Chapter 4: ชำระจิต

“ชาชำระจิตนี่ เมื่อต้มและดื่มโดยตรงก็ให้ผลที่มหัศจรรย์มากแล้ว แต่เมื่อผ่านการชงด้วยพิธีชงชาสมาธิ ยังสามารถเพิ่มพลังเวทย์ของผู้ดื่มได้!”

ฟางหยวนขยับนั่งตัวตรงหน้าโต๊ะ เหลือบมองใบชาที่เกาะกันเป็นก้อนเล็ก ๆ พลางคิดสงสัย

หลังจากตรึกตรองเรื่องทั้งหมดที่เขารู้ดูแล้ว เขาก็ลองใช้ใบชาในรูปแบบต่าง ๆ แบบที่เขาเคยทำในความฝัน

หนึ่งนั้นทำให้รู้ว่า ถ้านำไปต้มดื่มโดยตรง โดยไม่ผ่านพิธีชงชาสมาธิ ชาชำระจิตนี้ยังคงรสชาติเดิมไว้ได้ และยังสามารถชำระล้างจิตวิญญาณได้เช่นเดิม แต่ความสามารถในการเพิ่มพลังเวทย์นั้นสูญเสียไป

สิ่งที่ค้นพบนี้ ทำให้ฟางหยวนสงสัยว่าจริง ๆ แล้วอาจารย์เวิ่นซินมีความสามารถอันมหัศจรรย์

อย่างที่สอง เป็นสิ่งที่ทำให้ฟางหยวนรู้สึกเสียดายเป็นอย่างยิ่ง

“ชาชำระจิตนี้มีผลสูงสุดเมื่อดื่มเข้าไปครั้งแรก จากนั้นประสิทธิภาพก็จะค่อย ๆ ลดลง... และอาจจะถึงขีดจำกัดได้ อาจจะเพราะเคยชินกับผลที่ได้ไปแล้ว?”

ฟางหยวนบันทึกความคิดทั้งหมดนี้ลงบนกระดาษด้วยความเคยชิน

ทดลอง ประเมิน จดบันทึก จะเกิดเป็นพื้นฐานให้แก่การศึกษาต่อไปข้างหน้า นี่ก็เป็นสิ่งที่ฟางหยวนได้เรียนรู้จากการมีชีวิตอีกแบบหนึ่งในความฝัน

แม้ว่าเขาจะอายุเพียง 18 ปี แต่ในฝันตอนนั้น เขามีชีวิตไปแล้วหนึ่งชาติภพ

น่าเสียดายที่เมื่อเขาโตขึ้นถึงวัยผู้ใหญ่ ความฝันนั้นก็เริ่มหายไป

“ได้รับสิ่งพิเศษขนาดนี้เป็นเพราะความโชคดีขนานใหญ่ ข้าควรจะดีใจ”

ฟางหยวนปลอบตัวเองและเริ่มงานประจำวันด้วยการเดินตรวจไปรอบ ๆ หุบเขา

“อืม ข้าควรจะทำอย่างไรกับต้นชาชำระจิตดี? ย้ายไปปลูกที่อื่น?”

ขณะที่เดินไป ก็ย่นคิ้วคิด

แม้ว่าสวนพฤกษาด้านหลังหุบเขานี่จะอยู่ลับตา แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ถูกบุกรุก ด้วยความสัมพันธ์ของเขากับผู้ดูแลหลิน ฟางหยวนได้โฉนดที่ดินของหุบเขานี้และที่ดินโดยสิบลี้โดยรอบมาครอบครองแล้ว พืชวิญญาณนั้นยั่วยวนใจนัก และฟางหยวนไม่คิดจะเชื่อใจใครที่เข้าใกล้ต้นไม้วิเศษของเขา

ต้นชาชำระจิตที่กลายพันธุ์มานี้โดดเด่นเกินไป และถ้าถูกพบ ก็จะเป็นที่ปรารถนาของผู้อื่นมากมาย ย้ายไปปลูกที่อื่นอาจจะดีที่สุด

ตรงกันข้าม ฟางหยวนไม่จำเป็นต้องพะวงถึงข้าวหยกแดง เพราะพวกมันเป็นพืชวิญญาณระดับต่ำที่สุดในบรรดาพืชวิญญาณและมีที่มาที่ไปที่อธิบายได้

“ข้าอยากรู้นักว่าข้าววิญญาณจะรสชาติเป็นอย่างไร”

ฟางหยวนลูบคางตัวเอง รู้สึกตื่นเต้นขึ้นเรื่อย ๆ เขารู้สึกประหลาดใจและยินดีมากเมื่อมาถึงบริเวณแปลงปลูกข้าวหยกแดง

ตรงหน้าเขา ต้นอ่อนสีแดงสดโผล่พ้นดินขึ้นมา ดูไปแล้วคล้ายดอกบัวที่มียอดแหลมกว่า เป็นแปลงปลูกที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา

“งอกแล้วรึ?”

