บทที่ 1287 - คำสั่งเรียกจากผู้อาวุโส

"ยินดีต้อนรับ ท่านพี่ อีกสักครู่เหล่าผู้อาวุโสจะขอพบท่าน"

"อืม" หญิงสาวในผ้าคลุมตอบกลับ พลางเดินผ่านประตูสำหรับพนักงานไปอย่างใจเย็นและลงไปยังห้องใต้ดิน

~เอี๊ยด อ๊าด เอี๊ยด อ๊าด~

พื้นไม้ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดทุกย่างก้าวที่หญิงสาวเหยียบย่าง และในไม่ช้า เธอก็มายืนอยู่หน้าห้องที่จัดเตรียมไว้ให้

แกร๊ก!

สตรีที่นำทางเธอมาเปิดประตูออก เปิดทางให้เธอก้าวเข้าไป

"ท่านพี่ นี่คือห้องพักของท่าน"

"อืม" หญิงสาวในผ้าคลุมตอบรับ

เมื่อกล่าวจบ ผู้ที่นำทางเธอก็ก้าวออกจากห้องไป ทิ้งให้เธออยู่ตามลำพัง

แต่ทันใดนั้นเอง ร่างของหญิงสาวที่เมื่อครู่ยังยืนตัวตรงสง่างามก็พลันทรุดฮวบลงกับพื้นและเริ่มหอบหายใจอย่างหนัก

ฟืด...ฟาด...ฟืด...ฟาด..

เธอขดตัวงออยู่บนพื้นไม้ ตัวสั่นเทาพร้อมกับกุมท้องของตัวเองไว้แน่น

บ้าจริง! บาดแผลฉกรรจ์ที่หน้าท้องของเธอเปิดออกอีกครั้ง

ใช่แล้ว เธอเดินทางมาตลอดทางพร้อมกับความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ซึ่งนั่นเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้เธอเสียเวลาตอนลงจากรถม้าก่อนหน้านี้

นั่นก็เพราะเธอพยายามรวบรวมสติและกำลังของตัวเอง รวมถึงตรวจสอบอาการบาดเจ็บก่อนที่จะเคลื่อนไหวในลักษณะนั้น

ท้ายที่สุดแล้ว เธอก็ได้เดินไปทั่วเมือง กระโดดข้ามรั้วเมื่อจำเป็น และทำเรื่องต่างๆ มากมายเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครสะกดรอยตามมา

ปากแผลปริออก และความเจ็บปวดก็แล่นปราดเข้าสู่ร่างของเธอราวกับถูกแทงเข้าที่ช่องท้อง

แก้มของหญิงสาวสั่นระริกขณะที่กัดฟันกรอดด้วยความเจ็บปวด

หายใจเข้า... หายใจออก..

เธอรีบพยายามควบคุมตัวเอง

และในขณะเดียวกันนั้น เธอก็เริ่มลากสังขารไปยังโต๊ะและเตียงที่อยู่สุดปลายห้อง

มันอยู่ไหน? มันอยู่ไหนกันนะ?

หญิงสาวกวาดสายตามองตู้เก็บของบนโต๊ะ ก่อนจะมองหาอุปกรณ์ทางการแพทย์ใต้เตียงหรือหลังเตียง

ห้องพักที่จัดไว้สำหรับสมาชิกควรจะมีอุปกรณ์ทางการแพทย์อยู่ ตราบใดที่อาการบาดเจ็บไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต สมาชิกทุกคนก็ถูกคาดหวังให้ดูแลตัวเอง เพราะมันเป็นส่วนหนึ่งของการฝึกฝน การร้องขอความช่วยเหลือสำหรับอาการบาดเจ็บประเภทนี้ แม้จะร้ายแรงถึงตาย ก็ถือเป็นเรื่องน่าอับอายเช่นกัน

ดังนั้น หญิงสาวจึงเริ่มค้นหาอุปกรณ์ที่มีอยู่อย่างเอาเป็นเอาตาย

และก็เป็นดังคาด มีกล่องใบหนึ่งซ่อนอยู่ใต้เตียงของเธอ

สำเร็จ!

ด้วยการเคลื่อนไหวอันรวดเร็ว เธอเปิดกล่องออก หยิบของสองสามชิ้นแรกที่สายตามองเห็น และเริ่มทำแผลให้ตัวเองอีกครั้ง

ในฐานะมืออาชีพ เธอสามารถรับมือกับเรื่องนี้ได้อย่างสบาย

5.... 10.... 12... 30 นาทีเต็มผ่านไปในชั่วพริบตา

และตอนนี้ หญิงสาวคนดังกล่าวก็ได้จัดการกับบาดแผลทั้งหมดบนร่างกายของเธอเรียบร้อยแล้ว

แต่ถึงกระนั้น เธอก็ไม่กล้าหลับ... ไม่ใช่หลังจากที่สตรีอีกคนบอกเธอเกี่ยวกับภารกิจต่อไป

สำหรับเธอแล้ว ทุกคำสั่งหรือคำบัญชาคือภารกิจ

ดังนั้น ตอนนี้เธอจึงต้องรอการเรียกตัวจากเหล่าผู้อาวุโส และไม่กล้าที่จะเอนตัวลงหรืองีบหลับเลย

เธอวางกล่องยากลับไปยังที่เดิมอย่างสงบ และนั่งบนเตียงนิ่งราวกับรูปปั้น หลังตรงและมั่นคง

