ตอนที่ 50 ขอบเขตสวรรค์ อ่านฟรี

ตอนที่ 50: ขอบเขตสวรรค์

“พาพวกเราไปหาเจ้าแห่งภูผา!” เหลาหลิงกล่าวกับเหล่าทหารยาม

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่พวกเขาจะจากไป หยวนได้กล่าวกับเสี่ยวฮัวว่า “แท้จริงแล้ว ข้าเพียงคนเดียวก็น่าจะเพียงพอที่จะจัดการเจ้าแห่งภูผาได้แล้ว หากข้าขอให้เจ้าอยู่ที่นี่เพื่อให้แน่ใจว่าผู้คนในที่นี้จะมิถูกสัตว์ประหลาดครอบงำได้ แล้วเจ้าค่อยมาสมทบกับข้าในภายหลัง”

ผู้คนที่นั่นดูเหนื่อยล้าอยู่แล้ว และเขาไม่อาจจินตนาการได้ว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้นกับการป้องกันที่นี่ หากเขาจากไปอย่างกะทันหัน

เสี่ยวฮัวพยักหน้าและกล่าวว่า “เสี่ยวฮัวจะดูแลพวกเขาที่นี่”

“ขอบคุณนะเสี่ยวฮัว”

“พวกท่านสองคนอยู่ที่นี่และช่วยเหลือนางด้วย” เหลาหลิงกล่าวกับสหายของนาง

จากนั้นหยวนก็ติดตามเหลาหลิงและผู้คุมไปหาเจ้าแห่งภูผา ในขณะที่เหลาหมิงและเหลาหลี่อยู่ด้านหลังกับเสี่ยวฮัวเพื่อช่วยเหลือผู้คนในเมือง

เมื่อหยวนจากไป เหลาหลิงก็โค้งคำนับเสี่ยวฮัว “ผู้อาวุโสเสี่ยว โปรดดูแลพวกเรา”

เสี่ยวฮัวพยักหน้าและหันไปมองสัตว์ประหลาดนับร้อยในสนามรบ

'มันจะต้องใช้เวลาเป็นชาติเป็นแน่ หากข้าสังหารพวกมันทีละตัว...' นางคิดในใจ

'แต่พี่หยวนบอกว่าข้าสามารถใช้พลังของข้าได้ตราบเท่าที่ข้ามีสติกับสิ่งรอบข้างและข้าไม่ทำลายผู้คนนี่นา...'

"บอกเหล่าทหารยามให้ถอยทัพ!" จู่ๆ เสี่ยวฮัวก็กล่าวกับเหลาหลี่

“ถอยทัพ!” เหลาหลี่พยักหน้า นางมิแม้แต่จะกล้าสงสัยในถ้อยคำของนาง หลังจากเห็นการแสดงออกที่จริงจังบนใบหน้าของนาง

“ถอย! ทหารยาม! ถอยกลับไปที่ประตู!” เหลาหลี่ตะโกนย้ำ

เหล่าทหารยามรีบกลับไปที่ประตูอย่างรวดเร็วหลังจากได้ยินถ้อยคำของนาง พวกเขารู้สึกโล่งใจที่มิจำเป็นต้องต่อสู้อีกต่อไป อย่างไรก็ตามเหล่าผู้เล่นคนอื่นๆ ต่างตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดนี้

"สิ่งใดกัน! แล้วสัตว์ประหลาดเล่า?!"

"พวกเจ้าจะปล่อยให้พวกเราต่อสู้กับพวกนี้ทั้งหมดหรือ ไอ้พวก NPC ชั่ว!"

"อย่างไรก็ตาม นั่นแปลว่าคะแนนของข้าก็เพิ่มขึ้นด้วย!”

แม้จะมีผู้เล่นมากมายที่ไม่พอใจ แต่เหลาหลี่ก็มิได้สนใจพวกเขาและกล่าวกับเสี่ยวฮัว “ผู้อาวุโส...ทหารยามได้ถอยกลับไปที่ประตูแล้ว! เช่นนี้ดีพอสำหรับท่านหรือไม่?”

เสี่ยวฮัวพยักหน้าและหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหลับตา

“...” “...”

ไม่กี่ช่วงเวลาแห่งความเงียบต่อมา นางค่อยๆ ลืมตาขึ้น และการจ้องมองของนางก็พลันเปล่งประกายพร้อมกับแสงสีทองที่ดูเหมือนจะนำเจตจำนงแห่งสวรรค์อยู่ภายใน นางยกแขนขวาขึ้นไปในอากาศอย่างใจเย็นก่อนจะกดฝ่ามือลง

“ขอบเขตสวรรค์...” เสี่ยวฮัวพึมพำเสียงเบา

ตู้ม!

วิญญาณระดับจักรพรรดิของเสี่ยวฮัวปล่อยพลังออกมา ก่อให้เกิดระเบิดขึ้น ฟากฟ้าที่มืดมัวพลันสว่างจ้า และทั้งสถานที่ก็เต็มไปด้วยแสงสีทองราวกับว่าพวกเขาถูกแสงตะวันอาบ

"แสงสีทองนี่มันอะไรกัน?! เกิดสิ่งใดขึ้น?!"

ทั้งเหล่าผู้เล่นและทหารยามต่างรู้สึกงุนงงกับปรากฏการณ์นี้ ท่ามกลางความสับสนของผู้คน ทันใดนั้นสัตว์ประหลาดก็เริ่มกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดราวกับว่าพวกมันถูกกรีดเนื้อทั้งเป็น

เปรี้ยง!

