บทที่ 638 - การสั่งสอนแบบราชวงศ์

ขณะที่สกายและคนของเขาถูกนำไปยังลานฝึกซ้อม ทุกคนที่รู้เรื่องการต่อสู้ต่างส่ายหัวด้วยความสมเพช

เขาดูถูกผู้ปกครองของพวกเขาเพียงเพราะว่านางเป็นสตรีงั้นหรือ

เฮ้อ... ความไม่รู้นี่มันเป็นบาปอย่างแท้จริง

และในเมื่อเขาเป็นคนร้องขอเอง ก็ไม่ควรจะมีความแค้นเคืองใดๆ เมื่อทุกอย่างจบสิ้น

ในทางกลับกัน สกายแทบจะรอไม่ไหวที่จะสั่งสอนนางแพศยาชั้นต่ำคนนี้

นางกล้าดียังไงมาตบใบหน้าที่งดงามของเขา

หญิงแพศยานั่นทำได้เพียงเพราะนางลอบโจมตีเขาโดยไม่ทันตั้งตัวในท้องพระโรงเท่านั้น

แต่ตอนนี้เขาพร้อมรบแล้ว นางจะมีโอกาสอะไรได้เล่า

ศูนย์!

สกายยิ้มและมองไปที่ลานฝึก ซึ่งตอนนี้มีทหารยามหลายคนกำลังแห่กันเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง

หึหึ... แบบนี้แหละดีที่สุดแล้ว

เมื่อนางถูกอัดจนน่วมต่อหน้าคนของนางเอง นางจะรู้สึกอย่างไร

อัปยศอดสูอย่างที่สุดเหมือนที่เขารู้สึกมาตลอด

เหล่าทหารทั้งชายและหญิงต่างเฝ้าดูฉากนั้นด้วยความคาดหวัง

“อ๊า! ข้าตื่นเต้นมากเลย ไม่ได้เห็นฝ่าบาทต่อสู้มานานแค่ไหนแล้ว!”

“เจ้าชายผู้น่าสงสารคนนั้นคงจะต้องร้องไห้ขี้มูกโป่งแน่ๆ”

“เอาน่า อาจจะไม่ก็ได้ ก็เขาว่ากันว่าเจ้าชายนั่นมาจากทวีปเวนิตต้านะ บางทีที่นั่นพวกเขาอาจจะมีทักษะการต่อสู้ที่ดีกว่าเรามากก็ได้”

“เจ้าก็มีเหตุผลนะ ถึงแม้ว่าข้าจะเชียร์ฝ่าบาท แต่การวิเคราะห์สิ่งต่างๆ ตามความเป็นจริงก็เป็นเรื่องที่ดีเสมอ”

“อืม... จริงด้วย! แต่ผู้คนจากเวนิตต้าก็คล้ายกับพวกเราไม่ใช่หรือ พวกเขามีภาษาเกือบจะเหมือนกับเรา และยังมีประวัติศาสตร์อันยาวนานในการใช้หอกและดาบในสนามรบเหมือนพวกเราด้วย ดังนั้นข้าไม่คิดว่าจะมีความแตกต่างกันมากขนาดนั้นหรอก อันที่จริง ว่ากันว่าเมื่อนานมาแล้ว ผู้คนจำนวนมากจากที่นั่นได้อพยพมายังทวีปไพโนและสร้างมันขึ้นมาอย่างที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ ดังนั้นพวกเราอาจมีอะไรที่เหมือนกันมากกว่าที่คิด นั่นคือเหตุผลที่ข้าคิดว่าราชินีของเราจะอัดก้นเจ้าชายนั่นจนน่วมแน่นอน!”

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”

ใบหน้าของสกายบิดเบี้ยวเมื่อได้ฟังเหล่าทหารพูดคุยกัน

เขากำดาบแน่นและพยายามอย่างที่สุดที่จะสงบสติอารมณ์

ไม่มีอะไรจะดีไปกว่าการตบหน้าทุกคนในตอนท้าย

ใช่! สิ่งที่เขาต้องทำก็แค่ชนะเท่านั้น!

