บทที่ 11 ไขปลาวาฬ

บทที่ 11 ไขปลาวาฬ

◉◉◉◉◉

หลังจากการประลองวิญญาณสิ้นสุดลง หนิวจินเฟิ่งก็พาหยางพั่วตี๋กลับบ้าน

เมื่อกลับถึงบ้านนอนอยู่บนเตียง เขาก็ครุ่นคิดถึงสิ่งที่ได้เห็นและได้ยินในวันนี้ การประลองของหุนหวังทั้งสองในสนามประลองวิญญาณนั้นกระตุ้นเขาอย่างลึกซึ้ง ตระกูล สำนัก สามัญชน จักรวรรดิ คำเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัวของเขาไม่หยุด ตอนนี้เขาเองก็ถือได้ว่าเป็นศิษย์หลักของตระกูล และยังถือได้ว่าเป็นศิษย์ของสำนักอีกด้วย สำหรับทรัพยากรมากมายที่เมื่อก่อนไม่ค่อยใส่ใจ แต่ตอนนี้ดูแล้วจุดเริ่มต้นของเขานั้นสูงส่งอย่างแท้จริง

แต่ในขณะเดียวกันก็จะมีวิกฤตการณ์มากขึ้นด้วย ตระกูลพั่วหากพูดถึงความแข็งแกร่งแล้วก็เทียบได้กับครึ่งหนึ่งของสี่สำนักชั้นล่าง แต่ไม่ว่าจะอยู่ต่อหน้าสำนักเฮ่าเทียนหรือต่อหน้าวิหารวิญญาณยุทธ์ ความแข็งแกร่งก็ยังไม่เพียงพอ ไม่มีเฟิงเฮ่าโต้วหลัว ไม่มีรากฐานของตนเอง เหล่านี้ล้วนเป็นข้อด้อย

เมื่อคิดถึงตรงนี้ก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงท่านปู่หยางอู๋ตี๋ของตนเองอีกครั้ง หวังว่าจะสามารถหลุดพ้นจากความขัดแย้งครั้งนี้ได้อย่างปลอดภัย

ในขณะที่หยางพั่วตี๋กำลังคิดฟุ้งซ่านอยู่นั้น บิดาหยางเจิ้นเทียนก็นำผู้คนที่ไปเที่ยวเล่นกลับมาแล้ว

เมื่อบิดากลับมาแล้ว มารดาหนิวจินเฟิ่งก็ดึงบิดาไปกระซิบกระซาบกันในที่ลับตาคน

“สามี วันนี้ข้าพาลูกไปที่ลานประมูล ลูกดึงดันจะให้ข้าซื้อไขปลาวาฬก้อนใหญ่ขนาดนี้มาให้ได้ ลูกตอนนี้เพิ่งจะห้าขวบ จะไปเข้าใจของพวกนี้ได้อย่างไรกัน”

“ไขปลาวาฬหรือ ไม่น่าจะเป็นไปได้นะ ลูกอยู่แต่ในบ้านตลอดเวลา ปกติก็ชอบอ่านหนังสือ ฝึกยุทธ์ ไม่ค่อยได้ใกล้ชิดกับผู้หญิงเลย จะไปรู้ประโยชน์ของไขปลาวาฬได้อย่างไรกัน”

“ท่านพูดอะไรกัน ลูกเพิ่งจะห้าขวบ จะมีปัญหาด้านนั้นได้อย่างไรกัน ลูกบอกว่าจะซื้อมาให้ท่านใช้ ท่านไปพูดอะไรกับลูกหรือเปล่า”

“ให้ข้าใช้หรือ เป็นไปได้อย่างไรกัน ข้าจะไปต้องใช้ของแบบนั้นได้อย่างไร”

“ภรรยา เราไปถามลูกโดยตรงเลยดีหรือไม่ รู้สึกว่ามันแปลกๆ”

“ก็ได้ ลูกยังเล็กนัก ท่านอย่าได้พาเขาไปในทางที่ไม่ดีเล่า”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หยางเจิ้นเทียนก็ถึงกับพูดไม่ออก

ในขณะที่หยางพั่วตี๋เพิ่งจะตื่นนอน บิดาและมารดากลับมาที่ห้องของเขาพร้อมกัน และบนมือของมารดายังถือไขปลาวาฬก้อนใหญ่นั้นอยู่ด้วย

หนิวจินเฟิ่งเอ่ยปากขึ้นโดยตรง “ลูกพ่อ วันนี้ที่ลานประมูลแม่ไม่ได้ถามเจ้า เจ้าจะให้แม่ซื้อไขปลาวาฬก้อนนี้มาทำอะไรกัน”

บิดาหยางเจิ้นเทียนก็รีบเอ่ยปากขึ้นเช่นกัน “ลูกพ่อ เจ้ารู้จักไขปลาวาฬได้อย่างไร พ่อของเจ้าตอนนี้ร่างกายยังดีอยู่ ยังไม่ถึงเวลาที่ต้องใช้ของสิ่งนี้”