ฟางหยวนดีใจมาก

อาจารย์เวิ่นซินเคยสอนเขาไว้ว่า การเติบโตของพืชวิญญาณนั้นขึ้นกับคุณภาพของดินเป็นอย่างมาก

หรือพูดอีกอย่างหนึ่ง แม้แต่ดินที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดและพื้นที่ที่สมบูรณ์ที่สุดก็ปลูกได้เพียงพืชวิญญาณระดับต่ำเท่านั้น

ข้าวหยกแดงนี้อาจจะไม่ได้น่าดูนัก แต่อย่างไรก็เป็นพืชวิญญาณ!

เพียงแค่คิดว่าตัวฟางหยวนเองสามารถปลูกพืชชนิดนี้บนดินธรรมดา ๆ ได้ ถ้าเขาปลูกข้าวหยกแดงนี้ให้มากขึ้น แม้แต่สำนักกุยหลิงก็คงไม่ร่ำรวยได้เท่าเขาเป็นแน่

“ถึงสำนักกุยหลิงจะคิดว่าตนวิเศษขนาดไหน แต่จะสามารถรับประทานข้าววิญญาณทุกวันได้รึ? ข้าสิ ทำได้!”

ริมฝีปากของฟางหยวนโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ดวงตาเปล่งประกาย ทันใดนั้น เขาก็อุทานออกมา ก่อนจะวิ่งไปที่ริมด้านหนึ่งของแปลงปลูก

“นี่...”

สิ่งที่เห็นตรงหน้าทำให้เขาอ้าปากค้าง

ผืนหญ้าเขียวขจีที่ขอบด้านหนึ่งของแปลงปลูกที่กำลังชูช่อเริ่มมีขอบใบไหม้เป็นสีเหลือง บางส่วนที่ยังดูเขียวอยู่ก็เริ่มเฉาลงไปอย่างเห็นได้ชัด ราวกับว่าพวกมันถูกขโมยพลังชีวิตไป

ทั้งหวงกั๋ว เถาเก๋อเฟิ่น พืชทุกชนิดที่อยู่ใกล้กับข้าวหยกแดงล้วนมีชะตาแบบเดียวกัน

“ไม่นะ... ข้าปลูกพืชที่ต้องการการดูแลน้อยพวกนี้ไว้เพื่อรองรับการปลูกข้าวหยกแดง ข้าคิดว่าพืชพวกนี้จะทำให้ผืนดินอุดมสมบูรณ์ขึ้น...”

ฟางหยวนมองแปลงพืชตรงหน้าและตระหนักได้ในทันที

“พืชวิญญาณพวกนี้เหนือกว่าพืชอื่นมากจริง ๆ มันดูดซับพลังชีวิตจากพืชอื่นข้าง ๆ เอาเถิด อย่างไรเรื่องแบบนี้ก็คงต้องเกิดขึ้นอยู่แล้ว ผืนดินแถบนี้ธรรมดาเกินกว่าที่จะรองรับการเติบโตของพืชวิญญาณและพลังชีวิตของพืชพวกนี้ได้”

เมื่อคิดได้แบบนี้ ฟางหยวนก็รีบพุ่งไปที่ไร่ชาและสังเกตสภาพรอบนอกของต้นชาชำระจิตอย่างละเอียด

เป็นไปตามที่คาดเลย ต้นชาชำระจิตเติบโตบานสะพรั่ง แลกกับการที่ต้นชารอบ ๆ เริ่มมีสัญญาณการแห้งเหี่ยวตาย

“ข้าคิดว่าคราวหน้าที่ข้าจะปลูกพืชวิญญาณ ข้าคงต้องปลูกพวกมันแยกออกมา หรือไม่อย่างนั้นข้าก็ต้องทำให้แน่ใจว่าพื้นดินมีความอุดมสมบูรณ์เพียงพอที่จะรองรับการเติบโตของพวกมันได้ ไม่อย่างนั้นพวกมันก็จะส่งผลกระทบต่อต้นไม้อื่นรอบ ๆ”

