บทที่ 23 จีบสาว บ่อเปลวไฟดอกบัวทองถูกทำลาย!
บทที่ 23 จีบสาว บ่อเปลวไฟดอกบัวทองถูกทำลาย!
หยู่อู๋หยาชะงักไป
ที่แท้ นางเข้าใจเช่นนี้เองหรือ?
นอกเหนือจากวิถีของคุณชนแล้ว ยังมีความอ่อนโยนที่เห็นอกเห็นใจสตรีเพศอีกด้วย... เฮ้อ ที่นางคิดว่าข้าดีถึงเพียงนี้ ทำให้ข้าไม่อาจเอ่ยปากทำลายภาพลักษณ์นี้ได้
สิ่งที่มนุษย์ปฏิเสธได้ยากที่สุด ก็คือภาพลักษณ์อันงดงามของตนในใจผู้อื่น...
เมื่อผู้อื่นมองว่าเจ้าเป็นคนดี
แม้ว่าเจ้าจะเป็นคนเลว เจ้าก็จะไม่อาจทำชั่วต่อหน้านางได้
ดังนั้น ทักษะการแสดงของหยู่อู๋หยาจึงถูกนำมาใช้อีกครั้ง
เห็นเพียงดวงตาอันลึกซึ้งของเขาเผยความชื่นชมและเอ็นดู เขายื่นมือไปจัดผมที่ตกลงมาข้างแก้มของนางไปไว้หลังใบหู พลางส่ายหน้าและยิ้ม "เด็กโง่..."
จากนั้น ท่ามกลางความเขินอายและงุนงงของหญิงสาว
เขายิ้มพลางกล่าวว่า "น้ำใจของเจ้า พี่รับไว้แล้ว แต่พี่จะยอมให้เจ้าถูกลงโทษเพื่อวาสนาเล็กๆ น้อยๆ ได้อย่างไรกัน?"
"บุรุษผู้ยิ่งใหญ่ ย่อมรู้ว่าอะไรควรทำ อะไรไม่ควรทำ"
"ยิ่งไปกว่านั้น... ได้เห็นหญิงสาวที่บริสุทธิ์ไร้มลทินและมีน้ำใจเช่นเจ้า การมาเยือนสำนักศักดิ์สิทธิ์เลี่ยวหลีของข้าครั้งนี้ ก็มิได้สูญเปล่าแล้ว"
ร่างบอบบางของหญิงสาวสั่นเทิ้ม นางเงยหน้าขึ้น
ดวงตางามของนางเอ่อไปด้วยน้ำตา เหมือนน้ำในฤดูใบไม้ผลิที่กระเพื่อมไหว บริสุทธิ์และใสกระจ่าง
หัวใจของนางเต้นระรัว ใบหน้างามแดงไปถึงใบหู!
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ยังไม่เคยมีใครพูดเช่นนี้กับนางมาก่อน
ตั้งแต่เยาว์วัย นางเป็นเจ้าหญิงแห่งราชวงศ์ทางโลก ได้รับการทะนุถนอมจากฮ่องเต้และฮองเฮา อีกทั้งยังเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของราชวงศ์ ทำให้ชายหนุ่มมากมายไม่กล้าเข้าใกล้
ต่อมา นางได้เข้าร่วมสำนักศักดิ์สิทธิ์เลี่ยวหลี
และที่นี่ มีผู้มีพรสวรรค์มากมาย สาวงามดุจเมฆา นางกลับกลายเป็นคนไม่โดดเด่น แม้ว่าจะมีรูปโฉมอันงดงาม แต่เมื่อรายล้อมไปด้วยสตรี ใครเล่าจะมีใจให้นาง...
นางอายุสิบแปดปีแล้ว
หญิงสาววัยเยาว์คนไหนจะไม่ฝันหวานในฤดูใบไม้ผลิ?
บัดนี้ ในสถานการณ์เช่นนี้ พี่หยู่อู๋หยาผู้เปล่งประกายสุกสว่างดั่งดวงตะวันกลางวัน ได้กล่าวคำพูดเช่นนี้กับนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่สุด...