ส่วนเพเนโลพีนั้น นางไม่สนใจว่าสกายหรือคนอื่นๆ กำลังคิดอะไรอยู่

ทั้งหมดที่นางรู้ก็คือมีคนกล้ามาดูถูกเบนจี้ (เบนจามิน) ของนาง

ดังนั้นในฐานะผู้พิทักษ์ของเขา นางจะปล่อยให้ผู้กระทำผิดลอยนวลไปเฉยๆ ได้อย่างไร

ทั้งคู่เผชิญหน้ากันอย่างใจเย็นและรอให้คาร์เมโลให้สัญญาณเริ่ม

“ข้าต้องขอบอกไว้ก่อนนะภรรยา ข้าเพียงหวังว่าเจ้าจะไม่เก็บความแค้นเคืองต่อข้าสำหรับสิ่งที่ข้ากำลังจะทำในวันนี้”

“โอ้? เจ้าชายสกายเพคะ ข้าไม่ใช่คนที่จะเก็บความแค้นเคืองเมื่อการประลองจบลงหรอกเพคะ ดังนั้นจะเป็นการดีกว่าหากท่านจะคิดถึงเรื่องของตัวเองก่อน ใช่หรือไม่เพคะ” เพเนโลพีกล่าวอย่างสบายๆ ขณะมองรอยยิ้มบนใบหน้าของสกายเปลี่ยนเป็นบึ้งตึง

‘นังตัวแสบ! ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นว่าใครเป็นใคร และในไม่ช้า เจ้าจะเป็นฝ่ายอ้อนวอนขอแต่งงานกับข้าแทน’ สกายคิดในใจ

“ราชินีเพเนโลพี ปะทะ เจ้าชายสกาย ยกที่ 1: เริ่มได้!”

‘เคร้ง!’

ดาบของพวกเขากระทบกันสั้นๆ ก่อนที่สกายจะชักดาบกลับอย่างรวดเร็วและฟาดมันไปยังด้านข้างของเพเนโลพี

‘เคร้ง!’

นางป้องกันการโจมตีของเขาได้อีกครั้ง

‘เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!’

ดาบของพวกเขากระทบกันหลายครั้ง โดยที่สกายเป็นฝ่ายรุกอยู่เสมอ

เขาเล็งไปที่คอ เอว ขา และแม้กระทั่งหน้าอกของนาง แต่นางยังคงตอบโต้การโจมตีของเขาในขณะที่เคลื่อนไหวในท่าทางที่ยืดหยุ่นหลากหลาย

บ้าเอ๊ย! ที่นางตัวอ่อนขนาดนี้เป็นเพราะนางเป็นสตรีงั้นหรือ

‘เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!’

ขณะที่การต่อสู้ดำเนินต่อไป บางครั้งสกายก็ปล่อยการโจมตีโดยจับดาบด้วยมือทั้งสองข้าง... และบางครั้ง เขาก็ใช้เพียงมือเดียว

แรงจากการโจมตีสวนกลับของเพเนโลพีส่งแรงสั่นสะเทือนกลับมายังมือของเขา ทำให้เขาเจ็บเล็กน้อย

แน่นอนว่าความเจ็บปวดนี้ไม่มีอะไรสลักสำคัญสำหรับนักดาบ แต่ในไม่ช้า... ดาบของคนผู้นั้นจะเริ่มรู้สึกหนักขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป

แน่นอนว่าหากอยู่บนสนามรบ หลายคนคงไม่รู้สึกอะไรเพราะแรงผลักดันที่จะมีชีวิตรอด

แต่เมื่อเป็นการประลอง ในเมื่อคนผู้นั้นมั่นใจว่าจะไม่ตาย สิ่งเหล่านั้นทั้งหมดจึงสังเกตเห็นได้ชัดเจน

ส่วนเพเนโลพีนั้น เนื่องจากนางทั้งป้องกัน ม้วนตัวบนพื้น และทำท่าทางที่ยืดหยุ่นหลายอย่าง นางจึงมีเวลาพักมือเล็กน้อย

‘เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!’

สกายมองไปที่หญิงร่างเล็กตรงหน้าและรู้สึกประทับใจอยู่บ้าง

ไม่น่าแปลกใจเลยที่นางเป็นถึงราชินี

เอาเถอะ ในเมื่อนางมีฝีมือขนาดนี้ ก็ถึงเวลาที่เขาจะต้องเอาจริงแล้ว

เพราะท้ายที่สุดแล้ว เขาก็ใช้พละกำลังไปเพียง 70% เท่านั้น

แต่ในขณะที่เขาต้องการจะโจมตีนางอีกครั้ง นางกลับทิ้งดาบลงอย่างใจเย็นและยกหมัดขึ้นมาใกล้ใบหน้า

“_”

สกายและคนของเขามองไปที่เพเนโลพีด้วยความสับสน

“ราชินี พวกเรากำลังประลองกันอยู่นะ ท่านกำลังพยายามจะทำอะไร”

