บทที่ 4 วันนี้ลงชื่อ รับสิทธิ์พิเศษ 9.9 หยวนร้านอาหารระดับท็อป

###

หลังจากสองพ่อลูกบ้านเฉินจากไป เจียงตงกับหลี่ฉินก็เซ็นสัญญาว่าจ้างกันในทันที เขามอบหมายทุกอย่างให้หลี่ฉินดูแล แล้วก็เดินออกจากสถานีตำรวจ

เจียงตงสูดลมหายใจลึก รู้สึกว่าอากาศวันนี้สดชื่นเป็นพิเศษ

เขาโบกแท็กซี่มุ่งหน้าไปโรงพยาบาลอู๋เฉิง เพราะยังต้องดูแลและปลอบโยนแม่ที่ป่วยหนัก ส่วนวันพรุ่งนี้ เขาวางแผนว่าจะไปลงชื่อที่ศูนย์การค้า

เมื่อมาถึงโรงพยาบาลอู๋เฉิง เจียงตงไม่ได้เล่าเรื่องวันนี้ให้แม่ของเขาอย่างเสิ่นซิ่วเหลียนฟัง เพราะตอนนี้เขามีระบบที่สามารถจัดการปัญหาทุกอย่างได้ ไม่จำเป็นต้องทำให้แม่เป็นห่วงอีกต่อไป

เขาค้างคืนแบบง่าย ๆ ที่โรงพยาบาล กระทั่งเช้าวันถัดมา ก็รีบไปทำงานพิเศษที่ KFC สาขาศูนย์การค้าอู๋เฉิง

เจียงตงเป็นพนักงานรายชั่วโมงของ KFC ได้รับค่าจ้างรายวัน เขารู้สึกโชคดีที่เลือกทำงานนี้ไว้แต่แรก ไม่อย่างนั้นคงหมดสิทธิ์ลงชื่อรับสิทธิ์พิเศษของระบบในวันนี้

ว่าไงนะ? จะใช้เงินที่ยืมมาเหรอ?

ระบบไม่ให้ใช้น่ะสิ!

เจียงตงทำหน้าที่แคชเชียร์ รับออเดอร์จากลูกค้า เขาง่วนอยู่พักใหญ่ กระทั่งใกล้เลิกงาน เหลืออีกแค่ชั่วโมงเดียวก็จะได้กลับบ้าน ก็เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น

มีกลุ่มวัยรุ่นชายหญิงเข้ามาในร้าน และเดินตรงมาที่เคาน์เตอร์ที่เจียงตงประจำอยู่ทันที

"โห! นี่มันเจียงน้อยของพวกเราไม่ใช่เหรอ? จากที่เคยเรียกว่าทดลองใช้ชีวิต ตอนนี้กลายเป็นทำมาหากินจริง ๆ ซะแล้ว?" ชายหนุ่มแต่งตัวจัดเต็มในชุด Versace เอ่ยประชดขึ้นอย่างไม่เกรงใจ

เขาชื่อ ตู้ชวย เป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัยมัธยมของเจียงตง เป็นลูกเศรษฐีเจ้าสำราญชื่อดังแห่งเมืองอู๋เฉิง

ทันทีที่ตู้ชวยพูดจบ เพื่อนร่วมกลุ่มก็เริ่มหัวเราะเยาะกันเสียงดัง

"ได้ข่าวว่าเจียงน้อยถูกไล่ออกจากบ้าน?"

"แล้วยังโดนเฉินเวินเวินบอกเลิกอีกเหรอ?"

"เจียงน้อยไม่คิดจะเรียนต่อแล้วใช่ไหม?"

"ฮ่า ๆ! มีเงินจ่ายค่าเทอมรึเปล่า?"

"ว่าแต่ชุดนี้เข้ากับนายดีนะ!"

