EP.214 โซ!

EP.95 ลาก่อนทะเลสีขาว สวัสดีทะเลสีฟ้า!

"มาบอกลาและออกเดินทางกันเถอะ!" ลูฟี่ยิ้มกว้างอย่างเห็นชัดว่าพวกเขากำลังกระตือรือร้นที่จะเดินทางต่อในขั้นต่อไป

เหล่าลูกเรือพยักหน้าโดยรับรู้ถึงความตื่นเต้นที่ได้เดินทางต่อไป เสียงระฆังยังคงดังก้องไปทั่วเกาะ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งสันติภาพที่พวกเขาช่วยฟื้นฟูขึ้นมา ถึงเวลาเดินทางกลับสู่ทะเลสีน้ำเงินและผจญภัยต่อ

ขณะที่พวกเขาเดินทางกลับไปยังใจกลางเกาะ ชาวแชนเดียนและชาวสกายเปียก็มารวมตัวกันเพื่อส่งพวกเขา ไวเปอร์ได้ยืนอยู่ด้านหน้า ข้างๆเขา กัน โฟลนั้นดูมีความสุข เพราะในที่สุดภาระในอดีตก็หลุดพ้นจากไหล่ของเขา

กัน โฟลก้าวออกมาข้างหน้าและยื่นมือไปหาลูฟี่ “ขอบคุณนะ หมวกฟางลูฟี่ เจ้ากับเหล่าลูกเรือของเจ้าได้ทำเพื่อเกาะแห่งนี้มากเกินกว่าที่เราจะตอบแทนได้”

ลูฟี่ยิ้มกว้างและจับมือเขาอย่างกระตือรือร้น "ไม่เป็นไรหรอกลุง เพราะมันสนุกมากเลย!"

ไวเปอร์พยักหน้าให้โคบี้ด้วยสายตาที่แน่วแน่ “นายได้รับความเคารพจากพวกเรา หากนายพบว่าตัวเองต้องการความช่วยเหลือ ชาวแชนเดียนจะยืนเคียงข้างนายเสมอ”

โคบี้สบตากับเขาเพื่อชื่นชมความรู้สึกนั้น “ขอบคุณ ฉันจะจำไว้”

ในขณะที่เหล่าลูกเรือต่างกล่าวอำลากับชาวเกาะ นามิและอุซปก็ได้เจรจาการค้าขายเล็กๆน้อยๆในนาทีสุดท้าย เพื่อให้แน่ใจว่าพวกเขาได้เสบียงและสมบัติเพิ่มเติมกลับไปด้วย

ด้วยหมึกยักษ์บอลลูนที่บรรทุกโกอิ้งแมรี่ผ่านท้องฟ้าและระฆังทองคำที่คอยส่งพวกเขาออกไป ในที่สุดกลุ่มหมวกฟางก็ลงจากสกายเปีย เมฆหนาทึบแยกออกจากกันขณะที่พวกเขาเดินทางกลับเข้าสู่ทะเลสีน้ำเงิน ความรู้สึกที่ได้ลงมาจากสวรรค์ช่างน่าตื่นเต้น ลมพัดผ่านพวกเขาไปขณะที่มหาสมุทรกลับคืนสู่สายตา

“เย้ ทะเลสีฟ้า!” ลูฟี่ร้องเสียงหลงพร้อมกับกางแขนออกกว้างขณะยืนอยู่ที่หัวเรือ ชื่นชมกับทัศนียภาพของผืนน้ำที่คุ้นเคย “รู้สึกดีมากเลยที่ได้กลับมา!”

อุซปซึ่งเอนตัวพิงราวบันไดยิ้มเยาะ "ใช่แล้ว ไม่มีเนื้อเมฆอีกแล้ว กลับไปกินอาหารจริงๆกันเถอะ"

ไม่กี่วันหลังจากที่พวกเขาลงเรือมา พวกเขาก็ล่องเรือไปยังพื้นที่แปลกๆแห่งนึง ซึ่งพวกเขาได้พบกับเหตุการณ์ประหลาดๆมากมาย เรือโจรสลัดประหลาดลำนึงซึ่งมีกัปตันก็คือ จิ้งจอกเงิน ฟ็อกซี่ ปรากฏตัวขึ้นจากที่ไหนก็ไม่รู้ และท้าทายพวกเขาให้แข่งเดวี่แบ็คไฟย์ด้วย