หัวใจของนาง มัวเมาอย่างสิ้นเชิง
"พี่อู๋หยา..."
ดวงตาของนางเอ่อด้วยน้ำตา มองหยู่อู๋หยานานโดยไม่เอ่ยคำใด
"เด็กโง่ ไม่เป็นไรหรอก"
หยู่อู๋หยายิ้มอย่างอ่อนโยน กล่าวว่า "ไม่เป็นไร ที่ข้าทำเช่นนี้ ไม่ใช่เพื่อเจ้าทั้งหมด แต่เพื่อก้าวเดินบนเส้นทางที่แข็งแกร่งที่สุดของตัวเอง"
เขาเงยหน้ามองฟ้า ดวงตาเปลี่ยนเป็นลึกซึ้งอีกครั้ง เสียงดังราวกับลอยล่อง
"ในหมื่นสมุทรสุดขอบฟ้า วาสนามีมากมายเพียงใด มีเพียงวิถีแห่งตนเท่านั้นที่เป็นหนึ่งเดียว ไม่ว่าเวลาใด ยึดมั่นในวิถีที่อยู่ในใจตน นั่นคือหนทางแห่งการไร้ผู้เทียบ!"
เสียงอ่อนโยน แต่กลับดังราวกับระฆังยักษ์ ปลุกให้ตื่นจากภวังค์!
ร่างของซูเหม่ยสั่นเทา นางชะงักอยู่กับที่
ดวงตาของนางเลื่อนลอย ราวกับได้รับการรู้แจ้ง...
หยู่อู๋หยาเห็นเช่นนั้น รู้ว่าหลอกได้มากพอแล้ว จึงไม่พูดอะไรอีก นั่งขัดสมาธิบนดอกบัวทอง เริ่มบำเพ็ญเพียรอย่างตั้งใจ
พลังอันน่าอัศจรรย์จากดอกบัวทอง หลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายอย่างรวดเร็ว เพิ่มพูนวิชาของเขา
เพียงแต่ ทั้งสองคนไม่รู้
บนท้องฟ้า สตรีสวมมงกุฎหงส์ผู้สง่างามยืนอยู่บนเมฆ อาภรณ์พลิ้วไหว คิ้วอันงดงามและสมบูรณ์แบบขมวดเล็กน้อย ครุ่นคิด
"วิถีหนึ่งเดียว หนทางไร้ผู้เทียบ..."
เนิ่นนาน นางจู่ๆ ก็ยิ้ม
รอยยิ้มนี้ ราวกับทำให้ทั้งโลกสว่างไสว
นางมองหยู่อู๋หยาที่นั่งขัดสมาธิบำเพ็ญเพียรอยู่เบื้องล่าง พึมพำเบาๆ ว่า "ข้าคล้ายว่าสามารถมองเห็นได้แล้ว ภาพของบุรุษผู้หนึ่ง ที่จะปกครองยุคสมัยหนึ่ง..."
นางมองเห็นศักยภาพในตัวหยู่อู๋หยา
แม้ว่ายุคนี้ จะมีผู้มีพรสวรรค์มากมาย วาสนานับไม่ถ้วน แต่พรสวรรค์และวาสนาใดเล่า จะเทียบได้กับบารมีอันยิ่งใหญ่ของวิถีหนึ่งเดียว?
วาสนามากมายไม่เข้าตา มีเพียงวิถีที่ไร้เทียมในใต้หล้า!
คนหนุ่มจากสำนักศักดิ์สิทธิ์หมื่นวิชาผู้นี้ ช่างยอดเยี่ยมเหลือเกิน...
...
ดอกบัวทองรอบนอกนั้นเล็กเกินไป พลังที่สะสมอยู่มีจำกัด
แต่ ปัญหาอยู่ที่มีจำนวนมากนี่นา!
