บทที่ 528 กษัตริย์องค์ใหม่!
บทที่ 528 กษัตริย์องค์ใหม่!
--ความเงียบ--
หลังจากที่คามาร่าและพรรคพวกของนางขึ้นไปประจำตำแหน่งบนแท่นยกสูงด้านหน้า... เสียงแตรก็หยุดลง และทั้งห้องโถงก็เงียบสงัด
ทุกคนเบิกตากว้างและจ้องมองไปที่เครื่องแต่งกายของคนทั้งสามอย่างไม่ละสายตา
ใครตาย?
กษัตริย์ของพวกเขารึ?
ไม่!... เป็นไปไม่ได้!
คงเป็นหนึ่งในมเหสีของพระองค์
ใช่!... ต้องเป็นเช่นนั้นแน่
จิตใจของทุกคนรีบสร้างทฤษฎีของตนเองขึ้นมาเกี่ยวกับเครื่องแต่งกายนั้น
แต่ถึงแม้จะคาดเดากันไปต่างๆ นานา เกือบทุกคนก็ภาวนาให้กษัตริย์ของพวกเขายังคงปลอดภัย
มิฉะนั้นเทรีคถึงคราวล่มสลายเป็นแน่!!!!!
และในขณะที่ทุกคนยังคงจมอยู่ในความคิด คามาร่าก็รีบยื่นแผ่นกระดาษยาวแผ่นหนึ่งให้กับเล็คเตอร์ ลูกชายของนาง
"ท่านแม่... ลูกต้องอ่านมันจริงๆ หรือ?
มันทั้งน่าเบื่อและยาวเกินไป
ทำไมท่านแม่ไม่อ่านเองล่ะ?" เล็คเตอร์พูดอย่างน่าสงสารพลางทำแก้มป่องๆ ที่เต็มไปด้วยสิวของเขา
คามาร่ามองลูกชายที่น่ารักของนางและหัวใจก็ละลายในทันที
แต่ถึงกระนั้น นางก็รู้ว่าต้องทำใจให้แข็งเพื่อปล่อยให้ลูกชายของนางได้เติบโต... เช่นเดียวกับการทำให้ผู้อื่นยอมรับเขาในฐานะผู้ปกครองแห่งเทรีคอย่างเต็มตัว
"ท่านแม่... ลูกต้องอ่านออกเสียงจริงๆ หรือ?"
"ลูกน้อยของแม่... แน่นอนสิลูก!
มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่พวกเขาจำนวนมากจะมองว่าลูกดูเป็นลูกผู้ชายอย่างยิ่ง
ลูกแค่พูดเท่าที่ทำได้ แล้วที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของแม่กับลุงนอพไลน์ของลูก"
"ใช่แล้วหลานชาย... แค่ทำให้ดีที่สุด
ลุงเชื่อในตัวเจ้านะ แสดงให้พวกเขาเห็นว่าเจ้าเข้มแข็งแค่ไหน" นอพไลน์เสริม
"ก็ได้... แต่ลูกต้องยืนไหม?"
"ไม่!... ไม่จำเป็นหรอก
ลูกคือกษัตริย์และพวกมันก็เป็นแค่แมลงไร้ค่า
เพราะฉะนั้นลูกจะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ" คามาร่าพูดอย่างมั่นใจ
ใช่แล้ว... ในที่สุดลูกชายของนางก็ได้เป็นกษัตริย์!
เมื่อฟังคำพูดของมารดา เล็คเตอร์ก็เชิดคางขึ้นอย่างหยิ่งยโสและมองลงไปยังผู้คนที่อยู่เบื้องล่างด้วยแววตาที่แฝงไปด้วยความรังเกียจ... ราวกับว่าเขากำลังมองดูแมลงไร้ค่าจริงๆ
ด้วยเหตุนั้น เขาจึงถือกระดาษในมือและเริ่มอ่านมันสุดความสามารถของเขา
"เหตุผลที่พวกท่านทุกคนมารวมตัวกัน...เอ๊ะ?
เดี๋ยว... ข้าเริ่มอ่านจากย่อหน้าที่สองนี่นา
งั้นมาเริ่มกันใหม่ทั้งหมด
เอาล่ะ... ข้าจะเริ่มจริงๆ แล้วนะ" เล็คเตอร์พูดขณะพยายามเดาว่าเขาควรจะเริ่มจากตรงไหน
สำหรับผู้ที่อยู่เบื้องล่าง พวกเขาแทบจะเอามือกุมขมับขณะมองเขาพึมพำ พูดติดอ่าง และพูดพล่ามอย่างไม่ปะติดปะต่อ
นี่คือคนที่จะนั่งบนบัลลังก์ในฐานะกษัตริย์ชั่วคราวของพวกเขางั้นรึ?
ช่างน่าอดสูโดยสิ้นเชิง!
เล็คเตอร์กระแอมและเริ่มอีกครั้ง
"วันนี้เป็นวันที่พวกเรา...พวกท่าน... ข้า...เอ๊ะ?
ท่านแม่ ลูกยังเริ่มผิดย่อหน้าอยู่อีกรึ?"
[ผู้ชม: (*-_-)]
เมื่อฟังเล็คเตอร์ ผู้ชมทั้งหมดแทบจะล้มทั้งยืนในทันที
‘นี่เจ้าหนู ทำไมเจ้าไม่ซ้อมมาก่อนจะขึ้นมากล่าวสุนทรพจน์?’
‘แล้วนั่น... เจ้าอ่านหนังสือออกหรือเปล่า?’