เสียงล้อเลียนถาโถมราวกับคลื่น แต่เจียงตงกลับไม่ใส่ใจ เขาเพียงแค่มองไปยังหญิงสาวคนหนึ่งในกลุ่มที่มีสีหน้าซับซ้อนแต่ไม่พูดอะไรเลย นั่นคือ หนิงซือฉี

หนิงซือฉีมีผิวขาวละเอียด ใบหน้าสวยคม ผมยาวสลวย สูงถึง 170 เซนติเมตร และมีรูปร่างโดดเด่นเกินวัย เป็นขวัญใจของโรงเรียนแบบไร้ข้อกังขา

แม้เธอจะไม่ได้สนิทกับเจียงตงมากนัก แต่เมื่อสองเดือนก่อน ในงานเลี้ยงรุ่นหลังสอบเสร็จ เธอกลับใช้เจียงตงเป็นโล่กันตู้ชวยที่ตามตื๊ออย่างหนัก ทำให้ตู้ชวยแค้นใจเจียงตงสุด ๆ

เมื่อรู้สึกถึงสายตาของเจียงตง หนิงซือฉีก็รวบรวมความกล้า เดินเข้ามาก้มตัวเล็กน้อยแล้วพูดเสียงเบาว่า

"ฉันเป็นหนี้คำขอโทษ ขอโทษด้วยนะ"

เจียงตงรู้ดีว่าเธอหมายถึงเรื่องที่เคยใช้เขาเป็นข้ออ้างวันนั้น ซึ่งหลังจากวันนั้นเอง เฉินเวินเวินก็รีบตีสนิทเขา จนสุดท้ายก็ได้เฉินมู่ช่วยจับคู่ให้

คำขอโทษของหนิงซือฉีทำให้เจียงตงประหลาดใจ และเขาก็เริ่มมองเธอในแง่ดีขึ้นบ้าง อย่างน้อย ในขณะที่เขากลายเป็นคนจน เธอก็ยังกล้าออกมาขอโทษต่อหน้า ซึ่งถือว่าเป็นการให้กำลังใจอย่างหนึ่ง

"ซือฉี เธอจะพูดกับพวกไร้ค่าทำไม?" ตู้ชวยไม่พอใจ รีบแทรกตัวเข้ามายืนคั่นกลางระหว่างเธอกับเจียงตง "ไอ้ขยะ ฉันจะสั่งอาหาร!"

"เชิญเลย" เจียงตงแสยะยิ้มอย่างไม่แยแส

เสือเมื่ออ้าปากย่อมต้องกัด เจียงตงไม่ชอบเป็นเสือกระดาษที่ขู่ได้อย่างเดียว เขาอยากเป็นราชาแห่งป่าใหญ่ ที่เงียบได้ และคำรามเมื่อถึงเวลา!

"ขอชุดแฟมิลี่บัคเก็ตสิบชุด รีบจัดให้ด้วยล่ะ!" ตู้ชวยหาเรื่องโชว์ออฟเต็มที่ ทั้งที่พวกเขามีแค่เจ็ดแปดคน ก็กินกันไม่หมดอยู่แล้ว

ระหว่างรออาหาร ตู้ชวยก็ไม่หยุดหาเรื่องถากถาง

"ว่าแต่ เจียงน้อย วันนี้พวกเรามีนัดเลี้ยงส่งกัน นายจะไปด้วยใช่ไหม? อีกไม่ถึงครึ่งเดือนก็แยกย้ายกันไปเรียนมหา’ลัยแล้ว ถือว่าเลี้ยงอำลากันหน่อย"

“จุ้ยเซียนจวี นี่คือหนึ่งในร้านอาหารระดับท็อปของเมืองอู๋เฉิงเลยนะ”

“เจียงน้อย ไม่ต้องห่วง งานเลี้ยงคืนนี้ตู้ชวยเป็นเจ้าภาพทั้งหมด”

“ถ้านายพลาดคืนนี้ เกรงว่าทั้งชีวิตคงไม่มีโอกาสได้ไปกินร้านหรูขนาดนี้อีกแล้วล่ะ”

เหมือนกลัวว่าเจียงตงจะไม่ไป เดอะแก๊งของตู้ชวยก็พากันรีบเสริมทันที

“ไม่ต้องห่วง ฉันจะไปแน่นอน” เจียงตงเหลือบมองตู้ชวยที่กำลังลำพองใจ แล้วก็รับคำทันที

ที่ตู้ชวยชวนเขาไปงานเลี้ยง ก็เพราะอยากจะเหยียบเขาเพื่ออวดตัวเองใช่ไหม?

