บทที่ 33 ตรวจสอบสองแม่ลูกดอนน่า
บทที่ 33 ตรวจสอบสองแม่ลูกดอนน่า
“บ้าจริง อุตส่าห์เตือนด้วยความหวังดี ยังมาแอบว่าฉันอิจฉาลูกชายเขาอีก!”
หยางหรงหรงไม่ใช่เด็กสาว พอได้ยินน้ำเสียงของญาติก็เดาออกทันที เธอโกรธจนทุบผ้าปูที่นอน
หยางเจี๋ยหัวเราะฮ่าๆ “วางใจเถอะ ไม่ว่าคนที่หยิ่งยโสแค่ไหนในประเทศ พอมาถึงที่นี่ สายตาก็จะใสซื่อขึ้น คนก็จะมีเหตุผลมากขึ้น”
“ทำไมกันนะ ทำไมถึงใช้ชีวิตดีๆ ไม่ได้ เฮ้อ!”
หยางหรงหรงคิดไม่ตกจริงๆ
หยางเจี๋ยยักไหล่
“ขอร้องล่ะ ที่นี่มันโลกของผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่รอด”
“แข็งแกร่ง คนอื่นถึงจะเคารพ ไอ้เรื่องถอยหนึ่งก้าวฟ้าจะเปิดกว้าง อดทนหน่อยเรื่องก็จะสงบ หรือความถ่อมตัวอะไรพวกนั้น ที่นี่มันไร้สาระทั้งเพ”
“แต่ถ้ามีคุณธรรมอันดีงามทั้งหมดของประเทศเรา แล้วยังให้คนท้องถิ่นรู้ว่ามีคุณธรรมแบบนี้ งั้นก็ขอแสดงความยินดีด้วย ป้าย ‘รังแกง่าย’ จะถูกแปะไว้บนหน้าผาก ใครๆ ก็เข้ามาเหยียบย่ำได้!”
ประสบการณ์สองวันที่ผ่านมาทำให้หยางหรงหรงเข้าใจเรื่องนี้อย่างลึกซึ้ง แค่ไม่พอใจก็ยิงทิ้งได้เลย ถึงมีคนตายก็ไม่มีใครสนใจ การชิงลงมือก่อนสำคัญมาก!
น่าเสียดายที่เธอไม่รู้ว่า การจะทำอย่างหยางเจี๋ยได้นั้น ต้องเป็นช่วงเวลาพิเศษและต้องมีทั้งสถานะ ตำแหน่ง อำนาจ และเงินทองด้วย
หยางเจี๋ยแอบหยิบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสิบซองออกมาจากกระเป๋า แล้วชี้ไปที่เตาไฟฟ้า “อาหารฝรั่งฉันกินไม่ชิน เธอไปต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ฉันจะดูข่าวไปก่อน!”
“โอ้!”
ทันใดนั้น หยางหรงหรงก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เธอหันกลับมาอย่างรวดเร็วและเท้าสะเอวด้วยความไม่พอใจ
“นี่ ฉันเป็นถึงดาราดังนะ คุณจะตามใจฉันหน่อยไม่ได้เหรอ?”
หยางเจี๋ยถือรีโมตคอนโทรล ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น
“สการ์เลตต์, กัล กาด็อท, อลิซาเบธ โอลเซ่น ดาราหญิงพวกนี้เธอรู้จักไหม?”
“ไร้สาระ นั่นมันดาราระดับโลกทั้งนั้น!”
“อือฮึ ฉันเคยลองมาหมดแล้ว ก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่หรอก!”
หยางหรงหรงเบิกตากว้างทันที
“คุณ... คุณเจ๋งขนาดนี้เลยเหรอ?”
“เหอะๆ เธอยังขาดความยำเกรงพื้นฐานต่อมหาเศรษฐีพันล้านที่มีกระแสเงินสดมหาศาลอยู่นะ ไปต้มบะหมี่ซะ”
หยางหรงหรงไม่เพียงแต่ไม่ไปต้มบะหมี่ แต่ยังกระโจนลงบนเตียงทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“แล้วเทย์เลอร์ สวิฟต์ล่ะ?”
หยางเจี๋ยจ้องมองหยางหรงหรงด้วยสายตาขี้เล่น
“เหอะๆ ฉันไม่อยากไปอยู่ในเนื้อเพลงของเธอหรอก”
“เชอะ ไม่บอกก็ไม่บอก ผู้ชายเฮงซวย!”
