

"เหลาหลี่! เจ้าบาดเจ็บหรือไม่?!" หยวนเอ่ยถามนางในขณะที่เขาผลักกรงเล็บของเจ้าภูเขาไปด้านข้าง

“ข้า...ข้าไม่เจ็บ...” นางตอบอย่างรวดเร็ว

"หายไปเสียเถิดมนุษย์ตัวจ้อย! เจ้ามิแข็งแกร่งพอที่จะเข้ามายุ่งในการต่อสู้ของเรา!" เจ้าแห่งภูผาคำรามใส่เหลาหลี่

"ข้าเข้าใจว่าเจ้าโกรธเพราะสิ่งที่เกิดขึ้นกับบุตรของเจ้า แต่เจ้าต้องสังหารผู้บริสุทธิ์จำนวนมากและทำลายเมืองทั้งเมืองเพื่อแก้แค้นอย่างนั้นหรือ?!" จู่ๆ หยวนก็กล่าวขึ้น

"อย่าพยายามเกลี้ยกล่อมข้า ไอ้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม! ข้าจะสังหารทุกคนในเมืองนี้แม้ว่ามันจะเป็นสิ่งสุดท้ายที่ข้าจะทำ และมิมีสิ่งใดที่เจ้าจะสามารถกระทำได้เพื่อหยุดมัน!"

เจ้าแห่งภูผาคำรามอีกครา และออร่าของมันเริ่มมีพลังมากขึ้นและเพิ่มแรงกดดันโดยรอบ

“หากเป็นเช่นนั้นก็คอยดูข้าหยุดเจ้าเอง!” ดวงตาของหยวนกะพริบด้วยแสงจ้า ดาบของเขาเริ่มสั่นเทาราวกับว่ามันเต็มไปด้วยความเดือดดาล

"ดาบอาบโลหิต!"

แสงสีแดงสว่างวาบเบื้องหน้าเจ้าภูผา และก่อนที่มันจะทันรับรู้ถึงดาบของหยวน เขาก็พลันมาอยู่เบื้องหน้ามันแล้ว

“?!”

เจ้าภูผากะพริบตาลงอย่างรวดเร็วเพื่อปกป้องดวงตาของมันด้วยผิวหนังที่ดุจเหล็กกล้า แต่อนิจจาดาบของหยวนนั้นคมกว่าที่คาดการณ์ไว้มากนัก และแทงทะลุผิวหนังที่แข็งกร้าวของมัน

“อ้าาาาาาา!!!”

เจ้าแห่งภูผากรีดร้องด้วยความเจ็บปวดขณะที่เลือดพุ่งออกมาจากดวงตาของมัน

“ชิ! ฟันไม่ลึกถึงสมอง สังหารมันในดาบเดียวมิได้” หยวนกล่าวและดึงดาบออกจากใบหน้าของเจ้าภูผา

“ข้าจะสังหารแก! ข้าจะสังหารแก!”

เจ้าแห่งภูผาคำรามก่อนจะรีบวิ่งไปที่หยวนพร้อมกับกรงเล็บที่แกว่งไปมาอย่างไม่ยั้ง!

เมื่อเห็นเช่นนี้ หยวนก็มุ่งความสนใจไปที่การหลบหลีกการโจมตีของมันในทันที โดยรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลจากการโจมตีแต่ละครั้งขณะที่มันพยายามข่วนเขา หากเจ้าแห่งภูผาฟันเขาโดนแม้แต่คราเดียว เขามีสิทธิ์พ่ายแพ้สูง

หลังจากหลบหลีกการโจมตีหลายสิบครา ในที่สุดหยวนก็เห็นโอกาสที่จะโต้กลับและแทงดาบของเขาอย่างรวดเร็วที่ดวงตาอีกข้างของเจ้าภูผา

“อ้ากกก! แกกล้ายิ่งนัก!”