งั้นเขาจะให้โอกาสเอง ส่วนว่าใครจะเหยียบใคร คอยดูก็แล้วกัน!

หนิงซือฉียังอยากพูดอะไรบางอย่างกับเจียงตง แต่ตอนนั้นชุดแฟมิลี่บัคเก็ตที่ตู้ชวยสั่งก็ทำเสร็จพอดี เธอเลยโดนเพื่อนสาวลากกลับไป และในเวลานั้น เจียงตงก็เลิกงานพอดี

เขาไปรับค่าจ้างวันละ 40 หยวนที่หลังร้าน แล้วเดินออกจาก KFC โดยไม่ได้กล่าวลาพวกหนิงซือฉีเลย

เดิมทีเจียงตงตั้งใจจะไปลงชื่อที่ศูนย์การค้าในวันนี้ แต่เพราะเจอตู้ชวย จึงเปลี่ยนแผน โบกแท็กซี่มุ่งตรงไปยังจุ้ยเซียนจวี สถานที่จัดงานเลี้ยงคืนนี้ทันที

จุ้ยเซียนจวีตั้งอยู่ชานเมืองอู๋เฉิง แม้ทำเลจะค่อนข้างห่างไกล แต่เป็นอาคารสามชั้นแบบเดี่ยว ตกแต่งภายนอกสไตล์โบราณดูมีเอกลักษณ์ สมกับเป็นหนึ่งในสามร้านอาหารชั้นนำของเมืองอู๋เฉิง

เจียงตงใช้ WeChat จ่ายค่าแท็กซี่ พอเดินมาถึงหน้าอาคารจุ้ยเซียนจวี เขาก็เรียกหน้าต่างระบบขึ้นมาทันทีด้วยความคิด

อย่างเคย เขากดปุ่ม “ลงชื่อ” ทันที เสียงของระบบสาวสไตล์ผู้ใหญ่ก็ดังขึ้นมาในหัวอีกครั้ง

“สถานที่ลงชื่อ: จุ้ยเซียนจวี ระบบกำลังคัดเลือกหมวดสินค้าสำหรับรายการสินค้าราคาพิเศษ...”

ช่องตารางเริ่มสั่นไหว และสุดท้ายก็หยุดลง สัญลักษณ์เครื่องหมายคำถามเปลี่ยนเป็นตัวอักษร:

‘ร้านอาหารจุ้ยเซียนจวี เมืองอู๋เฉิง มูลค่า 4 ล้านหยวน ราคาพิเศษวันนี้ 9.9 หยวน’

“โคตรเทพ! นึกว่าจะสุ่มไปร้านอื่นเสียอีก ที่ไหนได้ มาตรงเป๊ะขนาดนี้!” เจียงตงกำหมัดแน่นด้วยความตื่นเต้น แล้วก็เริ่มตั้งตารอปาร์ตี้คืนนี้อย่างใจจดใจจ่อ

เขาหยิบธนบัตรสิบหยวนใส่เข้าไป แล้วกดปุ่มยืนยันทันที จากนั้นไอคอนกระเป๋าก็เริ่มกะพริบ

เจียงตงเอื้อมมือเข้าไปในกระเป๋าด้วยความคาดหวัง และก็หยิบเอกสารสิทธิ์ครอบครองออกมาด้วยความยินดี

ในเอกสารระบุว่า เจียงตงเป็นเจ้าของร้านจุ้ยเซียนจวี แต่เพียงผู้เดียว แม้ตัวอาคารจะเป็นแบบเช่า แต่ชื่อร้านและกิจการที่ทำรายได้ระดับนี้ ก็มีมูลค่าถึง 4 ล้านหยวน!

เจียงตงเก็บเอกสารทั้งสองเล่มเข้ากระเป๋าอย่างพอใจ แต่ยังไม่ได้เดินเข้าไปในร้าน เขากลับไปโรงพยาบาลก่อน เพราะต้องจัดการอาหารเที่ยงและเย็นของแม่ เสิ่นซิ่วเหลียนให้เรียบร้อยก่อน

จากนั้น เขาจึงเอนตัวพักผ่อน พลางรอเวลางานเลี้ยงมื้อค่ำที่หลายคนตั้งตารอ...