หยางเจี๋ยเบ้ปาก ผู้ชายเฮงซวยเหรอ? คำนี้ไม่เหมาะจะใช้อธิบายมหาเศรษฐีพันล้านหรอกนะ
ห้องเก็บศพเมืองฮิวสตัน
เมื่อจ้าวไป่ถงเห็นดอนน่า เอเลนสไตน์เป็นครั้งแรก แม้จะเป็นผู้หญิงด้วยกันก็ยังต้องตกตะลึงในความงามของเธอ
รอบกายของเธอเปล่งประกายความอ่อนโยน ผสมผสานความงามของตะวันออกและตะวันตกเข้าด้วยกัน ให้ความรู้สึกที่งดงามและโรแมนติก
โดยเฉพาะใบหน้าที่สมบูรณ์แบบของเธอ ประกอบกับดวงตาสีเขียวและผมสีน้ำตาลเข้ม บวกกับรูปร่างที่สมส่วนและเย้ายวนใจ
ที่แท้ ความงาม รูปร่าง และบารมีสามอย่างรวมกันมันฆ่าคนได้จริงๆ!
“คริส เธอคงไม่ได้จะบอกฉันนะว่าคุณโดดงานมา?”
แม้ว่าดอนน่าจะกำลังตรวจสอบศพบนโต๊ะปฏิบัติการ แต่เมื่อเห็นคนรู้จักเข้ามา เธอก็ยังคงพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
คริสยักไหล่
“ลาพักร้อนภาคบังคับ!”
ดอนน่าพูดอย่างจนใจ “ไม่มีใครเหมาะกับระบบของตำรวจแบบนี้เท่าเธออีกแล้ว”
“เธอมาที่นี่ คงไม่ใช่แค่มาคุยเรื่องเก่าๆ กับฉันใช่ไหม?”
คริสมองไปรอบๆ เมื่อเห็นศพจำนวนมากถูกกองทิ้งไว้ราวกับขยะก็ตกใจ
“นี่คงไม่ได้กำลังรบกันอยู่ใช่ไหม?”
ดอนน่าถอนหายใจยาว “ถ้าการประท้วงยังไม่จบ ศพที่เข้ามาพรุ่งนี้จะเป็นสองเท่าของวันนี้!”
“อ้อ จริงสิ เธอยังไม่ได้บอกเลยว่ามาที่นี่ทำไม!”
หลังจากดอนน่ากรอกแบบฟอร์มเสร็จ เธอก็ทำป้ายพลาสติกที่มีชื่อ เพศ อายุ และสาเหตุการตายของศพ แล้วแขวนไว้ที่นิ้วโป้งเท้าของศพ จากนั้นก็เดินมาหาคริส
คริสยิ้ม “วันนี้ฉันอยากไปบ้านเธอ ไปคุยเรื่องสำคัญมากๆ กับเธอหน่อย?”
“คงไม่ใช่จะแนะนำผู้ชายให้ฉันใช่ไหม? ตอนนี้ฉันยังไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ เธอก็รู้ว่ามีผู้ชายตามจีบฉันเยอะ!”
คริสก้าวเข้าไปใกล้ แล้วจ้องมองเธอด้วยสายตาจริงจัง
“เป็นเรื่องที่สำคัญมาก ต้องพูดต่อหน้าพวกคุณทั้งแม่ทั้งลูก!”
ดอนน่ารู้ดีว่าคริสเป็นคนยังไง แต่สีหน้าที่จริงจังขนาดนี้ก็ทำให้ดอนน่าไปไม่เป็นเหมือนกัน
หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน ดอนน่าก็บอกว่าต้องรออีกชั่วโมงหนึ่ง หลังจากมีคนมาเปลี่ยนเวรแล้ว เธอถึงได้พาสองสาวไปที่บ้านของเธอ
นี่คือบ้านหลังใหญ่สามชั้น สภาพแวดล้อมโดยรอบก็ดี เห็นได้ชัดว่าในฐานะนิติเวชและนักแสดงพาร์ทไทม์ ชีวิตของดอนน่านั้นสุขสบายดี
เมื่อมาถึงบ้านของดอนน่า คริสและจ้าวไป่ถงก็ทักทายลูกสาวของเธอก่อน ส่วนจ้าวไป่ถงก็พิจารณาอย่างละเอียด
ลูกสาวของเธอมีสไตล์ที่แตกต่างจากดอนน่าโดยสิ้นเชิง เธอเป็นสาวงามสายดาร์กที่มีเสน่ห์เฉพาะตัว
ความงามที่ดูร้อนแรงอยู่แล้ว เมื่อบวกกับบรรยากาศที่มืดมน ก็ยิ่งให้ความรู้สึกที่อันตรายและน่าหลงใหล
จ้าวไป่ถงไม่รู้จะพูดอะไรดี เห็นๆ อยู่ว่าเป็นแม่ลูกกัน แต่สไตล์กลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง นี่ไม่ใช่เรื่องของเสื้อผ้าและการแต่งหน้า แต่เป็นเรื่องของบารมี
หลังจากทั้งสี่คนนั่งลง ดอนน่าก็ยิ้มอย่างอ่อนโยน
“เอาล่ะ ฉันพร้อมฟังแล้ว!”
