บทที่ 741 - นอพไลน์ผู้สับสน
บทที่ 741 - นอพไลน์ผู้สับสน
ทุกคนมีปฏิกิริยาแตกต่างกันไปเมื่อเห็นใบหน้าของไมเคิล
ความตกใจนั้นมันมากเกินไป
ดังนั้นพวกเขาจึงต้องการเวลาในการทำความเข้าใจกับการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของเขา
ไมเคิลมองดูการแสดงที่ตีโพยตีพายของพวกเขาและเยาะเย้ย
"จะเชื่อหรือไม่ก็ตาม ข้ายังไม่ตาย
อะไรนะ?
ผิดหวังหรือที่ข้าไม่ตาย?
เหอะ... โชคของข้านั้นมันดีเกินไป!
ในเมื่อพวกเจ้าทุกคนอยู่ที่นี่แล้ว มาพูดถึงเรื่องการชดใช้ความผิดทั้งหมดที่พวกเจ้าทำกับข้าดีไหม?
คามาร่า!
เจ้า ภรรยาปีศาจของข้า ช่างกล้านักที่หลอกลวงข้าให้เชื่อมาตลอดหลายปีว่าเลคเตอร์เป็นลูกชายของข้า
บอกข้ามาสิ เจ้ารู้บ้างไหมว่ามันเจ็บปวดสำหรับผู้ชายคนหนึ่งมากแค่ไหน?
ข้าไม่เคยทารุณหรือปฏิบัติกับเจ้าไม่ดี และให้เกียรติเจ้าในฐานะภรรยาคนหนึ่งของข้าเสมอมา
ไม่ว่าเจ้าต้องการอะไร หากมันสมเหตุสมผล ข้าก็ตอบสนองคำขอของเจ้าเสมอ
ข้ามอบหัวใจส่วนหนึ่งให้เจ้าอย่างซื่อสัตย์และไม่เคยละเลยหน้าที่ในฐานะสามีของเจ้า
แต่ในทางกลับกัน เจ้ากลับหลอกลวงข้าอย่างเลือดเย็นให้คิดว่าเด็กที่เจ้าให้กำเนิดนั้นเป็นของข้า
หากอาชญากรรมของเจ้าสิ้นสุดลงเพียงแค่นั้น ข้าก็อาจจะเมตตาเจ้าอยู่บ้าง
แต่ไม่เพียงเจ้าจะหลอกลวงข้า เจ้ายังคงไปมาหาสู่กับพ่อของเด็กคนนั้นตลอดหลายปีที่ผ่านมา
คามาร่า ไม่น่าเชื่อว่าเจ้าจะลักลอบนอนกับน้องเขยของตัวเองลับหลังข้า
เจ้าไม่มียางอายบ้างหรือไร?"
ไมเคิลมองนางอย่างเย็นชาพลางกำหมัดแน่น
นางเป็นคนที่เข้ามาในชีวิตของเขาและอ้อนวอนขอให้เขาแต่งงานด้วยอย่างไม่ลดละ
และทั้งหมดนี้เป็นเพียงอุบายที่น้องชายของเขาและตัวนางร่วมกันวางแผนเพื่อชิงบัลลังก์
พวกเขาเป็นครอบครัวของเขา แต่กลับกล้าที่จะสังหารเขาเพียงเพราะความโลภในสิ่งที่ไม่ได้เป็นของตน
ความเจ็บปวดที่พวกเขาสร้างไว้ในใจของเขานั้นไม่อาจให้อภัยได้!
คามาร่ามองเขาอย่างบ้าคลั่งแล้วหัวเราะออกมา
"ฮ่าๆๆๆๆๆๆ!
ยางอายเหรอ?
ทำไมข้าต้องรู้สึกละอายใจด้วย?
เจ้ารู้ไหมว่าข้ารู้สึกขยะแขยงแค่ไหนทุกครั้งที่อยู่ข้างกายเจ้า?
แค่การมีอยู่ของเจ้าก็ทำให้ข้าอยากจะอาเจียน!
เจ้าคิดว่าข้าควรจะรู้สึกขอบคุณเพราะเจ้าใจดีกับข้างั้นหรือ?
ความเมตตามันเคยช่วยอะไรใครได้บ้าง?
ข้าต้องการให้เจ้าแต่งตั้งเลคเตอร์ของข้าเป็นกษัตริย์
แต่เจ้าก็ปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ตามจริงแล้ว หากเจ้าตกลง ข้าก็คงไม่วางยาพิษเจ้า และอาจจะปล่อยให้เจ้ามีชีวิตอยู่โดยการขายเจ้าไปเป็นทาสในทวีปอื่นที่ห่างไกล
แต่ไม่เลย!
เจ้าตัดสินใจที่จะขัดขืนคำขอของข้าครั้งแล้วครั้งเล่า
แน่นอนข้าก็เลยวางยาพิษเจ้า
ชิ!