บ่อเปลวไฟดอกบัวทองนี้ใหญ่เพียงใดไม่อาจรู้ได้ รอบนอกมีระยะห้าร้อยเมตร หากเดินวนหนึ่งรอบ พื้นที่ก็น่ากลัวมาก ดอกบัวทองมีอยู่มากมาย
ดังนั้น เมื่อเขาดูดพลังจากดอกบัวทองดอกหนึ่งจนหมด เขาก็บินไปยังอีกดอกหนึ่ง เหมือนผึ้งขยันที่บินไปทั่วเพื่อเก็บน้ำหวาน...
แต่ภาพนี้ เมื่อตกอยู่ในสายตาของซูเหม่ยและหญิงสาวอื่นๆ กลับดูน่าสงสาร
จมูกพวกนางรู้สึกแสบร้อน
โดยไม่รู้ตัว น้ำตาไหลออกมา...
"พี่อู๋หยาช่างน่าสงสาร"
"เขาเป็นผู้มีพรสวรรค์ล้ำเลิศ สมควรเป็นมังกรแท้บนสรวงสวรรค์ แต่กลับต้องมาทนทุกข์เช่นนี้ในสำนักศักดิ์สิทธิ์เลี่ยวหลีของพวกเรา ฮือๆๆ..."
"ล้วนเป็นเพราะกฎระเบียบแย่ๆ นี่! หากไม่มีกฎนี้ เป็นการแข่งขันอย่างเสรี ด้วยพลังรบของพี่อู๋หยา ใครเล่าจะต้านได้? เขาจะต้องแย่งดอกบัวทองที่ใหญ่ที่สุดได้แน่นอน!"
พวกหญิงสาวเหล่านี้ ได้กลายเป็นแฟนคลับตัวน้อยของหยู่อู๋หยาไปเสียแล้ว
ในสายตาของพวกนาง การที่หยู่อู๋หยาไม่ฝ่าด่าน คือการเห็นอกเห็นใจสตรีทั้งหมด เขายอมทนทุกข์เพื่อพวกนาง...
หยู่อู๋หยาย่อมรู้ว่าพวกหญิงสาวเหล่านี้กำลังคิดอะไร
เกรงว่าหลังจากครั้งนี้ "วิถีคุณชน" ของเขาจะเป็นที่รู้จักของคนมากขึ้น เมื่อถึงเวลานั้น ภาพลักษณ์ที่เขาไม่ทำร้ายสตรีก็จะแน่นหนาอย่างถาวร...
แต่...
ต่อไปหากมีสตรีอาศัยช่องโหว่นี้ มาแย่งวาสนาของเขา...
เรื่องนี้ไม่ต้องกังวล!!
หากอยู่ต่อหน้าผู้คน สตรีที่มีพลังต่ำกว่าเขาต้องการแย่งของของเขา แฟนคลับตัวน้อยและแฟนคลับชายของเขาย่อมไม่ยอม!
แต่หากเป็นในที่ลับ...
ฮึๆ ก็ให้สตรีผู้นั้นรู้ว่ายุทธภพนั้นอันตราย!
ตอนนี้ เขามีทาสผู้ทรงพลังจนแทบไร้ขีดจำกัด — ชีฉวนจอมมารเฒ่า!!
ในสองเดือนที่ผ่านมา เขาได้สืบเรื่องราวของชีฉวนจอมมารเฒ่า
มันนี่เอง คือบรรพบุรุษของสำนักศักดิ์สิทธิ์ชีเทียนในอดีต สำนักศักดิ์สิทธิ์ชีเทียนเคยเจริญรุ่งเรืองมากในแผ่นดินตะวันออก มีการสืบทอดยาวนาน ยาวนานกว่าหกสำนักศักดิ์สิทธิ์เสียอีก!
แต่ภายหลัง มีข่าวว่าสำนักศักดิ์สิทธิ์ชีเทียนใช้เลือดมนุษย์หลอมอาวุธ ตกสู่วิถีมาร ดังนั้น ผู้แข็งแกร่งจากหกสำนักศักดิ์สิทธิ์จึงออกโจมตีสำนักศักดิ์สิทธิ์ชีเทียนพร้อมกัน!
