ตอนที่ 29 ออกจากเมืองวิญญาณ อ่านฟรี
ตอนที่ 29 ออกจากเมืองวิญญาณ อ่านฟรี
ฝืนชะตาท้าพิภพออนไลน์ ตอนที่ 29 ออกจากเมืองวิญญาณ
“เสี่ยวฮัว...ข้าต้องออกจากระบบเพื่อทานอาหารเย็นก่อนแล้วจะกลับมาใหม่” หยวนกล่าวกับนางขณะออกมาจากร้านค้า
“เจ้าจะไปที่ใดในยามที่ข้าไม่อยู่?” จากนั้นเขาเอ่ยถามนาง
เสี่ยวฮัวชี้ไปที่สร้อยรอบคอของเขา “พี่หยวนสามารถเรียกเสี่ยวฮัวได้ทุกยามที่พี่กลับมา”
หลังจากกล่าวจบ ร่างกายของนางก็เปล่งประกายออกมาและค่อยๆ ลอยแปรเปลี่ยนเป็นอณูวิญญาณเข้าไปในสร้อยคอ
“สร้อยคอสุดยอด” หยวนพึมพำก่อนที่จะทำการออกจากระบบ
ล็อคเอาท์
...
หลังจากออกจากเกม หยวนก็อดทนรอให้หยูรุนำอาหารมาให้เขา และตอนนี้เขาก็รู้สึกราวกับว่าเวลาได้หยุดลง
ต่างจากโลกที่เต็มไปด้วยสีสันในเกม โลกแห่งความเป็นจริงนั้นมืดมนดำสนิทดุจอยู่ในโลกที่ว่างเปล่า ทำให้เขาอดคิดไม่ได้ว่าตนเองไม่มีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้
“ฮ่าๆ...หากข้าสามารถอยู่ในคัลติเวชั่น ออนไลน์ตลอดไปได้ล่ะก็...” หยวนคิดพลางถอนหายใจ
หลังจากที่เขาเริ่มคุ้นชินกับความรู้สึกภายในเกม นั่นทำให้ประสาทการรับรู้ของเขาแย่ลงและรู้สึกโดดเดี่ยวกว่าปกติ
ภายในเกมไม่ว่าจะเป็นเสียงฝีเท้าหรือเสียงธรรมชาตินั้น มันก็เติมความมีชีวิตชีวาให้เขาได้เสมอ แต่กลับกันในห้องของเขา เขาได้ยินเพียงเสียงเต้นของหัวใจที่เต้นแผ่วเบาอยู่เสมอ นอกจากนี้เขาก็มิได้ก้าวออกไปจากห้องที่อยู่ที่นี่มาหลายปีแล้ว
หลังจากรออยู่สองสามนาทีที่ราวกับเป็นหนึ่งชั่วยาม ในที่สุดเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้ากำลังก้าวเข้ามาใกล้เตียงของเขา
อย่างไรก็ตาม เขาสามารถบอกได้ทันทีว่านี่มิใช่เสียงฝีเท้าของหยูรุ
“ใครอยู่ตรงนั้น?” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง
“นายน้อย ท่านหญิงกำลังยุ่งอยู่กับอาจารย์ ดังนั้นวันนี้ข้าจะเป็นผู้ดูแลนายน้อยเองค่ะ” เสียงหญิงสาววัยกลางคนตอบกลับ
“...”
“สำหรับมื้อเย็นวันนี้ของเราจะเป็นซุปเนื้อนะเจ้าคะ”
“มิเป็นไร...” หยวนชะงัก “วันนี้ข้าไม่หิว...”
“ถึงจะกล่าวเช่นนั้นแต่...ข้าก็ยังต้องทำหน้าที่ของข้าเจ้าค่ะ” นางถอนหายใจด้วยน้ำเสียงที่หนักใจ
“ข้าจะไม่กล่าวซ้ำ”
“...”
ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้อง ครู่ต่อมาหญิงวัยกลางคนก็กล่าวขึ้น “เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ เชิญพักผ่อนให้สบายนะเจ้าคะนายน้อย”
ประตูถูกปิดลงในไม่กี่วินาทีต่อมา มีเสียงเล็ดลอดออกมาทางประตูเบามากจนปกติแล้วจะมิได้ยิน เนื่องจากเขาตาบอด ทำให้ได้ยินเสียงได้ดีกว่าปกติ
“ด้วยร่างกายไร้ประโยชน์เช่นนั้นดีเพียงใดแล้วที่มิถูกโยนออกจากบ้าน”
“...”
“ข้าได้ยินมันนะรู้หรือไม่” หยวนยิ้มอย่างขมขื่น
'บางที...การพูดและการได้ยินของข้าคงจะหายไปตามส่วนอื่นๆ'
ในเวลาต่อมา หยวนก็กลับเข้าสู่คัลติเวชั่น ออนไลน์
เกมสตาร์ท!!
