บทที่ 64 ผลลัพธ์หลังเหตุการณ์

ในขณะที่ทุกคนยังคงตื่นเต้นสุดขีดและเพลิดเพลินไปกับความจริงที่ว่าหมู่บ้านของพวกเขารอดพ้นจากคลื่นมอนสเตอร์อีกครั้ง วัลเลียร์ได้แยกตัวออกจากทีมตอบโต้เร็ว เขาเดินไปทางกลุ่มของทั้งหกคน และพบว่าพวกเขานอนอยู่บนพื้นโดยมีรอยยิ้มบนใบหน้า โดยไม่สนใจว่าพื้นดินนั้นเต็มไปด้วยเลือดของบอส

แน่นอนว่า วัลเลียร์เข้าใจเหตุผลเบื้องหลังการกระทำของพวกเขา เพราะเขารู้ดีว่าว่าระหว่างการต่อสู้นั้น เส้นประสาทของพวกเขาตึงเครียดตลอดเวลา ร่างกายของพวกเขาถูกผลักดันจนเกินขีดจำกัดไปแล้ว ด้วยเหตุนี้ เขาจึงยิ้มให้กับพวกเขาและขอบคุณสำหรับความพยายามของพวกเขา ก่อนจะมองไปที่เดเมียนและทริสตัน “งั้นพวกเจ้าสังหารบอสได้แล้วสินะ?”

“มันเป็นเซอร์ไพรส์ที่พวกเราทำได้จริงๆ” เดเมียนหันมามองวัลเลียร์ พร้อมรอยยิ้มจางๆ แต่ผ่อนคลายบนใบหน้า “อันที่จริงแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าเจอบอสที่เข้าสู่สภาวะคลุ้มคลั่ง”

“แน่นอน มันอาจจะเข้าสู่สภาวะคลุ้มคลั่งได้ก็จริง แต่พวกเราสู้กับบอสคลื่นมอนสเตอร์มาแล้วหลายครั้ง แต่เพิ่งเคยเจอครั้งแรก” ทันทีที่เดเมียนพูดจบ ทริสตันก็ปรากฏตัวข้างๆ วัลเลียร์ แล้วโอบไหล่ของวัลเลียร์อย่างสนิทสนม พลางยิ้มให้กับชายที่ยืนข้างๆ “แทนที่จะพูดถึงเรื่องนั้น ข้าสงสัยจริงๆ ว่าเจ้าทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไงนะ วัลเลียร์”

ได้ยินคำพูดนั้น ห้าคนที่เหลือหันมามองวัลเลียร์ทันที ซึ่งวัลเลียร์รู้สึกเหมือนกับว่าทุกสายตากำลังจับจ้องมาที่เขาในทันที แน่นอนว่า แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าเขาสามารถทำสิ่งที่เขาทำไปก่อนหน้านี้สำเร็จได้อย่างไร โดยเขารู้ดีว่าหากไม่เกิดการโจมตีถึงตายขึ้นอย่างกะทันหัน เขาคงต้องใช้การโจมตีแบบการโจมตีรุนแรงและการโจมตีจุดสำคัญ อีกสองสามครั้งจึงจะเอาชนะลูกสมุนระดับชั้นยอดได้

ด้วยเหตุนี้ ความรู้สึกกังวลในตัววัลเลียร์จึงค่อยๆ หายไป ทำให้เขาเพียงแค่ยักไหล่แล้วพูดออกไป "พูดตามตรงว่าข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ข้าแค่โชคดีมากที่ทำการโจมตีนี้ได้"

"อย่างงั้นเหรอ?" ถึงแม้ว่าวัลเลียร์จะรู้ว่าเขาทำได้อย่างไร แต่ท่าทางไม่รู้เรื่องอะไรเลยบนใบหน้าของเขา ก็ทำให้ทริสตันตัดสินใจไม่พูดถึงเรื่องนี้ต่อแล้ว แต่กลับหันไปสนใจแผ่นเกราะอกที่วัลเลียร์ใส่ ซึ่งตอนนี้มีรูรูปตัว X ขนาดใหญ่ที่เกิดขึ้น "ยังไงก็ตาม เจ้าก็ไม่มีความเมตตาต่อแผ่นเกราะอกที่ข้าให้ไปจริงๆ สินะ?"

