บทที่ 19 ความก้าวหน้า

“เฮ้อ…”

วัลเลียร์ถอนหายใจเบา ๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงแสงแดดที่ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ เขาขยี้ตาก่อนจะค่อย ๆ ลุกออกจากเตียง หลังจากจัดการกิจวัตรยามเช้าเสร็จ เขาก็สวมชุดสะอาดเรียบร้อยและออกจากห้องไปที่โรงอาหาร

เมื่อมาถึง เขาก็สังเกตเห็นกลุ่มคนคุ้นเคยนั่งอยู่ที่โต๊ะหนึ่ง ทำให้เขารีบตักอาหารเช้าของตัวเองแล้วเดินไปนั่งร่วมโต๊ะ

“อรุณสวัสดิ์” วัลเลียร์กล่าวทักทายทุกคน ซึ่งได้รับการตอบกลับเป็นการพยักหน้า โบกมือ และหาวเบา ๆ

เขานั่งลงแล้วมองดูชามซุปของตัวเองก่อนจะตักเข้าปากช้อนหนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้าเบา ๆ อย่างพึงพอใจ “อื้ม…ซุปดีแฮะ”

“อรุณสวัสดิ์ วัลเลียร์” ลีออนกล่าวตอบกลับ ผมของเขายังคงยุ่งเหยิงอยู่เล็กน้อย “พวกเรากำลังคุยกันอยู่พอดีว่านี่ก็ผ่านมากว่าหนึ่งสัปดาห์แล้วที่เจ้าเข้าร่วมเป็นทหารรักษาการณ์ของหมู่บ้าน เดเมียนบอกเราด้วยว่าเจ้าสมัครเป็นทหารตั้งแต่วันแรกที่มาถึงหมู่บ้านเลย แล้วเป็นยังไงบ้าง สนุกกับการอยู่ที่นี่ไหม?”

“ก็ดีนะ” วัลเลียร์ตอบพร้อมกับยักไหล่ “ข้าไม่มีอะไรมาเปรียบเทียบหรอก แต่การได้กินข้าวฟรีนี่ถือว่าดีมากเลยล่ะ”

“ถือเป็นสิทธิพิเศษของทหารรักษาการณ์ของหมู่บ้าน” หลุยกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ว่าแต่เจ้าไม่ได้บอกไว้เหรอว่าวันนี้จะไปร้านขายยาของหมู่บ้าน?”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ คนอื่น ๆ ที่โต๊ะก็หันมาสนใจทันที ดวงตาเริ่มเป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย ส่วนวัลเลียร์เองก็นิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ “อืม…ข้าว่าข้าเคยพูดไว้นะ”

“แล้วไง? จะบอกพวกข้าหรือเปล่า?” หลุยถามต่อ ทำให้คนอื่นพยักหน้าตาม

“บอกอะไรล่ะ?” วัลเลียร์ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ตักซุปเข้าปากต่ออย่างสบายใจ “ข้าไม่มีอะไรจะบอกนะ”

“อย่ามาแกล้งโง่” ลีออนพูดพลางใช้ช้อนชี้มาที่วัลเลียร์ “เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว เจ้าเคยถามพวกข้าว่ามีใครรู้จักนักปรุงยาในหมู่บ้านไหม แล้วสองสามวันก่อน เจ้าก็บอกว่าจะไปพบนักปรุงยาคนหนึ่ง แต่จนถึงตอนนี้เจ้าก็ยังไม่บอกเลยว่า เจ้าอยากให้เขาปรุงยาอะไรให้ จริงไหม?”

“ก็จริง” วัลเลียร์พยักหน้า พลางซดซุปที่เหลือจนหมดก่อนจะลุกไปเก็บถาด แล้วกลับมานั่งลงที่เดิม เขาเกาหัวเล็กน้อยเหมือนกำลังชั่งใจ ก่อนจะตัดสินใจเผยข้อมูลเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

“เอาเป็นว่า…ถ้ารู้กันทั่วทั้งหมู่บ้าน คงได้แตกตื่นกันแน่ ๆ”

“ยังคลุมเครือเหมือนเดิมเลยนะ” ทุกคนพากันถอนหายใจ บางคนเริ่มจินตนาการไปต่าง ๆ นานา

“หรือว่า…เจ้าจะให้เขาปรุงยาพิษ?” โจนาสที่ปล่อยให้จินตนาการพลุ่งพล่านเต็มที่ถึงกับเอ่ยปากถาม ทำให้ทุกคนหันไปมองวัลเลียร์ตาค้าง

“อยากให้ข้าทำจริงเหรอ?” วัลเลียร์ตอบกลับพร้อมรอยยิ้มขำ ๆ ซึ่งทำให้ทุกคนหลุดหัวเราะ

“ไม่ใช่ยาพิษหรอก” เขากล่าวเสริมก่อนจะลุกขึ้นจากที่นั่ง

วัลเลียร์โบกมือลาทุกคนก่อนจะเดินไปได้ไม่กี่ก้าว แต่แล้วก็หยุดชะงักพลางเกาหัวอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย เขาหันกลับมามองพวกพ้องของเขาและตัดสินใจเผยความลับเล็กน้อยเพื่อดับความสงสัยของพวกเขา