เกมดังกล่าวนั้นแปลกประหลาด และเหล่าลูกเรือก็ถูกดึงเข้าไปพัวพันกับเกมดังกล่าวก่อนที่พวกเขาจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ลูฟี่ซึ่งโดยธรรมชาติแล้วเป็นคนชอบแข่งขัน ได้ยอมรับทุกความท้าทายที่ฟ็อกซี่มอบให้กับพวกเขา ทำให้เกิดเกมที่แปลกประหลาดและวุ่นวายมากมาย

แต่ส่วนนึงของการเดินทางนั้น ซึ่งก็คือ เนื้อเรื่องเดวี่แบ็คไฟย์ นั้นได้หายไปจากบันทึกของเรื่องราวอย่างลึกลับ ราวกับว่าเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับ จิ้งจอกเงินฟ็อกซี่ และเกมประหลาดๆของเขาถูกลบหายไปจากความทรงจำ แน่นอนว่าดคบี้นั้นไม่ลืมที่จะสแกนความสามารถของ ฟ็อกซี่ ระหว่างที่เกิดความโกลาหล แม้ว่าเขาจะไม่ได้ซื้อมันมาก็ตาม ทั้งหมดนี้ไม่ได้แตกต่างจากที่เกิดขึ้นในอนิเมะมากนัก

เมื่อกลุ่มโจรสลัดฟ็อกซี่พ่ายแพ้ เหล่าลูกเรือที่กำลังจะเพลิดเพลินไปกับเกาะอันเงียบสงบที่พวกเขาได้ขึ้นฝั่งก็สังเกตเห็นชายร่างสูงใหญ่ยืนอยู่ไกลออกไป โดยเขากำลังนอนหลับโดยยืนด้วยขาทั้ง 2 ข้างที่ยาวของเขา ทำให้เขาดูเหมือนยักษ์เมื่อเทียบกับลูกเรือคนอื่นๆ

ขณะที่พวกเขาเข้ามาใกล้ โรบินก็ถึงกับตัวแข็งค้างทันที ใบหน้าของเธอซีดเผือก เธอล้มลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว สายตาของเธอจ้องไปที่ชายที่อยู่ตรงหน้าพวกเขา

ร่างสูงขยับตัว ตาของเขาค่อยๆลืมขึ้น ซึ่งเขามองลงไปที่โรบิน ความคุ้นเคยฉายแวบผ่านใบหน้าของเขา “อารารารา” เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงสงบแต่มีน้ำหนักที่ไม่อาจปฏิเสธได้ “เธอโตจนกลายเป็นผุ้หญิงที่สวยงามมากแล้วนะ นิโค โรบิน”

เหล่าลูกเรือต่างเริ่มตึงเครียดทันที ลูฟี่ยังคงเคี้ยวเนื้ออยู่และหยุดกลางคันและมองไปที่ชายคนนั้น “ผู้ชายคนนี้เป็นใคร” เขาถาม เสียงของเขาถูกกลบด้วยอาหารในปาก

มือของโซโลเคลื่อนไหวโดยสัญชาตญาณไปที่ดาบของเขา สายตาของเขาจ้องมองอย่างเฉียบคมขณะที่เขาพิจารณาชายแปลกหน้า

ซันจิโยนบุหรี่ทิ้งไปพร้อมกับหรี่ตาลงเมื่อสังเกตเห็นปฏิกิริยาของโรบิน "โรบินจัง เกิดอะไรขึ้น ?"

โคบี้ยืนอยู่ตรงหน้าโรบิน เขาปกป้องเธอจากแรงกดดันที่เพิ่มขึ้นขณะที่เขาจับมือเธอเบาๆและช่วยพยุงเธอให้ลุกขึ้น สายตาของเขาจ้องไปที่อาโอคิยิ เขานั้นรู้อยู่ลึกๆว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้เป็นสิ่งที่เขาหวังว่าจะหลีกเลี่ยงได้ เขาตระหนักดีถึงบาดแผลทางจิตใจที่รุนแรงที่โรบินกำลังเผชิญอยู่ แต่เขาก็รู้ด้วยว่าเมื่อถึงตอนจบของเอนิเอสล็อบบี้ เธอจะเอาชนะความกลัวของเธอได้และกลายเป็นส่วนนึงของทีมอย่างแท้จริง