วัลเลียร์ยิ้มออกมาอย่างขมขื่น "เจ้ารู้ไหม ถ้าข้าไม่ถูกบังคับให้ต้องทำอะไรซักอย่างกับลูกสมุนระดับชั้นยอด เพื่อให้คนอื่นทำการเคลื่อไหน แผ่นเกราะอันนี้ก็คงจะยังอยู่ดี"

พูดถึงตรงนี้ วัลเลียร์ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดที่ทำให้ของที่ยืมมาเสียหายไป แต่ทันทีที่เขากำลังจะถามทริสตันว่าเขาควรทำอะไรเพื่อชดใช้ความเสียหายของแผ่นเกราะ ทริสตันก็ยกมือขึ้นเพื่อปฏิเสธอย่างไม่ใส่ใจ ดูเหมือนเขาจะรู้ได้ก่อนที่วัลเลียร์จะเปิดปากพูดอะไร "ถ้าเจ้าต้องการจะชดใช้แผ่นเกราะให้ข้าล่ะก็ ไม่ต้องหรอก ถือว่าการที่เจ้าปลอดภัยก็ถือเป็นการตอบแทนแล้วล่ะ"

จากนั้นเขาก็หัวเราะเบาๆ และพูดต่อ "แล้วก็ ข้ามีเกราะแบบที่เจ้าใส่อยู่อีกหลายสิบอันในโรงตีเหล็ก ถ้าเกราะพังไปก็ช่างมันไป มันไม่ค่อยสำคัญเท่าไรหรอก"

"งั้นก็คงถึงเวลาที่พวกเราจะต้องกลับกันแล้ว" เมื่อเห็นว่าการสนทนาระหว่างทั้งสองคนจบลงแล้ว เดเมียนจึงลุกขึ้น และทำให้ทั้งสี่คนที่เหลือลุกตามด้วย พร้อมที่จะกลับไปที่หมู่บ้าน "ทริสตัน เจ้าจะไปกับพวกเรามั้ย?"

ทันทีที่วัลเลียร์กำลังจะถามว่าทำไมเดเมียนถึงพูดแบบนั้น ทริสตันก็ส่ายหัว แล้วชี้ไปที่ซากศพขนาดใหญ่ที่อยู่ข้างหน้า "แน่นอนว่าไม่ ข้าต้องเก็บวัตถุดิบจากบอสคลื่นมอนสเตอร์ก่อน เพราะไม่มีใครในพวกเจ้าสามารถทำมันได้"

"แค่ให้ใครสักคนมารับของจากบอสก็พอ" พูดจบเขาก็เอามือที่โอบไหล่ของวัลเลียร์ออก แล้วหันหลังไปยังซากศพของบอส"แล้วก็ ช่วยให้ใครบางคนเอากล่องที่ใส่ขวดแก้วเปล่ามาด้วยได้ไหม?"

"ข้าจะให้คนไปจัดการให้เมื่อพวกเรากลับไป" เดเมียนพยักหน้าแล้วกล่าวลาทริสตัน ก่อนจะเดินกลับไปที่หมู่บ้าน พร้อมท่าทางที่แสดงถึงความสบายใจอย่างเต็มที่ แน่นอนว่าเมื่อทั้งสี่คนที่เหลือไม่มีธุระอะไรที่นี่ พวกเขาก็เดินตามเขากลับไปที่หมู่บ้านเช่นกัน โดยมีวัลเลียร์เดินไปพร้อมกับพวกเขา

เวลาผ่านไปสักพัก กลุ่มของพวกเขาก็กลับมารวมตัวกับทีมตอบโต้เร็ว ก่อนจะกลับมารวมตัวกันเป็นกลุ่มใหญ่ แล้วมุ่งหน้ากลับสู่หมู่บ้าน เมื่อถึงที่หมาย ทุกคนในหมู่บ้านต่างตะโกนแสดงความยินดี ด้วยความตื่นเต้น เมื่อหมู่บ้านของพวกเขารอดพ้นจากคลื่นมอนสเตอร์อีกครั้ง

ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความสุขอีกครั้ง วัลเลียร์ไม่สามารถห้ามตัวเองจากการมองไปที่ท้องฟ้าได้ เห็นว่าอีกแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็จะถึงเวลาพระอาทิตย์ตกดิน ทำให้เขารู้ตัวอีกครั้งว่าเขายังไม่ได้กินอะไรเลย นอกจากอาหารที่เขากินก่อนที่คลื่นมอนสเตอร์จะเริ่มขึ้น

นอกจากนี้ เขายังสังเกตเห็นว่ากำแพงที่อยู่ข้างๆ ประตูหมู่บ้านนั้นถูกทำลายจากมอนสเตอร์ที่หลงออกมาจากคลื่นลูกที่สี่ เขากัดฟันแน่นในใจ ขณะที่สายตากวาดผ่านบางส่วนของกำแพงที่เกือบจะพังทลายลงมาทับบ้านเรือน คิดว่ามันเกือบจะเป็นหายนะแล้ว อย่างไรก็ตาม อาคารภายในกำแพงหมู่บ้านไม่ได้รับความเสียหายเลย ทำให้เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก ขณะครุ่นคิดว่าหมู่บ้านนี้จะต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหน กว่าจะเข้มแข็งพอที่จะเอาตัวรอดจากคลื่นมอนสเตอร์ได้โดยไม่ไร้ซึ่งบาดแผล