หากปราศจากการมองเห็น เจ้าภูผาก็เคลื่อนไหวได้ยากและความสามารถในการป้องกันตนเองจากการโจมตีที่ถาโถมเข้ามาของหยวนก็ลดลง

“มันย่ำแย่ใช่หรือไม่ที่สูญเสียการมองเห็น? ข้ารู้ความรู้สึกนั้นดี! และข้าให้โอกาสครั้งสุดท้ายกับเจ้า...หลบหนีไป! ก่อนที่ข้าจะสังหารเจ้าจริงๆ!” หยวนกล่าวด้วยความรู้สึกว่าเป็นสิ่งที่ถูกต้องเท่านั้นที่จะแสดงความเมตตาต่อเจ้าแห่งภูผาที่สูญเสียบุตรให้กับมนุษย์ แม้ว่ามันจะเป็นสัตว์ประหลาด แต่อย่างน้อยครั้งหนึ่งมันเคยอยู่อย่างสงบสุขกับมนุษย์

"แม้ว่าวันนี้ข้าจะหลบหนีไป แต่ความเกลียดชังของข้าที่มีต่อมนุษย์และที่นี่จะมิมีวันหมดไป! เว้นแต่เจ้าจะสังหารข้าในวันนี้ ข้าก็จะกลับมาเพื่อแก้แค้นอย่างแน่นอน!"

“เช่นนั้นเจ้าก็ทำให้ข้ามิมีทางเลือกอื่น!” หยวนหรี่ตาด้วยความรู้สึกแน่วแน่และเขาก็จับดาบแน่น

"ดาบอาบโลหิต!"

หยวนพุ่งไปยังเจ้าแห่งขุนเขา ก่อนที่จะพุ่งดาบไปข้างหน้าและเนื่องจากเจ้าภูผามองไม่เห็นจึงมิอาจตอบสนองได้ ทำให้หยวนสามารถแทงคอของมันได้อย่างง่ายดาย

<ยินดีด้วย! ผู้เล่นหยวนกลายเป็นผู้เล่นคนแรกที่สังหารบอสระดับอีลิท: อสูรดำ!>

<คุณปราบเจ้าแห่งภูผาลงแล้ว!>

<+10 ชื่อเสียง>

<+5,000 คะแนน>

<คุณปกป้องเมืองปังได้สำเร็จจากการรุกรานของเจ้าแห่งขุนเขา!>

การประกาศการสิ้นสุดของกิจกรรมก็ปรากฏขึ้นเหนือเมืองปังให้ผู้เล่นทุกคนได้เห็นหลังจากที่เจ้าภูผาถูกหยวนสังหาร ตามด้วยการประกาศอีกครั้งในไม่กี่อึดใจต่อมา

<ผู้เล่นหยวนได้สะสมคะแนนรวม 11,690 คะแนนในช่วงกิจกรรมนี้ โดยได้รับคะแนนมากที่สุดจากผู้เข้าร่วมทั้งหมด และจะได้รับรางวัลพิเศษสำหรับความสำเร็จดังกล่าว!>

เมื่อผู้เล่นคนอื่นเห็นชื่อที่คุ้นเคย 'ผู้เล่นหยวน' พวกเขาก็เริ่มตะโกนด้วยความตื่นเต้นในทันที

"มันคือผู้เล่นหยวน! บัดนี้เขาอยู่ที่นี่จริงๆ!"

"เขาอยู่ที่ใด! ผู้เล่นหยวนคือใคร?!"

"พระเจ้าช่วย! หนึ่งหมื่นหนึ่งพันกว่าคะแนน?! ข้ามีเพียงสามร้อยคะแนนหลังจากสังหารสัตว์ประหลาดกว่าร้อยตัว! เขาได้รับคะแนนมากมายถึงเพียงนี้มาได้อย่างไร?!"

ในขณะนั้นผู้เล่นได้ตระหนักถึงบางสิ่งบางอย่าง

“ดะ...ดะ...เดี๋ยวนะ...มีเพียงคนเดียวที่สามารถมีแต้มได้มากมายถึงเพียงนี้! เด็กหญิงตัวเล็กๆ ผู้นั้นที่ใช้เทคนิคอันเก่งกาจในการสังหารมอนสเตอร์เกือบทั้งหมดที่นี่!”

"บัดนี้เด็กที่นางกล่าวถึง...สาวน้อยผู้นั้นอยู่ที่ใด?!"

"มิอาจเป็นไปได้! ผู้เล่นหยวนเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ จริงหรือ!"

“บัดนี้มันสมเหตุสมผลแล้ว! แสงสีทองนั่นต้องเป็นเทคนิคระดับพระเจ้า! มิแปลกใจเลยว่าเหตุใดมันถึงมีพลังมากมายถึงเพียงนั้น!”