แม้ว่าโคบี้จะพยายามขัดขวางการทดสอบที่กำลังจะมาถึง แต่เขาก็เข้าใจถึงความสำคัญของเหตุการณ์เหล่านี้ การที่โรบินหนีไปนั้นแม้จะเจ็บปวดแต่ก็มีความสำคัญในหลายๆด้าน มันผลักดันให้ลูฟี่ตระหนักถึงความจำเป็นในการแข็งแกร่งขึ้น ซึ่งมันนำไปสู่การพัฒนาท่าเกียร์ 2 และ 3 การที่ลูกเรือยอมรับโรบินหลังจากที่รู้ว่าเธอจากไปเพื่อปกป้องพวกเขา ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาแน่นแฟ้นยิ่งขึ้น และแฟรงกี้ก็เข้าร่วมกับพวกเขาด้วยเหตุผลเดียวกัน โคบี้ถึงกับคิดที่จะปล่อยให้แฟรงกี้จัดการอุซปและขโมยเงินของเขาไป เพราะเขารู้ดีว่าช่วงเวลาเหล่านี้คือกุญแจสำคัญในการพัฒนาตัวละครที่จะนำพวกเขามาใกล้ชิดกันมากขึ้น

แม้ว่าเขาจะเกลียดสถานการณ์นี้มาก แต่การเห็นรูม่านตาขยายกว้างของโรบินและความกลัวที่ฉายชัดบนใบหน้าของเธอทำให้โคบี้รู้สึกเกลียดตัวเอง แต่เขากลับถ่ายทอดความหงุดหงิดนั้นไปที่อาโอคิยิ ชายผู้รับผิดชอบต่อการเผชิญหน้าครั้งนี้ “เขาคือพลเรือเอก อาโอคิจิยิ หรือ คุซัน” โคบี้พูดด้วยน้ำเสียงต่ำ แต่ด้วยท่าทีเย็นชาในขณะที่แนะนำบุคคลที่น่าเกรงขามต่อหน้าพวกเขา

โรบินยืนอยู่ข้างหลังโคบี้ มือที่สั่นเทาของเธอจับเสื้อของเขาไว้แน่น เหล่าลูกเรือต่างเฝ้าดูอาโอคิจิด้วยความคาดหวังอย่างตึงเครียด ไม่แน่ใจว่าพลเรือเอกคนนี้นั้นมีเจตนาอะไร

อาโอคิยิหาวอย่างขี้เกียจ ตาของเขาปิดลงครึ่งหนึ่งในขณะที่เขามองดูกลุ่มหมวกฟาง "ใจเย็นๆหน่อย" เขาพูดช้าๆโดยไม่สะทกสะท้านกับความตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพราะได้รับคำสั่ง แค่มาเดินเล่น"

โคบี้พยักหน้าให้เหล่าลูกเรือเพื่อส่งสัญญาณให้พวกเขาสงบสติอารมณ์ แม้ว่าพวกเขาจะสู้ร่วมกัน แต่อาโอคิยิก็อยู่คนละระดับกับพวกเขา มันไม่มีประโยชน์ที่จะเลือกสู้ในสิ่งที่พวกเขาไม่สามารถชนะได้

พลเรือเอกนั่งลงอย่างสบายๆพร้อมกับยืดแขนขาที่ยาวของเขา “ฉันเหนื่อยมากหลังจากยืนมาเป็นเวลานาน”

อุซปไม่อาจเก็บความเงียบไว้ได้จึงโต้แย้งว่า "แล้วทำไมนายถึงนอนบนทางเท้าแบบนั้น ?"

อาโอคิยิไม่สนใจความคิดเห็นนั้น แต่สายตาของเขากลับหันไปทางโรบิน “ฉันแค่ต้องการยืนยันว่านิโค โรบินอยู่กับพวกนายหลังจากเหตุการณ์อลาบาสต้าหรือเปล่า และฉันคิดว่าเธออาจจะอยู่ที่นี่”

โรบินจับเสื้อของโคบี้แน่นขึ้น แต่เธอไม่ได้พูดอะไร เหล่าลูกเรือที่เหลือต่างก็กังวลและพร้อมที่จะเคลื่อนไหวทันที