ฟางหยวนกัดริมฝีปาก

“น่าจะมีวิธีอื่นนอกเหนือจากนี้นะ ไม่ใช่ว่าเพราะแค่ดินอุดมสมบูรณ์ไม่พอหรอกใช่ไหม? ข้าควรจะเติมดินที่ดีกว่านี้ลงไป ใส่ไหหั่วเย่เป็นวันละสามครั้ง เพิ่มหั่วเฟยรอบ ๆ ต้น... ข้าขาดวัตถุดิบบางอย่าง อาหะ! ต้องไหว้วานเหล่าเถียน!”

เหล่าเถียนเป็นลูกจ้างของหอสมุนไพรที่ด้านนอกนั่นและมีหน้าที่รับผิดชอบซื้อและเก็บสมุนไพร บางครั้ง เขาก็จะเข้ามาที่หุบเขานี่เพื่อเก็บสมุนไพรด้วยตัวเอง

ครั้งหนึ่ง เขาถูกงูพิษกัด และบังเอิญได้รับการช่วยเหลือจากอาจารย์เวิ่นซิน มิตรภาพจึงได้เริ่มขึ้น และเหล่าเถียนก็มักจะซื้อของใช้จำเป็นมาให้สองคนอาจารย์และศิษย์แลกกับสมุนไพร

ตามที่อาจารย์เวิ่นซินบอก เหล่าเถียนให้ราคาสินค้าที่เหมาะสมและเป็นคนจริงจัง ฟางหยวนรับฟังและยังคงติดต่อกับเหล่าเถียนเป็นประจำ

แล้วฟางหยวนยังเคยมอบสมุนไพรชั้นเยี่ยมที่มีคุณค่าทางการแพทย์สูงให้เหล่าเถียนในการติดต่อครั้งหลัง ๆ มานี่ด้วย เหล่าเถียนสามารถทำกำไรเล็กน้อยจากสมุนไพรพวกนั้นได้

“นายน้อย! นายน้อย!”

เสียงของเหล่าเถียนดังแทรกกระแสความคิดของฟางหยวนเข้ามา

“อ้อ เหล่าเถียน ท่านนั่นเอง เข้ามาสิ!”

ฟางหยวนยิ้มกว้างทักทายเหล่าเถียนที่ปากทางเข้าหุบเขาและเชิญเขาเข้ามา

เหล่าเถียนเป็นคนหน้าตาตลก มีแขนยาว ปากยื่น และแก้มตอบ ที่มักทำให้ฟางหยวนนึกถึงลิงตัวใหญ่ และมีสายตาเจ้าเล่ห์ที่เป็นแบบพวกเดียวกันนั่น เขาแบกตะกร้าไม้ไผ่ไว้บนหลัง ก่อนจะวางมันลงอย่างกระหืดกระหอบ เหล่าเถียนถูมือไปมาและยิ้มอย่างขอลุแก่โทษ

“ท่านดู นายน้อย ของที่ท่านถามหาเมื่อครั้งก่อน ข้านำมาด้วยแล้ว”

“ทำได้ดีมาก ลำบากท่านแล้ว เหล่าเถียน!”

ทางเข้าหุบเขานั้นยาวนัก และผู้อื่นทั่วไปมักรู้สึกว่าเดินทางลำบาก น้อยคนยิ่งนักที่จะผ่านเข้าพร้อมกับสัมภาระหนักเช่นนี้

“หวงกั๋วสุกพอดี รอตรงนี้ ข้าจะไปเอามาให้”

ฟางหยวนยิ้มกว้าง

“เฮ่ย...”

มีความลังเลใจอยู่แทนที่ทีท่ายินดีบนใบหน้าของเหล่าเถียน เหล่าเถียนกัดฟันแล้วพูด

“เอ่อ... มีบางอย่างที่ท่านควรทราบไว้ นายน้อย ข้าคิดว่าเราคงจะไม่ได้ทำการค้ากันต่อแล้ว”

“โอ้?”

ฟางหยวนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“แต่เหล่าเถียน หรือว่าท่านไม่พอใจในสมุนไพรที่รับไปครั้งก่อน? หรือว่าท่านคิดว่าข้าตั้งราคาสูงเกินไป? ทุกอย่างพวกเราสามารถพูดคุยกันได้นะ”

“ไม่ ไม่ ไม่! สมุนไพรและเครื่องเทศที่ปลูกโดยอาจารย์เวิ่นซินปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเป็นของชั้นเยี่ยม ส่วนท่าน นายน้อย แม้แต่สมุนไพรบนยอดเขาสูงสุดหรือจากป่าลึกที่สุดก็เทียบกับที่ท่านมอบให้ข้าไม่ได้ในด้านคุณภาพ เพียงแต่...”

เหล่าเถียนแกว่งแขนไปมาโดยไม่รู้ตัว

“จะอะไรก็ช่างเถิด ไม่ค้าขายกับท่านแล้ว!”

“อย่างนั้นก็ได้!”

เพื่อทดสอบเหล่าเถียน ฟางหยวนมีความคิดคร่าว ๆ แล้วว่าจะต้องทำอย่างไร

เขายิ้มมุมปาก

“ถ้าอย่างนั้น อย่างน้อยพวกเราก็มาจัดการกับสินค้าที่เหลืออยู่ทั้งหมดเป็นครั้งสุดท้ายกัน นั่งก่อนสิเหล่าเถียน นี่ก็สายมากแล้ว ทำไมไม่อยู่ทานข้าวสักมื้อรับน้ำชาสักถ้วยก่อนกลับ?”

“กินข้าว?”

เหล่าเถียนกลืนน้ำลาย เขาแทบจะได้กลิ่นหอมของข้าวหยกมุกที่เขากินเข้าไปเมื่อครั้งก่อนที่มาที่นี่ อาการลังเลเมื่อสักครู่ถูกความตะกละครอบงำ

“ถ้านายน้อยจะแบ่งข้าวปั้นให้ข้าสักสองก้อน ตาแก่คนนี้จะขอบคุณยิ่งนัก...”

เหล่าเถียนไม่ทำท่าจะกลับแล้วตอนนี้ เท้าทั้งสองแทบจะงอกรากลงพื้น ฟางหยวนกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้

ในโลกภายนอกหุบเขานี้ ข้าวหยกมุกเป็นธัญพืชที่มีแค่ตระกูลร่ำรวยเท่านั้นที่สามารถหาได้ ข้าวหยกมุกที่ปลูกโดยฟางหยวนนั้นยังมีคุณภาพดีกว่า เหล่าเถียนแค่ได้กินมื้อหนึ่งเมื่อครั้งก่อนก็รู้สึกราวกับต้องมนตร์ เขาเคยขอเมล็ดข้าวบางส่วนไป แต่ก็ไม่สามารถหาผู้รู้มาจำแนกได้ว่าทำไมมันถึงพิเศษ

“ท่านเกรงใจเกินไปแล้วเหล่าเถียน การมาเยือนหุบเขานี้ของท่านถือเป็นโอกาสที่หาได้ยาก และข้าคิดว่าข้าก็เป็นเจ้าบ้านที่ดีผู้หนึ่ง”

ฟางหยวนยิ้มขณะที่เดินกลับเข้ากระท่อมไป แล้วไม่นานก็ได้กลิ่นหอมโชยออกมา

เหล่าเถียนชะเง้อคอยืดยาวและสูดกลิ่นเข้าไปเท่าที่จะสามารถทำได้ ความกระตือรือร้นนี้ยิ่งทำให้เขาดูเหมือนลิงมากขึ้นไปอีก เป็นภาพที่น่าขำนัก

“แค่อาหารพื้น ๆ เท่านั้น!”

ฟางหยวนออกมาจากกระท่อมอีกครั้งพร้อมถาดไม้ที่มีชามข้าวหยกมุกสองชามและกับข้าวอีกสองอย่าง

หนึ่งในนั้นเป็นแตงกวาสด ล้างด้วยน้ำพุ แล้วหั่นเป็นแว่น ดูราวกับหยกแกะสลักอย่างประณีต

อีกจานเป็นถั่วหมัก กลิ่นหอมของอาหารจานนี้ลอยเข้าจมูกของเหล่าเถียนและทำให้ท้องเขาร้องโครกออกมา

“เยี่ยมมาก! วิเศษ!”