ข้าประหลาดใจจริงๆ ที่มันง่ายดายเหลือเกินในการหลอกลวงเจ้ามาตลอดหลายปีนี้
น่าแปลกใจที่ไมเคิล พาร์เซลลีย์ผู้ยิ่งใหญ่จะไว้ใจครอบครัวของตัวเองมากขนาดนี้
เจ้ามันก็แค่คนโง่คนหนึ่ง
นั่นเป็นเหตุผลที่ข้าสามารถฆ่าภรรยาและลูกคนอื่นๆ ของเจ้าได้ด้วย
ความไร้ความสามารถของเจ้าในการปกป้องพวกเขาคือสิ่งที่นำไปสู่ความตายของพวกเขา!
ใช่ ความตายของพวกเขาอยู่ในมือของเจ้า
ข้าต้องการให้เจ้าไม่มีอะไรที่จะนำความสุขมาให้เจ้าได้เลย
ข้าเกลียดเจ้า ไมเคิล พาร์เซลลีย์
เพราะเจ้า ข้าถึงต้องแอบไปพบคนรักของข้าอย่างลับๆ
เพราะเจ้า ข้าไม่เคยมีโอกาสได้เปิดเผยความรักของเรา
ข้าเกลียดเจ้า! ข้าเกลียดเจ้า! ข้าเกลียดเจ้า!"
‘เพี๊ยะ!’
เสียงตบที่ดังชัดเจนก้องไปทั่วห้อง และคามาร่าที่ถูกใส่กุญแจมืออยู่ก็เซถอยหลังเล็กน้อยพร้อมกับมองไปที่ไมเคิลด้วยความตกใจ
เขาเพิ่งจะตบนางงั้นหรือ?
เขาไม่เคยแตะต้องตัวนางมาก่อน และตอนนี้กลับกล้าที่จะตบนาง?
ไม่มีใครรู้สึกว่าการกระทำของไมเคิลนั้นรุนแรงเกินไป
ทหารบางคนรู้สึกว่าพวกเขาอาจจะทำเช่นเดียวกันหากตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับเขา
ไม่เพียงแต่นางนอกใจเขาตั้งแต่วันแรกที่แต่งงานกัน นางยังพาลูกชู้กลับมาด้วย
นอกจากนี้ นางยังประสบความสำเร็จในการสังหารภรรยาและลูกคนอื่นๆ ของเขาอีกด้วย
โชคดีที่นางสังหารเขาไม่สำเร็จ มิฉะนั้นแล้ววิญญาณของเขาจะไปสู่สุคติได้อย่างไร?
เหล่าทหารรู้สึกว่าโลกของตระกูลขุนนางเหล่านี้ช่างเป็นสิ่งที่น่ากลัวอย่างแท้จริง
ไม่น่าแปลกใจเลยที่ฝ่าบาทแลนดอนทรงตั้งกฎการแต่งงานมากมายในเบย์มาร์ด
อีกครั้งหนึ่งที่พวกเขาชื่นชมในพระปรีชาสามารถของฝ่าบาท
ไมเคิลมองดูหญิงปีศาจตรงหน้าและยับยั้งชั่งใจไม่ให้บีบคอนาง
นางจะต้องตาย แต่ไม่ใช่ตอนนี้
การประหารชีวิตในที่สาธารณะนั้นเหมาะสมที่สุด
"พี่ชาย ต่อให้นางทำเรื่องเหล่านั้นทั้งหมด ทำไมท่านต้องลงไม้ลงมือกับนางด้วย?
ท่านลืมไปแล้วหรือว่าท่านแม่เคยถูกท่านพ่อทารุณและสอนเราว่าอย่าลงมือกับผู้หญิงคนใด?
พี่ชาย หากท่านแม่เห็นท่านตอนนี้... นางจะต้องผิดหวังในตัวท่านมากแน่!" จอห์นกล่าวพลางมองไปที่ไมเคิลอย่างโกรธเคือง
ณ จุดนี้ เขาทำใจยอมรับความจริงที่ว่าพี่ชายของเขายังมีชีวิตอยู่ได้แล้ว
แต่สิ่งที่เขาทนไม่ได้คือการที่มีคนแตะต้องคนรักของเขา
เขามองไปที่แก้มซ้ายที่บวมเป่งของคามาร่าและรู้สึกเจ็บปวดใจ
"พี่ชาย ท่านทำได้อย่างไร?
ท่านแม่จะต้องละอายใจมากแน่!"
"ไปล้างปากด้วยน้ำก่อนที่จะเอ่ยถึงท่านแม่อีกครั้ง
ท่านแม่ยังสอนเราด้วยว่าอย่าแย่งภรรยาของคนอื่นหรือฆ่าคนตามอำเภอใจ
แต่ดูตอนนี้สิ
เจ้า น้องชายที่รักของข้า กล้าดียังไงถึงส่งปีศาจมาเป็นภรรยาให้ข้าเมื่อหลายปีก่อนเพียงเพื่อจะได้บัลลังก์ของข้า
ดังนั้นอย่ามาเทศนาสั่งสอนข้าเกี่ยวกับคำสอนของท่านแม่" ไมเคิลกล่าวอย่างเย็นชาก่อนจะหันไปมองนอพไลน์
"และเจ้า น้องเขยของข้า
ข้าต้องยอมรับเลยว่าเจ้าเป็นกำลังที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริง
แต่เจ้ารู้เหตุผลหลักที่ข้าประสบความสำเร็จในวันนี้หรือไม่?
