บทที่ 61: รอดพ้นจากทัณฑ์สายฟ้า (ฟรี)

"เฮ้ พี่ใหญ่ มื้อเย็นวันนี้เรากินอะไรดี?"

ปีศาจนอกโลกระดับรวมแก่นปราณที่ดูทึ่มคนหนึ่งถามปีศาจนอกโลกอีกตน

"กิน กิน กิน ทั้งวันรู้แต่กิน! เจ้าอยู่ระดับรวมแก่นปราณแล้วนะ ยังจะกินอีกหรือ?"

ปีศาจนอกโลกอีกตนเห็นสหายเป็นเช่นนั้น ก็กล่าวอย่างหงุดหงิด

ผู้บำเพ็ญเพียรในระดับสร้างรากฐานไม่จำเป็นต้องกินอีกต่อไป

พวกเขาสามารถรวบรวมพลังวิญญาณฟ้าดินมาบำรุงตัวเอง

ดังนั้นเมื่อเห็นพี่ชายของตนเอาแต่กินทั้งวัน ขาดซึ่งท่าทีของผู้บำเพ็ญรวมแก่นปราณอย่างสิ้นเชิง เขาจึงพูดอย่างหงุดหงิด

ขณะที่พี่น้องสองคนกำลังพูดคุยกัน

ทันใดนั้นท้องฟ้านับพันลี้ที่เคยไร้เมฆ จู่ๆ ก็ค่อยๆ มืดลง

"เอ๊ะ อะไรกัน เกิดอะไรขึ้น? อากาศเปลี่ยนไปหรือ?"

พวกเขาเห็นเมฆฝนสายฟ้าปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า ทั้งยังขยายใหญ่ขึ้นและหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ

"ตูม!"

สายฟ้าแลบ

ขณะพี่น้องสองคนตกตะลึง

หวังหลี่ก็พุ่งออกมาจากใต้ดิน

ฝ่ามือเดียวส่งสองพี่น้องที่กำลังตกตะลึงไปยังโลกตะวันตก

ปีศาจนอกโลกทึ่มที่น่าสงสารคนนั้นยังไม่ได้กินมื้อเย็นเลยด้วยซ้ำ

...

หลังจากบ่มเพาะมาสิบปี ตบะของหวังหลี่ก็ได้บรรลุถึงระดับมหายานขั้นหนึ่งแล้ว

การทะลวงจากเปลี่ยนวิญญาณไปสุญตาใช้แต้มบำเพ็ญ 10 ล้านแต้ม

จากสุญตาขั้นหนึ่งไปขั้นเก้าใช้แต้มบำเพ็ญ 90 ล้านแต้ม 10 ล้านแต้มต่อขั้น

..........

การทะลวงจากฝ่าด่านเคราะห์ขั้นเก้า (ปลาย) ไปมหายานขั้นหนึ่งใช้แต้มบำเพ็ญ 500 ล้านแต้ม

ใช้แต้มบำเพ็ญทั้งหมดของเขา

เดิมทีเขาคิดว่าแต้มบำเพ็ญ 2.3 พันล้านแต้มสามารถผลักดันตบะของเขาไปถึงจุดสูงสุดของมหายานได้ ทว่าโดยไม่คาดคิด กลับทำได้เพียงถึงมหายานขั้นหนึ่งเท่านั้น

และจากการคำนวณของเขา การทะลวงสู่มหายานขั้นหนึ่งใช้แต้มบำเพ็ญ 500 ล้านแต้ม

การทะลวงสู่ขั้นเก้าจะต้องใช้แต้มบำเพ็ญ 4.5 พันล้านแต้ม

เขาจะต้องสังหารปีศาจนอกโลกจำนวนเท่าไรจึงจะทำได้?

"ช่างเถอะ ฝ่าด่านเคราะห์ก่อน"

มองดูเมฆสายฟ้าที่ครอบคลุมเกือบล้านลี้

หวังหลี่กระตุกมุมปาก

เดิมทีเพื่อการบ่มเพาะอย่างมั่นคง

เขาจึงใช้ฟังก์ชันซ่อนตัวของระบบเพื่อป้องกันการรับรู้ของวิถีสวรรค์

จากเปลี่ยนวิญญาณขั้นสูงสุด เขาก็บ่มเพาะไปจนถึงมหายานขั้นหนึ่งโดยไม่ผ่านการฝ่าด่านเคราะห์