และก็เป็นดังคาด ราวกับว่าเหล่าผู้อาวุโสมีพลังจิตหยั่งรู้ ไม่ถึง 2 นาที ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

~ก๊อก ก๊อก~

"เข้ามา" หญิงสาวเอ่ยขึ้น อนุญาตให้ใครก็ตามที่อยู่ข้างนอกเข้ามาในห้องได้

และก็ไม่น่าแปลกใจเลยที่เป็นคนเดียวกับที่นำทางเธอมา

"เหล่าผู้อาวุโสจะขอพบท่านแล้ว"

"อืม"

และแล้ว ทั้งสองก็ออกจากห้องไป เดินไปตามโถงทางเดินสลัวๆ ก่อนจะเข้าไปในห้องอีกห้องที่ดูเหมือนห้องเก็บของ

ห้องนั้นใหญ่โตมโหฬาร มีถังไม้และเสบียงทุกชนิดอยู่ภายใน

แต่ที่ปลายสุดของห้อง ดูเหมือนจะมีประตูอีกบานหนึ่งอยู่ ประตูถูกแง้มทิ้งไว้เพื่อป้องกันไม่ให้คนอื่นเข้าไป

มนุษย์นั้นหลอกง่าย

เมื่อประตูเปิดแง้มอยู่ จะเห็นได้ว่าห้องเล็กๆ นั้นเต็มไปด้วยอุปกรณ์ทำความสะอาดเก่าๆ โทรมๆ เท่านั้น มันเป็นตู้เก็บของภารโรงเล็กๆ ที่คนส่วนใหญ่รวมถึงโจรหลายคนคงทำได้แค่ยักไหล่และไม่ให้ความสนใจ

บางทีถ้าประตูบานนั้นปิดสนิท พวกเขาอาจจะสงสัยใคร่รู้

แต่เมื่อประตูเปิดแง้มอยู่และเผยให้เห็นของข้างใน ก็ไม่มีโจรคนไหนจะมาเสียเวลากับมัน

กลับกัน พวกเขาคงพยายามขโมยเหล้ารัมและสินค้าทั้งหมดที่อยู่รอบๆ มากกว่า

~ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก~~

พื้นที่นี่ไม่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ราวกับว่ามันใหม่กว่าและได้รับการดูแลอย่างดีกว่าพื้นชั้นบน การค้นพบนี้อาจทำให้ใครก็ตามรู้สึกทั้งสับสนและตกใจ แต่ยิ่งพื้นดีเท่าไหร่ พวกเขาก็ยิ่งเคลื่อนไหวได้อย่างเงียบเชียบมากขึ้นเท่านั้น

อะไรก็ตามที่อยู่ข้างล่างนี้คือความลับของพวกเขา และพวกเขาได้ใช้ความระมัดระวังเป็นพิเศษเพื่อให้แน่ใจว่ามันจะยังคงถูกซ่อนไว้

ทั้งสองเดินตรงผ่านทุกสิ่งทุกอย่างภายในห้อง มุ่งหน้าไปยังตู้เก็บของภารโรงเล็กๆ แทน

"อำนาจไม่เพียงพอ กรุณาถอยไปแล้วหันหลังกลับ"

"ค่ะ" หญิงสาวตอบพลางทำตามที่บอก

เห็นได้ชัดว่าอำนาจของเธอยังไม่เพียงพอที่จะรู้วิธีปลดล็อกหรือเปิดทางลับภายในตู้นั้น

วัสดุที่แตกต่างกันย่อมก่อให้เกิดเสียงที่แตกต่างกัน

แต่น่าเสียดายที่แม้ว่าเธอจะอยากลองเงี่ยหูฟังเพื่อเดาเสียงที่ดังออกมา เธอก็ยังทำไม่ได้

ทำไมน่ะหรือ? ก็เพราะคนที่นำทางเธอมานั้นจัดการสิ่งต่างๆ ราวกับเป็นภูตผีไร้เสียง

และในเวลาไม่ถึง 5 วินาที ประตูลับก็เปิดออก

"เชิญ... ท่านก่อน"

"อืม..."

หญิงสาวก้าวข้ามอุปกรณ์ทำความสะอาดสองสามชิ้นอย่างเงียบเชียบ และย่างเท้าก้าวแรกเข้าไปในห้องลับ

และหลังจากที่สตรีด้านหลังเธอเข้ามา เธอก็ปิดทางลับลง และจากนั้น ทั้งสองก็เดินทางกันต่อ

ที่ไกลออกไป มีคบเพลิงจุดสว่างอยู่ตลอดแนวโถงทางเดินเพื่อส่องทางให้พวกเธอ

และเมื่อไปถึงสุดทาง พวกเธอก็เดินลงบันได ลึกลงไปเบื้องล่าง

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าชั้นที่พวกเธอกำลังมุ่งหน้าไปนั้นจะต้องเป็นส่วนที่ล้ำค่าที่สุดในโรงเตี๊ยมแห่งนี้

และยิ่งพวกเธอก้าวลึกลงไปมากเท่าไหร่ พื้นก็ยิ่งได้รับการบำรุงรักษาอย่างดีมากขึ้นเท่านั้น

ทั้งสองเดินผ่านโถงทางเดินอีกแห่งที่มีประตูหลายบานเรียงรายอยู่ตามผนัง

จนกระทั่งในที่สุด พวกเธอก็มาถึงสุดปลายของโถงทางเดิน ยืนอยู่หน้าประตูเหล็กบานใหญ่

"หมายเลข 5... เหล่าผู้อาวุโสจะขอพบเจ้าแล้ว"