การต่อสู้ครั้งนั้น สั่นสะเทือนฟ้าดิน
เลือดไหลเป็นแม่น้ำ
แผ่นดินและแม่น้ำมากมายถูกทำลาย!
ในที่สุด หกสำนักศักดิ์สิทธิ์สูญเสียอย่างหนัก และสำนักศักดิ์สิทธิ์ชีเทียนก็ถูกล้างเผ่าพันธุ์ กลายเป็นตำนานในประวัติศาสตร์
เพียงแต่ตามตำนาน บรรพบุรุษขั้นกึ่งเทพของสำนักศักดิ์สิทธิ์ชีเทียนล้วนสิ้นชีพในสงคราม ส่วนชีฉวนจอมมารเฒ่าผู้นี้ กลับไม่รู้ว่าเหตุใดจึงถูกปล่อยให้มีชีวิต ถูกกักขังไว้ในสำนักศักดิ์สิทธิ์หมื่นวิชา...
เวลาค่อยๆ ผ่านไป
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าใด หยู่อู๋หยาอาศัยพลังจากดอกบัวทอง ในที่สุดก็ทะลุถึงขั้นเต้าจัง!
ตอนนี้ ดอกบัวทองรอบนอกเหล่านี้ดูเหมือนจะไร้ประโยชน์สำหรับเขาแล้ว
ดังนั้น เขาจึงพ่นลมหายใจขุ่นออกมา จบการบำเพ็ญเพียร
"โครมๆๆ——"
ทันใดนั้น เสียงอึกทึกรุนแรงดังมาจากภายในบ่อเปลวไฟดอกบัวทอง ราวกับฟ้าถล่มดินทลาย วงแสงสีทองเจิดจ้าไร้ขอบเขตแผ่ขยายออกไป
และบ่อเปลวไฟดอกบัวทองที่ลาวาเดือดพล่านนี้ กลับเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด กลายเป็นสีดำสนิท ดอกบัวทองทั้งหมดเหี่ยวเฉาอย่างรวดเร็ว
ราวกับถูกดูดพลังทั้งหมด...
"เกิดอะไรขึ้น!"
"นี่มัน..."
หญิงสาวจากสำนักศักดิ์สิทธิ์เลี่ยวหลีตกตะลึงอย่างสุดขีด แล้วใบหน้าก็ซีดขาว
พวกนางรู้... ฟ้าถล่มแล้ว
บ่อเปลวไฟดอกบัวทอง ดับแล้ว!!
"บังอาจ——"
"อวดดี!!"
"ปีศาจจากที่ใด กล้าทำลายสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของข้า!!"
เกือบจะในทันที บรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมาจากทุกทิศทุกทาง แสงเจิดจ้านับร้อยสายพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าจากเกาะต่างๆ ตัดผ่านขอบฟ้า
แม้กระทั่ง มีจิตอันน่าเกรงขามหลายสายดั่งเทพเจ้า กวาดผ่านมาในชั่วพริบตา ทับซ้อนกันเป็นชั้นๆ ครอบคลุมทั้งบ่อเปลวไฟดอกบัวทอง
ทุกคน ขยับไม่ได้!
【ตรวจพบพลังกดทับรุนแรง ยกระดับวรยุทธ์ของเจ้าภาพโดยอัตโนมัติ】
เสียงของระบบดังขึ้น หยู่อู๋หยาได้รับพลังอันไร้ผู้เทียบอีกครั้ง พลังนั้นแข็งแกร่งราวกับเทพเจ้าในโลกมนุษย์ ไร้สิ่งใดเป็นไปไม่ได้!
แต่เขาไม่แสดงอาการใดๆ
เขามองไปที่ภายในบ่อเปลวไฟดอกบัวทอง ในใจเริ่มรู้สึกตื่นเต้น ดูเหมือนว่าในนั้นจะเกิดเรื่องน่าสนใจขึ้นเสียแล้ว...
(จบบท)