ตอนนี้ทัณฑ์สายฟ้าทั้งหมดนั้นกำลังมารวมกัน

มองดูเมฆบนท้องฟ้า ราวกับว่าวิถีสวรรค์กำลังระบายความไม่พอใจในตัวเขา

ทว่าโชคดีที่ตลอดสิบปีที่ผ่านมา หวังหลี่ไม่เพียงอัปเกรดระดับวิชาเวทเท่านั้น แต่ยังใช้แต้มบำเพ็ญผลักดันพวกมันทั้งหมดจนถึงขั้นสมบูรณ์

ตอนนี้แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าเขาแข็งแกร่งแค่ไหน

อดีตที่ตั้งเก่าของนิกายชางไห่ได้ถูกกองกำลังปีศาจนอกโลกยึดครองแล้ว

ตอนนี้เมื่อหวังหลี่กำลังจะฝ่าด่านเคราะห์ที่นี่ เมฆฝนสายฟ้านับล้านลี้จึงทำให้พวกปีศาจนอกโลกพากันหนีออกไปอย่างรวดเร็ว

พวกมันกลัวว่าหากพวกมันหนีช้าไปหนึ่งก้าว พวกมันจะกลายเป็นเถ้าธุลี

หวังหลี่ยืนอยู่กลางอากาศ มองดูปีศาจนอกโลกที่กำลังวิ่งหนีเบื้องล่าง

เขาไม่ได้หยุดพวกมัน

ถึงอย่างไร ภารกิจปัจจุบันของเขาคือการฝ่าด่านอัสนี

ยิ่งกว่านั้น กองกำลังปีศาจนอกโลกที่ยึดครองที่ตั้งเก่านิกายชางไห่เป็นเพียงกองกำลังเล็กๆ ระดับสุญตาเท่านั้น

หนึ่งล้านลี้ พวกมันต้องใช้เวลาสักพักเพื่อหลบหนีให้พ้นเขต

เขามองขึ้นไปยังเมฆฝนสายฟ้า

มันน่าจะเริ่มในอีกไม่กี่ลมหายใจ

...

ทัณฑ์สายฟ้ากว้างเกือบสามจั้งพุ่งลงมาจากฟ้า ฟาดตรงเข้าใส่ร่างของหวังหลี่

ทัณฑ์สายฟ้าครั้งนี้มาพร้อมกับสายฟ้าที่หนาเท่าถังน้ำ

ปีศาจนอกโลกบางตนที่หนีไม่ทันกลายเป็นเถ้าธุลีภายใต้สายฟ้าเหล่านี้

ขณะที่หวังหลี่กำลังอาบทัณฑ์สายฟ้า

ร่างกายของเขารู้สึกราวกับได้รับการนวด สบายอย่างยิ่ง

ในเวลาอันสั้น ทัณฑ์สายฟ้าครั้งนี้ก็ผ่านไป

แต่ทัณฑ์สายฟ้ามหายานจะมีเพียงแค่สายเดียวได้อย่างไร?

ดังนั้นหวังหลี่จึงยังไม่ผ่อนคลายความระวังลง

"ตูม!"

ทัณฑ์สายฟ้าอีกสายหนาเกือบสี่จั้งฟาดลงมา

ทว่า เหมือนครั้งก่อน มันไม่สามารถทำให้หวังหลี่รู้สึกเจ็บปวดได้ มีเพียงความรู้สึกสบายให้เขา

"ตูม..."

...

สามวันสามคืนต่อมา

เมื่อทัณฑ์สายฟ้าชุดสุดท้ายถูกหวังหลี่รับไว้อย่างสบาย มันก็หายไปพร้อมกับเมฆฝนสายฟ้า

เห็นว่าในที่สุด ทัณฑ์สายฟ้าก็จบลง หวังหลี่รู้สึกเสียดายเล็กน้อย

สามวันสามคืนนี้ เขารู้สึกสบายเหลือเกิน

"มันสบายจริงๆ การนวดทั้งตัวยังไม่สบายขนาดนี้ แต่น่าเสียดายที่หมดเวลาแล้ว"

จากนั้นเขาก็มองไปรอบๆ และพึมพำ

"ได้เวลาจัดการปัญหาปัจจุบันแล้ว"

ปรากฏว่าฉากอันยิ่งใหญ่ของทัณฑ์สายฟ้าตลอดสามวันสามคืน ได้ถูกค้นพบโดยผู้บำเพ็ญมหายานปีศาจนอกโลกนานแล้ว

และตั้งแต่ช่วงวันแรกของทัณฑ์สายฟ้า พวกมันก็มารอหวังหลี่อยู่แล้ว