หยางพั่วตี๋ได้ยินคนทั้งสองพูด ในใจก็อดไม่ได้ที่จะบ่นว่า: พวกท่านสองคนคิดอะไรกันอยู่ ไขปลาวาฬเป็นของดีนะ

“ท่านพ่อ ท่านฟังข้าก่อน ช่วงนี้ข้าอ่านหนังสือมามากมาย พบว่าไขปลาวาฬอาจจะมีประโยชน์อย่างยิ่ง”

บิดามารดาทั้งสองคนต่างก็มองดูหยางพั่วตี๋ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

“ท่านพ่อ ข้าพลิกดูตำราโบราณมากมาย พบว่าไขปลาวาฬหากกินเพียงเล็กน้อย ก็จะมีเพียงผลกระทบแบบนั้นจริงๆ แต่สำหรับวิญญาณจารย์อย่างเราแล้ว หากใช้ไฟหลอมไขปลาวาฬทั้งก้อน แล้วกลืนกินโดยตรง จะเกิดผลลัพธ์และประโยชน์ที่คาดไม่ถึง”

“ลูกพ่อ เจ้าไปเจอมาจากตำราโบราณเล่มไหนกัน หากมีประโยชน์จริงๆ เกรงว่าตอนนี้ราคาคงจะพุ่งสูงขึ้นไปนานแล้ว”

“ท่านพ่อ ข้ามั่นใจว่ามันมีผลจริงๆ ไม่เชื่อท่านลองดูสิ อย่างไรเสียถึงไม่มีผลก็ไม่มีอันตราย และท่านพ่อ ท่านต้องระวังเป็นพิเศษนะ ผลของไขปลาวาฬอย่าเพิ่งบอกใคร แม้แต่คนในตระกูลพั่วของเราก็อย่าเพิ่งบอก” หยางพั่วตี๋ย้ำเตือนบิดาของตนเองครั้งแล้วครั้งเล่าว่าอย่าเพิ่งพูดออกไป สำหรับทวีปโต้วหลัวในปัจจุบันแล้ว ไขปลาวาฬอาจกล่าวได้ว่าเป็นของโกงอย่างหนึ่ง หากไม่ใช่เพื่อบิดาของตนเอง และบังเอิญเจอที่ลานประมูลพอดี ตนเองก็ไม่อยากจะเปิดเผยมันออกมาเร็วขนาดนี้

ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ว่าตระกูลไหนก็ไม่ใช่แผ่นเหล็กชิ้นเดียวกัน ในต้นฉบับ ท่านปู่รองหยางอู๋ซวงก็ถูกวิหารวิญญาณยุทธ์จับตัวไป ในที่สุดก็เปิดเผยยาเจ็ดสีเจ็ดลายของตระกูลพั่ว ทำให้จักรวรรดิเทียนโต่วตกอยู่ในสถานการณ์ที่ค่อนข้างลำบาก

หยางเจิ้นเทียนยังคงสงสัยอยู่บ้าง “ลูกพ่อ ตามที่เจ้าพูด การกลืนกินไขปลาวาฬทั้งก้อนจะมีผลจริงๆ หรือ”

“ท่านพ่อ มีผลจริงๆ ไม่เชื่อท่านลองดูก่อนก็ได้”

หยางเจิ้นเทียนมองดูไขปลาวาฬขนาดเท่ากำปั้น อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย “แต่ที่นี่มีก้อนใหญ่ขนาดนี้ ขนาดนี้จะกลืนลงไปได้ในครั้งเดียวหรือ”

หนิวจินเฟิ่งแทรกขึ้นมาว่า “ลูกบอกแล้วว่ามีประโยชน์ ท่านยังจะสงสัยอะไรอีก”

“แต่ว่า—” หยางเจิ้นเทียนมองดูขนาดของไขปลาวาฬ ถึงกับพูดไม่ออก

สองวันต่อมา หยางพั่วตี๋ก็ตื่นขึ้นมาฝึกฝนตามปกติทุกวัน วันเวลาเหมือนกับตอนที่กลับไปอยู่ตระกูลพั่ว แต่บิดาและมารดากลับหายตัวไปถึงสองวันสองคืน ทำเอาเขาเองก็ไม่คุ้นเคยอยู่บ้าง

ในวันที่สาม บิดาและมารดาก็กลับมาในที่สุด และทั้งสองคนก็มีใบหน้าแดงระเรื่อ กระทั่งผิวพรรณก็ดูขาวขึ้นเล็กน้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งบิดาของเขา รอยยิ้มที่มุมปากแทบจะล้นออกมา