แน่นอนว่าดาวเด่นของมื้อนี้คือเม็ดกลมราวมุกของข้าวหยกมุกในชามไม้ กลิ่นหอมของข้าว ผสานกับกลิ่นถั่วหมัก ก็ทำให้เหล่าเถียนหลงใหลได้ปลื้มมาก

เหล่าเถียนตัดสินใจช่วยเหลือตัวเองและปล่อยตัวเองจมลงไปในความอร่อยของข้าวในชาม ครางเสียงต่ำในคออย่างพึงพอใจในทุกคำที่ตักกิน

ราวกับพายุพัดผ่าน เหล่าเถียนจัดการกับข้าวหยกมุกสามชามและกับข้าวสองอย่างหมดเกลี้ยงถึงได้ตระหนักว่าพฤติกรรมของตนนั้นไม่เหมาะสม ยิ้มละห้อยออกมา

“นายน้อย ทักษะการทำอาหารของท่านนั้นยอดเยี่ยมนัก ไม่มีจานไหนในงานเสียงที่แพงที่สุดในเมืองจะเทียบเท่ากับอาหารฝีมือท่านได้เลย!”

“มา มา รับชาสักถ้วย!”

ฟางหยวนส่งถ้วยชาให้เหล่าเถียนอย่างสงบสีหน้านิ่งเฉย

นี่เป็นชาชำระจิต แต่ไม่ได้เตรียมผ่านพิธีชงชาสมาธิ ฟางหยวนคิดไว้นานแล้วว่าอยากลองใช้ชานี้กับผู้อื่นดูเพื่อให้เขาได้สังเกตผลที่ได้ต่อคนผู้นั้นด้วยตาตนเอง พอดีกับที่เหล่าเถียนผ่านเข้ามา

“หอมมาก!”

แม้ว่าชาจะไม่ได้ชงด้วยวิธีที่เหมาะสมที่สุด แต่ก็ยังใสกระจ่างและมีกลิ่นหอมน่าพึงพอใจ เป็นเครื่องดื่มหลังอาหารที่เหมาะสมที่สุด มือของเหล่าเถียนสั่นนิด ๆ ขณะรับถ้วยชามา

“ข้าไม่เคยเป็นชาพันธุ์ดีเยี่ยงนี้มาก่อนในชีวิต นี่เป็นพันธุ์ใหม่ที่นายน้อยปลูกขึ้นมาใช่หรือไม่?”

ฟางหยวนแค่ส่งยิ้มกลับแต่ไม่ได้พูดอะไร เหล่าเถียนก็ไม่กล้าถามมากและเพื่อไม่ให้ต้องวุ่นวายต่อไปจึงยกถ้วยชาขึ้นดื่มหมดในอึกเดียว

ตูม!

ขณะที่น้ำชาไหลลงคอไป เหล่าเถียนก็รู้สึกราวกับว่ามีน้ำตกสายหนึ่งชะผ่านร่างกาย ชำระล้างทั้งจิตใจและวิญญาณของเขาจนสะอาดบริสุทธิ์ และยังตรงไปสู่สมอง สะกิดเอาภาพความทรงจำในชีวิตของเขาเมื่อนานมาแล้วขึ้นมาให้เห็นชัดเจน ความอดอยากในวัยเด็กของเขา การดิ้นรนในวัยเยาว์ของเขา ความทุกข์ยากในทุกวันนี้ของเขา เหล่าเถียนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงคลื่นแห่งความเศร้าโศกลึกล้ำ น้ำตาไหลลงอาบแก้มเป็นสาย

ฟางหยวนสังเกตการเปลี่ยนแปลงที่น่าสนใจบนใบหน้าของเหล่าเถียนอย่างเบิกบาน

“นายน้อย ข้าละอายยิ่งนัก”

เหล่าเถียนจู่ ๆ ก็ตะโกนออกมาสุดเสียงและลงไปนั่งคุกเข่า

“อาจารย์เวิ่นซินช่วยชีวิตข้าไว้ แต่ข้าก็ยังปล่อยให้ตัวเองรับสินบนทำลายแหล่งรายได้เดียวของนายน้อย ข้าสมควรตาย!”

“อ้อ...”

ฟางหยวนตกใจกับประสิทธิภาพของชาชำระจิต

เขาสังเกตเหล่าเถียนอย่างละเอียดและส่ายหน้า

“ใช่แล้ว ถ้าปราศจากพิธีชงชาสมาธิ น้ำชาที่ได้ก็ไม่สามารถเพิ่มพลังเวทย์ของผู้ดื่มได้... ไม่อย่างนั้น เหล่าเถียนจะไม่อยู่ในสภาพแบบนี้!”