เมื่อเขาเดินฝ่าฝูงชนที่ล้อมรอบกลุ่มของดาเมียนและทีมตอบโต้เร็ว ในที่สุดเขาก็มาถึงประตูหมู่บ้าน และพบกับภาพของเวร่าและอาสาสมัครบางคนในหมู่บ้านที่กำลังดูแลผู้ที่ได้รับบาดเจ็บจากคลื่นมอนสเตอร์

เมื่อเห็นเช่นนั้น วัลเลียร์ก็เดินไปที่เวร่า แต่เมื่อนางกำลังจะทักทายเขาด้วยรอยยิ้ม ดวงตาของนางก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นรอยแผลขนาดใหญ่ที่เกราะของเขา "เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม วัลเลียร์?!"

"นอกจากรอยแผลรูปกากบาทที่เกราะของข้าแล้ว ข้าก็สบายดีเป็นส่วนใหญ่" หลังจากปล่อยมุกตลกที่เวร่ารับไม่ค่อยได้ วัลเลียร์ก็ถอดเกราะที่ทริสตันให้เขาออก วางมันไว้ข้างตัวชั่วคราว พร้อมเปิดโอกาสให้หญิงสาวตรงหน้าตรวจดูบาดแผลที่ลูกสมุนชั้นยอดฝากไว้กับเขา

ในตอนนี้เองที่เขารู้สึกถึงความรุนแรงของบาดแผลที่ลูกสมุนชั้นยอดฝากทิ้งไว้ เขาสูดอากาศเข้าแรงๆ เพราะเขาเพิ่งจะรู้ตัวว่าแค่การโจมตีอีกครั้งเดียวเขาก็ถูกส่งไปสู่ปรโลกแล้ว แน่นอนว่า เวร่าเองก็ตระหนักได้เช่นกัน ทำให้นางจ้องมองเขาด้วยความกังวล ในขณะเดียวกันก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเล็กน้อย "โชคดีที่แผลหายดีพอสมควรแล้วนะ อย่างน้อยเจ้าก็ไม่ได้อยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายแล้ว"

เวร่าค้นหาอะไรบางอย่างจากกระเป๋าของนาง และยื่นขวดที่บรรจุของเหลวสีเขียวอ่อนให้กับวัลเลียร์ ซึ่งเขาก็ใช้ [การวิเคราะห์] ทันที

"นี่…ดื่มสิ" นางกล่าว

ติ๊ง!

————

[ยาฟื้นฟูระดับต่ำ] (ไอเทม)

ระดับความหายาก: ธรรมดา

ยาฟื้นฟูที่ทำโดยนักปรุงยามือใหม่ แม้ว่าสูตรยาเดิมจะถูกปรับลดระดับลงหลายครั้ง เพื่อให้เหมาะกับนักปรุงยามือใหม่ แต่นักปรุงยาที่ทำยานี้ขึ้นมาก็พยายามและทุ่มเทอย่างเต็มที่ เพื่อให้ยานี้ไปถึงขีดจำกัดของยาที่จัดอยู่ในประเภทยาระดับต่ำได้

————

"ขอบคุณ" วัลเลียร์ตอบรับและไม่ลังเลที่จะเปิดฝาขวดแล้วดื่มของเหลวในขวดทั้งหมด ทันใดนั้นเขารู้สึกถึงพลังเย็นๆ ที่ไหลผ่านร่างกายและมารวมตัวที่แผลบนอกของเขา ซึ่งแผลเริ่มหายไปอย่างเห็นได้ชัดและทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาก

"เนื่องจากเจ้ามอบให้ยาฟื้นฟูนี้แก่ข้าแล้ว ข้าสามารถช่วยอะไรพวกเจ้าได้บ้าง?" วัลเลียร์ถาม พร้อมกับยื่นขวดที่ดื่มหมดแล้วให้เวร่า

เวร่ามองเขาอยู่สักพัก ก่อนที่สีหน้าเศร้าหมองจะปรากฏขึ้นบนใบหน้านาง แล้วรอยยิ้มขอโทษก็ปรากฏตามมา ก่อนที่นางจะเงียบไปสักพัก และถอนหายใจเบาๆ ในที่สุดนางก็มองเขาตรงๆ และพูดออกมา

"ช่วย...นับจำนวนผู้เสียชีวิตที่เกิดจากคลื่นมอนสเตอร์หน่อยได้ไหม?"