คริสกับจ้าวไป่ถงสบตากัน แล้วเริ่มเล่าเรื่องราวที่จะเกิดขึ้นทั้งหมด ในฐานะที่มาเพื่อประเมินพวกเธอ
หลี่ซือเหยาได้เล่าเรื่องทั้งหมดให้เธอฟังแล้ว คริสเชื่อใจหลี่ซือเหยามาก ดังนั้นเธอจึงเชื่อคำพูดของหลี่ซือเหยาหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์
หลังจากสองแม่ลูกฟังจบ ดอนน่าก็กลอกตาแล้วพูดอย่างจนปัญญา
“คริส รีบบอกฉันมานะ ว่าวันนี้ไม่ใช่วันโกหก!”
ในทางกลับกัน ลูกสาวของดอนน่ากลับมีใบหน้าที่เรียบเฉย แต่ในดวงตากลับมีประกายที่แปลกประหลาด
ถึงแม้จะมีสไตล์ที่ดาร์กแค่ไหน เธอก็เพิ่งจะอายุสิบแปดเท่านั้น
ดวงตาของคริสเป็นประกายแล้วพูดว่า
“ทำไมมหาเศรษฐีพันล้านถึงได้ขายกิจการของตัวเองภายในเวลาไม่กี่วัน?”
“ทำไมคนที่กำลังจะได้เลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้าสถานีตำรวจฮิวสตัน ถึงได้จงใจลาพักร้อนภาคบังคับ”
“ทำไมสุดยอดนางแบบที่กำลังจะติดอันดับท็อปยี่สิบของชาร์ต ถึงได้ยกเลิกงานเดินแบบและรายการทั้งหมด”
ดอนน่าก้มหน้าครุ่นคิดอยู่นาน แล้วก็ส่ายหน้า
“คริส เธอก็น่าจะรู้ดีว่า ฉันไม่มีทางเข้าร่วมเกมเอาชีวิตรอดวันสิ้นโลกอะไรนั่นเพียงเพราะคำพูดของเธอคำเดียวหรอกนะ เว้นแต่ว่าเธอจะโน้มน้าวฉันได้!”
คริสยิ้ม “เราขาดคน พูดให้ถูกก็คือ ขาดคนปกติ?”
ดอนน่า: ？？？？？
คริสพูดอย่างจริงจัง “เธอรู้เรื่องการแพทย์แผนปัจจุบัน แถมยังไปซ้อมยิงปืนที่สนามยิงปืนบ่อยๆ นี่มันมีประโยชน์มาก”
“ส่วนลูกสาวของเธอ ก็เชี่ยวชาญด้านไอที สามารถชดเชยปัญหาความสามารถที่ไม่สมดุลในทีมได้”
ในขณะนั้น จ้าวไป่ถงก็พูดขึ้น
“เหตุผลที่สำคัญที่สุดที่เรามาชวนก็คือ พวกคุณสองแม่ลูกในอเมริกา ถือว่ามีคุณสมบัติที่ปกติ”
“เหมือนกับคริส ไม่ชอบเสพยา ไม่ชอบ LGBT ยึดมั่นในการศึกษาแบบดั้งเดิม ชอบเอาปืนไปจ่อพวกนิโกร!”
“ที่สำคัญที่สุดคือ เราไม่จำเป็นต้องหลอกเธอ เพราะเรามีเงินมากกว่าเธอเยอะ แต่แน่นอนว่าเราจะไม่บังคับ ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของพวกเธอสองคน!”
[จบแล้ว]