“โอ้ อย่าสนใจข้าเลย ข้าได้ทดสอบทักษะดาบของข้ากับท่านแล้ว ตอนนี้ข้าต้องการทดสอบอย่างอื่นแทน ท้ายที่สุดแล้วนี่คือการประลอง และข้าก็อยากจะเห็นว่าทักษะของข้าเป็นอย่างไรเมื่อเทียบกับคนจากทวีปและจักรวรรดิอื่น” เพเนโลพีพูดพร้อมกับชกอากาศอย่างใจเย็น

ข้อดีหลักอย่างหนึ่งของการใช้ดาบคือมันทำหน้าที่เป็นส่วนต่อขยายของมือคนเรา

แต่ข้อเสียคือมันทำให้คนผู้นั้นจดจ่อกับการใช้มันมากเกินไป

หากใครมีนิ้วที่ยาวเหมือนกรงเล็บ การโจมตีและความสนใจเกือบทั้งหมดของพวกเขาก็จะมุ่งไปที่การใช้นิ้วนั้น

และสิ่งนี้จะลดความคิดสร้างสรรค์และกลยุทธ์ในการต่อสู้ลงอย่างมาก

แน่นอนว่าเหนือสิ่งอื่นใด นางต้องการซัดเจ้าคนหยิ่งยโสจองหองนี่ก่อนที่การต่อสู้จะจบลง

เพเนโลพีทิ้งดาบของนางและชกลมต่อไป

‘พรืด!’

สกายมองไปที่นางและพยายามกลั้นหัวเราะ

แม้แต่คนของเขาเองก็พยายามที่จะไม่หัวเราะเช่นกัน

นางโง่หรือเปล่า คนมือเปล่าจะเอาชนะคนมีอาวุธได้อย่างไร

“ราชินี ท่านแน่ใจแล้วหรือ ข้าแค่ไม่อยากจะทำร้ายท่านจนบาดเจ็บสาหัสนะ”

“โอ้! ไม่ต้องห่วงหรอกบาร์บี้เคน ข้าไม่เป็นไรหรอก งั้นเรามาสู้กันต่อเถอะนะเพคะ”

(*-_-)

บาร์บี้เคนมันเป็นใครกันวะ

แล้วเขาไปเหมือนคนพรรค์นั้นตรงไหน

ช่างมันเถอะ

เขาจะไม่ลดตัวลงไปเล่นกับนาง

ก็ในเมื่อนางอยากจะโดนอัดขนาดนั้นแล้ว มีหรือที่เขาจะปฏิเสธ?

"ย๊ากกกก!!!"

สกายวิ่งเข้าใส่นางและจู่โจมอย่างรุนแรงไปที่หน้าอกของนางอย่างรวดเร็ว

ฟุ่บ!

อั่ก!!

สกายกุมจมูกของตัวเองด้วยความเจ็บปวด

บ้าเอ๊ย!

นางทำอีกแล้ว

หลังจากที่ก้มหลบ นางก็ทำเขาตกใจด้วยการโผล่พรวดมาอยู่ตรงหน้าอย่างน่าอัศจรรย์พร้อมรอยยิ้มกว้าง

หมัดที่นางปล่อยออกมานั้นแรงพอที่จะทำให้เลือดกำเดาเขาไหลอีกครั้ง

ทำไมนางต้องเล็งแต่จมูกของเขาด้วย?

เขารู้สึกราวกับได้ยินเสียงกระดูกลั่นจากการโจมตีของนาง

แต่มีหรือที่เพเนโลพีจะปล่อยให้เขาได้พัก?

หลังจากต่อยหน้าเขาไปหนึ่งหมัด นางก็รีบกระทุ้งศอกใส่ท้องน้อยของเขาสองครั้งติด ก่อนจะถอยกลับไปอย่างใจเย็น

นางสามารถจบการต่อสู้ได้แล้วแท้ๆ แต่นางรู้สึกว่ายังอยากจะซ้อมเขาต่ออีกสักหน่อย

ใบหน้าทั้งใบของสกายแดงก่ำด้วยความโกรธจัด

ช่างแม่ง!

และในตอนนี้ เขาไม่สนใจอีกแล้วว่านางจะได้รับบาดเจ็บหรือไม่

ว่าแล้วเขาก็พุ่งเข้าใส่นางอย่างบ้าคลั่ง

แต่มีหรือที่คนอย่างเพเนโลพีจะสะทกสะท้าน?

ตุ้บ!

ผัวะ!

เปร๊าะ!

เพี๊ยะ!

พลั่ก!

(:Y^Y:)