“ก็ได้…เดี๋ยวกลับมาจะบอกละกัน”

ทันใดนั้นเสียงโห่ร้องดีใจของพวกพ้องก็ดังขึ้น ซึ่งทำให้คนอื่น ๆ ในโรงอาหารส่งสายตาหงุดหงิดมาให้ วัลเลียร์จึงรีบเดินกลับห้องของตัวเองทันที

เมื่อกลับถึงห้อง เขาทรุดตัวลงนั่งบนเตียงและเปิดหน้าจอค่าสเตตัสของตนเอง

ติ๊ง!

เมื่อหน้าจอขนาดเล็กปรากฏขึ้นในสายตาของเขา วัลเลียร์ก็รู้ตัวว่ามีหลายสิ่งเปลี่ยนแปลงไปในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา

————

[วัลเลียร์ ไซฮาร์ด]

- คลาส: พลเรือน (แรงค์ 0)

- เผ่าพันธุ์: มนุษย์

- เลเวล: 5

- พลังต่อสู้: 42 (C)

- ค่าประสบการณ์ที่ยังไม่ได้ใช้: 2,369

————

HP: 50/50

MP: 50/50

ค่าสเตตัส:

5 ความทนทาน (VIT)

5 พละกำลัง (STR)

5 ความว่องไว (AGI)

5 ความแม่นยำ (DEX)

5 สติปัญญา (INT)

5 ภูมิปัญญา (WIS)

5 การรับรู้ (PER)

5 โชค (LUK)

(5 แต้มที่ยังไม่ได้จัดสรร)

หมายเหตุ: แข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปแน่นอน แต่ก็ยังไม่มีอะไรโดดเด่น

————

“เฮ้ย… ไม่อยากเชื่อเลยว่าเลเวลจะขึ้นมาเยอะขนาดนี้ในแค่สัปดาห์เดียว” วัลเลียร์พึมพำกับตัวเอง “แบบนี้ก็คงไต่ไปถึงเลเวล 7 ทันกำหนดของทริสตันแหละ”

ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา เขาตัดสินใจล่ามอนสเตอร์ 20 ตัวต่อวัน และนำกลับมาขายที่หมู่บ้าน 2 ตัว นั่นทำให้เขาได้ค่าประสบการณ์สะสมมากมายจนเลเวลเพิ่มขึ้นถึงเลเวล 5 และยังมีเหลือพอให้เพิ่มเป็นเลเวล 6 ได้

“จะอัพเป็นเลเวล 6 เลยดีไหมนะ?” เขาครุ่นคิด “ก็ได้นะ…แต่แบบนี้ก็จะทำลายแผนที่ทำมาตลอดทั้งสัปดาห์เลยสิ”

“อ้อ จริงสิ ต้องไปซื้อของจากร้านก่อน เดี๋ยวลืม”

วัลเลียร์ปิดหน้าจอค่าสเตตัส เปิดหน้าจอร้านค้าคะแนนการมีส่วนร่วมขึ้นมาแทน จากนั้นก็รีบเลื่อนดูแท็บสินค้าและซื้อวัสดุที่จำเป็นสำหรับการปรุงยา ทำให้คะแนนการมีส่วนร่วมของเขาลดลงมาอยู่ที่ระดับเดียวกับวันที่สอง

ฟึ่บ!

ทันใดนั้น ไอเท็มหลายชิ้นก็ปรากฏขึ้นจากอากาศและตกลงบนฝ่ามือของเขา วัลเลียร์วางพวกมันลงบนพื้นก่อนจะหยิบกระเป๋าที่ซื้อไว้เมื่อสองวันก่อน แล้วจัดแจงเก็บไอเท็มทั้งหมดลงไป

“ดีนะที่ฉันคิดล่วงหน้าว่าจะเอาซากมอนสเตอร์ไปขาย ไม่งั้นคงคิดหนักว่าจะเอาของพวกนี้ไปยังไงดี”

วัลเลียร์สะพายกระเป๋าไว้บนไหล่ขวา ผูกหอกไม้ไว้ที่หลัง ก่อนจะกวาดตามองรอบห้องเพื่อตรวจสอบว่าไม่ได้ลืมอะไร พอแน่ใจแล้ว เขาก็ออกจากหอพักและมุ่งหน้าไปยังร้านขายยาของหมู่บ้าน ขณะเดียวกันก็ตัดสินใจบางอย่างในใจ

“เอาวะ… กันไว้ดีกว่าแก้”

ติ๊ง!

[ใช้ค่าประสบการณ์ 2,068 หน่วย ตอนนี้ท่านเลเวล 6]

[ค่าสเตตัสทั้งหมดเพิ่มขึ้น 1 แต้ม]

[ได้รับแต้มค่าสเตตัสที่ยังไม่ได้จัดสรร 1 แต้ม]