หนิวจินเฟิ่งและหยางเจิ้นเทียนพาหยางพั่วตี๋กลับมาที่ห้อง “ลูกพ่อ ผลของไขปลาวาฬที่เจ้าพูดนั้นดีมากจริงๆ ตอนนี้พลังวิญญาณของข้าเพิ่มขึ้นหนึ่งระดับ ตอนนี้เป็นหุนเซิ่งระดับ 72 แล้ว และหลังจากที่ข้ากินไขปลาวาฬแล้ว ทั่วทั้งร่างกายก็ขับของเสียออกมามากมาย ต่อไปการฝึกฝนน่าจะเร็วขึ้น”

“ท่านพ่อ เช่นนั้นก็ยินดีด้วยนะ แต่ท่านทำลับๆ ล่อๆ พาข้าเข้ามาในห้องทำไมกัน”

หนิวจินเฟิ่งรีบเอ่ยปากขึ้น “ลูกพ่อ ถามอะไรหน่อยสิ ไขปลาวาฬนี้มีผลต่อผู้หญิงหรือไม่”

“ท่านแม่ ไขปลาวาฬสำหรับวิญญาณจารย์แล้ว ไม่ว่าชายหรือหญิงก็น่าจะมีผลทั้งนั้น และไขปลาวาฬดูเหมือนจะมีผลต่อผู้หญิงดีกว่า และยังมีผลด้านความงามอีกด้วย”

“ไม่เลว ยังคงเป็นลูกชายที่รู้ความ ไม่อย่างนั้นของดีๆ แบบนี้เกือบจะพลาดไปแล้ว”

หยางพั่วตี๋มองดูบิดามารดาอย่างจริงจัง “ท่านพ่อ ท่านแม่ เรื่องไขปลาวาฬอย่าเพิ่งบอกใคร รวมถึงคนภายในตระกูลพั่วของเราก็อย่าเพิ่งบอก”

หยางเจิ้นเทียนกล่าวด้วยความประหลาดใจ “ลูกพ่อ ทำไมเจ้าถึงมีความคิดเช่นนี้เล่า”

“ท่านพ่อ เรื่องไขปลาวาฬมีความสำคัญอย่างยิ่ง ตระกูลพั่วของเราอย่างไรเสียก็เป็นเพียงสำนักในสังกัดของสำนักเฮ่าเทียน ยังคงต้องเหลือของของตนเองไว้บ้าง”

“แต่ทางท่านปู่ของเจ้าเล่า”

“อย่าเพิ่งบอกท่านปู่ อย่าบอกใครทั้งนั้น ในตอนนี้ให้มีแค่เราสามคนที่รู้ก็พอแล้ว”

“แต่ลูกพ่อ ในเมื่อไขปลาวาฬมีประโยชน์ดีถึงเพียงนี้ เราจะซื้อเพิ่มอีกสักหน่อยได้หรือไม่ แต่ถ้าหากซื้อมากเกินไปจะทำให้คนอื่นสงสัยหรือไม่”

“ท่านพ่อ เรื่องนี้ก็ต้องแล้วแต่ท่านแล้ว”

บิดาหยางเจิ้นเทียนสงสัยอยู่บ้าง “แล้วแต่ข้าหรือ เรื่องนี้จะแล้วแต่ข้าได้อย่างไรกัน”

หยางพั่วตี๋และมารดาหนิวจินเฟิ่งสบตากัน อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

หนิวจินเฟิ่งกล่าวอย่างมีความหมายลึกซึ้งว่า “สามีจ๋า เป็นที่รู้กันดีว่าไขปลาวาฬมีประโยชน์อย่างไร เพื่อที่จะปกปิดจุดประสงค์ในการซื้อไขปลาวาฬของเรา คงต้องลำบากท่านหน่อยแล้ว”

“เรื่องนี้จะมีอะไรลำบากกันเล่า เดี๋ยวก่อนนะ พวกเจ้าจะทำอะไรกัน”

“ก็ไม่ได้จะทำอะไรหรอก แค่ข้าจะปล่อยข่าวไปข้างนอก ว่าท่านด้านนั้นไม่ค่อยไหว ต้องใช้ไขปลาวาฬจึงจะมีผล แล้วก็จะสะดวกให้เราซื้อไขปลาวาฬแล้ว”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หยางเจิ้นเทียนก็ถึงกับตะลึงงัน “ภรรยา ปล่อยข่าวแบบนี้ออกไปไม่ค่อยดีกระมัง ข้าอย่างไรเสียก็เป็นผู้ชายคนหนึ่ง”

หนิวจินเฟิ่งกล่าวด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความชอบธรรม “สามี เพื่อครอบครัวของเรา คงต้องเสียสละชื่อเสียงของท่านหน่อยแล้ว อย่างไรเล่า การเสียสละเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้ท่านก็ไม่ยอมหรือ”

หยางเจิ้นเทียนมองดูหนิวจินเฟิ่งด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง แล้วก็มองดูลูกชายของตนเอง ในที่สุดก็ได้แต่ยอมจำนนทั้งน้ำตา

◉◉◉◉◉

[จบแล้ว]