อาโอคิยิได้พูดต่อโดยไม่สนใจต่อความตึงเครียดในอากาศ “ฉันจะรายงานผลการค้นพบของฉันเพื่อให้พวกเขาคำนวณค่าหัวของพวกนายใหม่ ลองดูสิ... 285 ล้านบวก 79 ล้าน...” เขาพูดจบโดยโบกมือปัดๆ “ก็เกือบเท่ากันนะ งานเยอะเกินกว่าจะคำนวณได้”

ลูฟี่ที่เงียบมาตลอดได้กำหมัดแน่น เขาไม่ชอบที่อาโอคิยิทำให้โรบินรู้สึกอึดอัด "โอย อย่าทำให้เธอรู้สึกแปลกๆสิ!" เขาร้องตะโกน ก้าวไปข้างหน้าราวกับจะท้าทายพลเรือเอก

แต่อาโอคิยิกลับโบกมือไล่เขาไปอย่างขี้เกียจ “ฉันไม่อยากสู้หรอกนะ เพราะมันไม่มีประโยชน์อะไร”

ทันใดนั้น กลุ่มคนผู้เป็นต้นเหตุของเหตุการณ์ประหลาดใน เนื้อเรื่องเดวี่แบ็คไฟย์ ก็ปรากฏตัวขึ้นด้วยท่าทางสับสนกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น อาโอคิยิหันไปหาเขาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “ฉันได้ยินพวกนายขณะที่หลับอยู่ เก็บของซะ แล้วฉันจะช่วยพวกนายไปยังเกาะถัดไป”

ลูฟี่ตะโกนเสียงดังในขณะที่ยังรู้สึกขนลุก “อย่าไปฟังเขานะคุณลุง เขาเป็นทหารเรือ!”

กลุ่มคนจ้องมองลูฟี่อย่างเรียบเฉย "แล้วไง"

ลูฟี่กระพริบตา เมื่อรู้ตัวว่าตัวเองฟังดูตลกแค่ไหน “อ๋อ อ๋อ ใช่แล้ว ปกติแล้วกองทัพเรือจะเป็นคนดี ส่วนพวกเราที่เป็นโจรสลัดจะเป็นคนเลว แน่นอนว่าพวกนายควรฟังกองทัพเรือนะ ฮ่าๆๆๆ!” เขาหัวเราะอย่างเก้ๆกังๆพร้อมกับเกาหัว

อาโอคิยิลุกขึ้นจากที่นั่งและยืดเส้นยืดสาย "เอาล่ะ มาทำกันให้เสร็จๆไปกันเถอะ" เขาเดินไปที่ทะเลอย่างสบายๆ โดยที่เหล่าลูกเรือคอยจับตาดูทุกการเคลื่อนไหวของเขา

เมื่อเขาไปถึงริมน้ำ อาโอคิยิก็คุกมือลงและแตะผิวน้ำ ตอนนั้นเองสัตว์ร้ายในทะเลที่ถูกดึงดูดด้วยการเคลื่อนไหวก็พุ่งออกมาจากน้ำเข้าหาอาโอคิยิ แต่พลเรือเอกได้จัดการกับสัตว์อสูรทะเลตัวนั้นไว้ทันทีโดยไม่ได้มองขึ้นไป และทะเลก็แข็งตัวเป็นน้ำแข็งแผ่ขยายออกไปสุดสายตา เหล่าลูกเรือต่างจ้องมองด้วยความตกใจเมื่อน้ำที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นคลื่นกลายเป็นแผ่นน้ำแข็งขนาดใหญ่

กลุ่มหมวกฟางต่างเงียบงัน การแสดงพลังทำให้พวกเขาพูดไม่ออก แม้แต่ลูฟี่ซึ่งมักจะกระโจนเข้าใส่ทันทีก็ยังลังเล

อาโอคิยิมองกลุ่มคนที่ยืนอยู่ริมทะเลที่กลายเป็นน้ำแข็งและเตือนอย่างไม่ใส่ใจว่า "มันอาจจะหนาวมาก เพราะงั้นอย่าลืมแต่งตัวให้หนาๆด้วยนะ น้ำแข็งจะอยู่ได้ 1 สัปดาห์ พวกนายจังสามารถข้ามทะเลไปได้อย่างปลอดภัย"

กลุ่มคนต่างตาโตด้วยความขอบคุณและโค้งคำนับอย่างลึกซึ้ง "ขอบคุณมาก! ขอบคุณมาก!"

โปรดติดตามตอนต่อไป.

_______________