“ข้อมูลใหม่นี้จะต้องทำให้โลกตกตะลึงเป็นแน่!”

“ด่วน! ผู้ใดก็ได้รีบโพสต์เดี๋ยวนี้! โลกต้องล่วงรู้เรื่องนี้โดยเร็วที่สุด!”

“ฮ่าๆๆ! คิดว่าเราเสียเวลาไปกับการมองหาผู้เล่นชายทั้งที่เราควรจะหาเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ตลอดเวลา!”

ผู้คนที่นั่นเริ่มออกจากระบบเพื่อเผยแพร่ข่าวทางอินเทอร์เน็ตโดยมิได้ล่วงรู้ถึงความสับสนวุ่นวายที่จะเกิดขึ้นในอนาคต

ในขณะเดียวกันผู้เล่นหยวนตัวจริงก็จ้องมองไปที่ซากศพของเจ้าแห่งขุนเขาอย่างเงียบๆ รู้สึกผิดเล็กน้อยที่สังหารมัน เพราะมนุษย์ทั่วไปจะเสียสติจากความเศร้าโศกหากบุตรของพวกเขาถูกสังหาร

"ข้ามิรู้จะขอบคุณท่านเช่นไร ที่ท่านปกป้องเมืองปังและพลเมืองผู้บริสุทธิ์ที่อาศัยอยู่ที่นี่ เต๋าหยวน" เหลาหลิงโผล่มาข้างหลังโดยไม่รู้ตัวและกล่าวกับเขาพร้อมกับก้มศีรษะลง

“ขอบคุณที่เอาชนะเจ้าภูผา ผู้อาวุโสหยวน!” เหล่าทหารยามโค้งคำนับเขา

“มิจำเป็นต้องขอบคุณข้า แม้ว่ามันจะมีเหตุผลที่ถูกต้องในการปรารถนาจะแก้แค้น แต่ข้าก็มิอาจปล่อยให้เมืองทั้งเมืองล่มสลายและชาวเมืองอีกหลายพันคนดับชีพได้” หยวนกล่าวกับพวกเขา

ครู่ต่อมาเสี่ยวฮัวก็กลับมาที่ข้างกายเขาและกล่าวว่า “ทำได้ดีมากพี่หยวน”

“เจ้าก็เช่นกันเสี่ยวฮัว”

“เต๋าหยวน...เหล่าทหารยามจะจัดการทุกอย่างจากที่นี่ บัดนี้กลับไปอยู่กับท่านพ่อของข้ากันเถิด เขาปรารถนาจะล่วงรู้ว่าเมืองนี้ปลอดภัยแล้ว” เหลาหลิงกล่าวกับเขาในภายหลัง

ในขณะที่เหลาหลิงพาหยวนกลับไปที่คฤหาสน์ของลอร์ด โลกแห่งความเป็นจริงก็อยู่ในความสับสนวุ่นวายจากข้อมูลใหม่เกี่ยวกับผู้เล่นหยวนที่เพิ่งปรากฏบนอินเทอร์เน็ต

[ข่าวสะเทือนขวัญ! ผู้เล่นหยวนเป็นผู้หญิงจริงๆ - และเป็นเด็กผู้หญิงด้วย!]

[ข้อมูลใหม่เกี่ยวกับผู้เล่นหยวนปรากฏขึ้นแล้ว!]

[ผู้เล่นหยวน อยู่ที่เมืองปัง!]

ข้อมูลใหม่เกี่ยวกับผู้เล่นหยวนทำให้คนทั้งโลกตกใจ อย่างไรก็ตาม มิใช่ทุกคนที่เต็มใจจะเชื่อข้อมูลใหม่นี้ แม้จะมีหลักฐานที่น่าเชื่อถือจากผู้เล่นที่มีส่วนร่วมในการปกป้องเมืองปัง เพราะมันมิอาจเชื่อได้เลยว่าเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่มิมีภูมิหลังอาจเป็นผู้เล่นอันดับหนึ่งของโลกได้

มีบางคนที่ปรารถนาจะเห็นด้วยตาของตนเองว่าข้อมูลนี้เป็นความจริงหรือไม่ ดังนั้นพวกเขาจึงเริ่มเดินทางไปยังเมืองปัง โดยมิต้องคำนึงว่าพวกเขาจะอยู่ห่างจากสถานที่นั้นเพียงใดในยามนี้

...