ลองเดาดูสิ
ข้าคิดว่าเจ้ารู้คำตอบ" ไมเคิลกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มกว้างบนใบหน้า
แม้แต่คามาร่าและคนอื่นๆ ก็เงี่ยหูฟังด้วยความอยากรู้อยากเห็น เพราะพวกเขาก็ต้องการรู้เช่นกันว่าใครคือคนที่คอยช่วยเหลือไมเคิลอยู่เบื้องหลัง
"มันคือไอ้สารเลวแลนดอน อ็อบลีย์ใช่ไหมล่ะ"
ไมเคิลหัวเราะเมื่อได้ยินคำตอบของนอพไลน์
"ฮ่าๆๆๆๆๆๆ!
ข้าลืมไป... นั่นคือชื่อที่เขาบอกพวกเจ้าสินะ?
ไม่น่าแปลกใจเลยที่พวกเจ้าหาเขาไม่เจอมาตลอด
แม้แต่ข้าก็คงมีปัญหาในการตามหาคนที่มีชื่อธรรมดาๆ แบบนั้นในทั่วทั้งทวีปไพโน" ไมเคิลกล่าวอย่างใจเย็นขณะครุ่นคิดเพิ่มเติม
ทั้งตระกูลชาวบ้านและตระกูลขุนนางสามารถใช้นามสกุลได้จากรายชื่อที่กำหนดให้เท่านั้น
ในขณะที่ทาสจะใช้ชื่อที่เจ้านายตั้งให้
และจำนวนประชากรชาวบ้านนั้นมีมากมหาศาล
ดังนั้นแม้ว่าจะมีตระกูลอ็อบลีย์เป็นหมื่นๆ หรือสองหมื่นตระกูลในทวีปไพโน
ชื่อแลนดอนก็เป็นชื่อจริงที่ใช้กันทั่วไปทั้งในหมู่ขุนนางและชาวบ้าน
ดังนั้นจึงอาจมีคนหลายพันคนที่มีชื่อเดียวกัน (แลนดอน อ็อบลีย์)
แน่นอนว่าพวกเขาจะมีชื่อกลางได้เพียงชื่อเดียว... ในขณะที่ขุนนางคนโปรดสามารถมีชื่อกลางได้ถึง 7 ชื่อหากพวกเขาต้องการ
ถึงกระนั้น เนื่องจากนอพไลน์รู้เพียงแค่ชื่อแลนดอน อ็อบลีย์ พวกเขาจึงจะรวบรวมทุกคนที่มีชื่อนั้น แม้ว่าพวกเขาจะมีชื่อกลางต่างกันก็ตาม
ดังนั้นการค้นหาของพวกเขาจึงเป็นเรื่องยากหากไม่มีคำอธิบายรูปพรรณสัณฐานหรือแม้แต่คำใบ้เกี่ยวกับที่ซ่อนหรือการเคลื่อนไหวของแลนดอน
ราวกับว่าเขาเป็นเงา
พวกเขาไม่รู้ว่าเขาหน้าตาเป็นอย่างไร หรือแม้แต่สีผมของเขาคือสีอะไร
ทั้งหมดที่พวกเขามีคือชื่อเท่านั้น
ไม่น่าแปลกใจที่นอพไลน์ยังหาเป้าหมายไม่พบ
ไมเคิลหัวเราะเบา ๆ และพบว่าโชคชะตานั้นช่างน่าขันเล็กน้อย
"เอาล่ะ ในเมื่อเจ้ามาอยู่ที่นี่แล้ว ให้ข้าให้คำใบ้แก่เจ้าหน่อย
ในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา เจ้าส่งคนไปโจมตีจักรวรรดิแห่งใหม่แห่งหนึ่งใช่หรือไม่?
และผู้ปกครองของจักรวรรดินั้นคือ...."
"แลนดอน บาร์น"
"และคนที่เจ้ากำลังตามหาคือ..."
"แลนดอน อ็อบลีย์"
"เห็นไหม มันไม่ได้ยากขนาดนั้นใช่หรือไม่"
"..."
นอพไลน์มองไปที่ไมเคิลอย่างไม่เชื่อสายตา
คนแรกเป็นกษัตริย์ที่มั่งคั่ง ในขณะที่อีกคนเป็นคนที่อ้างว่าเกือบจะจับคนของเขาไปเป็นทาส
แล้วพวกเขาจะเป็นคนเดียวกันได้อย่างไร?
จะเป็นเขาไปได้อย่างไร?
เป็นไปไม่ได้