สัตว์ประหลาดที่อยู่ในแสงสีทอง ภายใน 'ขอบเขตสวรรค์' ของเสี่ยวฮัวถูกบดเป็นเนื้อย่าง ราวกับว่าก้อนหินที่มองไม่เห็นได้ตกลงมาทับพวกมันอย่างกะทันหัน และภายในไม่กี่วินาที มีเพียงซากศพของสัตว์ที่ถูกบดขยี้เท่านั้นที่ยังคงอยู่ในขอบเขตสวรรค์

“...”

สถานที่แห่งนี้เงียบสงัดลงหลังจากผู้คนที่นั่นได้เห็นฉากที่น่าตกใจนี้และความน่ากลัวของเสี่ยวฮัว

ในขณะเดียวกันในอีกด้านหนึ่งของเมือง หยวนก็ตกใจเมื่อเขาได้รับหลายพันคะแนนในคราเดียว

<+1,169 คะแนน> <+1,014 คะแนน> <+2,841 คะแนน>

'หืม? คะแนนพวกนี้มาจากไหน? หรือว่า...ข้าหวังว่าเสี่ยวฮัวจะมิทำสิ่งใดเกินเลยนะ...' หยวนร้องอยู่ภายในใจ

"นั่นเจ้าแห่งภูผา!" ยามตะโกน

“นั่นคือเจ้าแห่งภูผา...?” หยวนพูดไม่ออกเมื่อเห็นกลุ่มผู้คุมพยายามต่อสู้กับหมีดำตัวใหญ่สูงเจ็ดเมตรในระยะไกล

เหลาหลิงพยักหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง "ใช่แล้ว นั่นคือเจ้าแห่งภูผา...อสูรดำ และดูเหมือนว่าจะก้าวเข้าสู่อาณาจักรนักรบวิญญาณระดับหกตั้งแต่คราสุดท้ายที่เราเห็นมัน มิแปลกใจเลยว่าเหตุใดท่านพ่อของข้าถึงเสียท่าให้มัน..."

“เจ้าคิดว่าจะปราบมันได้หรือไม่?” เหลาหลิงหันมามองเขาด้วยสีหน้ากังวล นางเกรงว่านางจะขอเขามากเกินไป

“ข้าจะพยายามให้ดีที่สุด” หยวนตอบ

"อย่าฝืนตนเองมากเกินไปนัก เต๋าหยวน หากท่านมิอาจเอาชนะมันได้ก็รีบหาทางเอาตัวรอดเสีย”

“ข้าจะกระทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร ในเมื่อรู้ว่าเมืองอาจจะล่มสลาย หากข้ามิเอาชนะเจ้าสัตว์ร้ายนี่” หยวนรีบส่ายศีรษะ

“เต๋าหยวน...” เหลาหลิงมองเขาด้วยสายตาที่หลงใหล ดุจเด็กที่มองไปยังวีรบุรุษ หรือเหล่าวัยรุ่นที่ได้พบไอดอลที่ตนชื่นชม

ไม่กี่อึดใจต่อมา

เมื่อพวกเขาเข้าใกล้มากพอ เหลาหลิงก็ตะโกนใส่ผู้คุมที่กำลังต่อสู้จนถึงขีดจำกัดของตนแล้ว

“ถอยกลับ! กำลังเสริมมาถึงแล้ว!”

"นายหญิง!"

ใบหน้าของเหล่าทหารยามเต็มไปด้วยความหวังเมื่อพวกเขาเห็นใบหน้าของเหลาหลิงและผู้เชี่ยวชาญอีกคนหนึ่งที่สวมหน้ากากซึ่งกำลังเปล่งออร่า

“ข้าจะช่วยท่านอย่างสุดความสามารถเต๋าหยวน” นางกล่าวกับเขา หยวนพยักหน้าและจ้องมองไปที่เจ้าแห่งภูผาด้วยสายตาที่จริงจังผ่านรูบนหน้ากากของเขา

'ช่างเป็นสายตาที่น่าสะพรึงกลัวและออร่าที่กระหาย...เจ้าแห่งภูผานี่แข็งแกร่งกว่าแมงมุมปีศาจอย่างมิต้องสงสัย...'

แม้จะเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่คุกคามเช่นนี้ แต่หยวนก็รู้สึกสงบกว่าตอนที่เขาต่อสู้กับแมงมุมปีศาจ บางทีอาจเป็นเพราะผลกระทบของหน้ากากหยกดำ หรือบางทีเขาอาจจะคุ้นเคยกับสถานการณ์เหล่านี้แล้ว ทว่าจิตใจของเขานั้นสงบยิ่งนักในยามนี้

“...”

เมื่อเจ้าภูผาเห็นรัศมีแห่งความมั่นใจของหยวน มันก็หรี่ตาลงและจ้องมองเขาอย่างเงียบๆ

ไม่กี่วินาทีต่อมา มันก็กล่าวด้วยน้ำเสียงที่น่าสะพรึงกลัว “มิว่าเจ้าจะนำผู้เชี่ยวชาญมามากเพียงใดก็ตาม...ข้าจะทำลายเมืองนี้และล้างแค้นให้กับบุตรชายของข้า!”

ย๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!

เจ้าภูผาปล่อยเสียงคำรามกึกก้องก่อนที่มันจะพุ่งไปที่หยวนและเหลาหลิงด้วยดวงตาสีแดงที่เต็มไปด้วยเจตนาสังหาร แม้กระทั่งทำให้พื้นสั่นสะเทือนในทุกๆ ก้าว