กระนั้นเมื่อเขาเข้าเกมมา สิ่งแรกที่ทำก็มิใช่การเรียกเสี่ยวฮัวออกมา เขาใช้เวลาสองสามนาทีในการจ้องมองโลกที่มีสีสันอย่างเงียบๆ
“ข้ากำลังทำสิ่งใด? มิมีเวลาจะมาหดหู่อีกแล้ว! ทุกวินาทีที่เสียไปอย่างสูญเปล่าในโลกที่สวยงามใบนี้ แม้ว่าในโลกอีกใบข้าจะพิการ แต่ในโลกนี้ข้ามิได้พิการ!” หลังจากสงบลงหยวนก็เรียกเสี่ยวฮัวโดยใช้สร้อย
“พี่กลับมาแล้วหรือพี่หยวน?” นางมองเขาด้วยสายตาครุ่นคิด แม้หยวนจะพยายามซ่อนอารมณ์เอาไว้ แต่นางกลับสังเกตได้จากดวงตาของเขาในชั่วพริบตาเดียว
“พี่สบายดีหรือไม่? พี่หยวนดูจะเศร้าๆ นิดหน่อยนะ” นางเอ่ยถามเขา
“มิต้องห่วงหรอก ข้าจัดการได้ มันจะหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อได้สังหารมอนสเตอร์สักตัวสองตัว” เขาเอ่ย
แม้ว่านางจะกังวลแต่ก็ไม่อยากจะคาดคั้นเขา “หากพี่หยวนปรารถนาจะสนทนากับใคร เสี่ยวฮัวจะอยู่ข้างๆ เสมอ”
“ขอบคุณเสี่ยวฮัว ข้าจะจดจำไว้เป็นอย่างดี” หยวนแย้มยิ้ม
เสี่ยวฮัวพยักหน้าและกล่าวว่า “เราจะมิได้ประโยชน์มากนักจากการล่าแกนกลางมอนสเตอร์วิญญาณฝึกหัด แต่นั่นก็ช่วยให้ได้ฝึกฝนวิชาดาบอยู่ดี จากนี้ค่อยๆ เริ่มมองหามอนสเตอร์ในเขตแดนนักรบวิญญาณกันดีกว่า”
“จะรอสิ่งใดเล่า! มาเริ่มกันเลย!!”
หยวนและเสี่ยวฮัวเริ่มเดินทางออกจากเมือง
ในเวลาต่อมาหลังจากพวกเขาออกห่างจากเมืองเพียงไม่กี่ไมล์ เสี่ยวฮัวก็กล่าวด้วยเสียงเบาจนแทบจะเหมือนกระซิบ “พี่หยวน...มีคนติดตามพวกเรามา...”
“อาจจะเป็นพวกพี่น้องดู ซวนหวู่ฮั่นเตือนข้าไว้แล้วก่อนหน้านี้ที่โรงประมูล”
เสี่ยวฮัวพยักหน้า “ใช่ แต่เสี่ยวฮัวสัมผัสได้ว่ามีอีกผู้หนึ่งที่อยู่กับพวกเขา เป็นผู้ฝึกฝนระดับปรมาจารย์วิญญาณ”
“ปรมาจารย์วิญญาณอย่างนั้นหรือ?! เจ้าคนนั้นอยู่ระดับสูงกว่าเรา!” หยวนแสดงสีหน้ากังวลจนลืมไปว่าจักรพรรดิวิญญาณเดินอยู่ข้างๆ ตน
“มิต้องห่วงพี่หยวน หากพวกนั้นคิดจะทำสิ่งใดไม่ดีแล้วไซร้ เดี๋ยวเสี่ยวฮัวจะจัดการเอง ทำทีเป็นมิรู้แล้วเดินต่อไป”
หยวนพยักหน้าขณะที่พวกเขากำลังก้าวเดินไกลออกไปจากเมืองเรื่อยๆ
หลังจากเดินต่อไปอีกสองสามไมล์ เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น
“หยุดอยู่ตรงนั้นนะไอ้ตัวเล็ก!!” หยวนและเสี่ยวฮัวหยุดเดินและหันมองไปรอบๆ ที่ปรากฏคือพี่น้องตระกูลดู และชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่
“ติดตามข้ามา...ปรารถนาสิ่งใดกันแน่?” หยวนเอ่ยถามพร้อมขมวดคิ้ว
“เจ้าทำข้าขายหน้าในโรงประมูลเบื้องหน้าท่านหญิงซวนและผู้คนมากมาย ข้าจะให้เจ้าชดใช้ด้วยชีวิต!” ดูไหกล่าวด้วยน้ำเสียงดัง ใบหน้าของเขานั้นเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
...