‘แล้วถึงแม้เจ้าจะไม่รู้อะไรเลย ทำไมต้องถามแม่ของเจ้าเสียงดังขนาดนั้นด้วย?
ไม่รู้สึกอับอายบ้างเลยหรือไง?’
คนบางคนในกลุ่มผู้ชมกุมหน้าอกราวกับกำลังจะหัวใจวายตายเมื่อนึกถึงอนาคตของเทรีคที่ตอนนี้ดูมืดมน
ในขณะที่คนอื่นๆ กลับยกมือขึ้นกุมศีรษะ เพราะแค่คิดถึงสถานการณ์ปัจจุบันของจักรวรรดิก็เพียงพอที่จะทำให้พวกเขาเป็นบ้าได้แล้ว
"ท่านแม่... มือลูกปวดแล้ว ทิ้งกระดาษเลยได้ไหม?"
"พยายามอีกหน่อยนะลูกรัก!"
"ก็ได้"
เมื่อมองดูเล็คเตอร์ที่กำลังต่อสู้กับแผ่นกระดาษในมือ ผู้ชมรู้สึกเหมือนอยากจะวิ่งเอาหัวโขกกำแพง
ในตอนนี้พวกเขาคิดว่า สู้ให้พวกเขาหัวใจวายแล้วตายไปพร้อมกันเลยยังจะดีกว่า
ลาก่อนอนาคต.....‘((((＋_＋)))｡... สู่สุคติ
ส่วนนอพไลน์ เขาไม่เห็นว่าหลานชายคนนี้มีอะไรผิดปกติ... และนั่นเป็นเพราะเล็คเตอร์คล้ายกับตัวเขาในวัยหนุ่มอย่างแท้จริง
แน่นอนว่าเขามองดูเล็คเตอร์อย่างภาคภูมิใจ
"ท่านแม่... ลูกเริ่มจากตรงนี้เลยได้ไหม?"
คามาร่ามองลูกชายที่น่ารักของนางอย่างอบอุ่นและตัดสินใจที่จะผ่อนปรนให้เขา
"ไม่จ้ะลูกรัก... ทำตามที่ลูกต้องการได้เลยนะ"
"อา... ขอบคุณครับ ท่านแม่!
เอาล่ะ... ข้าจะเริ่มจริงๆ แล้วนะ
ไหนดูสิ... เอ่อ... ประชาชนแห่งเทรีค กษัตริย์สิ้นพระชนม์แล้ว!!"
--ความเงียบ--
ทุกคนเบิกตากว้างขึ้น ขณะที่คิดว่าบางทีพวกเขาอาจจะหูฝาดไปที่ได้ยินจากทรราชน้อย
"ก็... แค่นั้นแหละ!..... กษัตริย์สิ้นพระชนม์แล้ว
และในเมื่อพระองค์สิ้นพระชนม์ ข้าก็จะไม่เป็นกษัตริย์ชั่วคราวอีกต่อไป... แต่จะเป็น... เป็น... เอ่อ? คำว่าอะไรนะท่านแม่?"
"ถาวรจ้ะลูกรัก"
"ใช่... บัดนี้ ข้าจะเป็นกษัตริย์ถาวรผู้ปกครองอาร์คาดิน่า
ข้าสัญญาว่าเมื่อมีข้าอยู่ที่นี่ พวกเจ้าทุกคนจะได้สนุกสนานขณะทำงานภายใต้ข้า"
--ความเงียบ--
ความเงียบยังคงดำเนินต่อไปจนกระทั่งบางคนหลุดออกจากภวังค์และกลับสู่ความเป็นจริงได้ในที่สุด
"เป็นไปไม่ได้!!!
เจ้าบอกว่ากษัตริย์ของเราสิ้นพระชนม์... งั้นก็พิสูจน์สิ!
เอาพระศพของพระองค์มาให้เราดู!!!!"
"ใช่!.... นำพระศพของพระองค์ออกมาให้ทุกคนได้เห็น!
เพราะถ้าเราไม่ได้เห็นพระศพ เราก็ไม่อาจสรุปได้ว่ากษัตริย์ของเราสิ้นพระชนม์แล้ว!"
"ข้าเห็นด้วย!
พวกเจ้าคิดว่าพิธีศพของราชวงศ์จะเหมือนกับพิธีศพอื่นๆ ได้อย่างไร?
เราต้องการเห็นพระศพของกษัตริย์ของเรา!!"
"^"
ผู้คนจำนวนมากเปล่งเสียงแสดงความคิดเห็นของตนออกมา เพราะพวกเขาไม่เชื่อเรื่องไร้สาระที่ถูกนำเสนอให้ฟัง
เจ้าเด็กเปรตนี่คิดว่าพวกเขาเป็นเด็ก 3 ขวบหรืออย่างไร?
พวกเขาก็เป็นขุนนางและมาจากตระกูลที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยานและภรรยาที่กระหายอำนาจเช่นกัน
ดังนั้นหลายปีมานี้ พวกเขาคาดเดาสาเหตุที่แท้จริงของอาการประชวรของกษัตริย์ได้อยู่แล้ว
เพียงแต่พวกเขาทำอะไรไม่ได้เพราะนอพไลน์เป็นคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งเกินกว่าจะรับมือได้
พวกเขาจึงเงียบมาโดยตลอด
แต่ครั้งนี้ พวกเขาทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว
ให้ตายสิ!
คนพวกนี้เห็นพวกเขาเป็นตัวอะไรกัน?
แล้วเจ้าเด็กเปรตนั่นหมายความว่าอย่างไรที่ว่าสนุก?
เขาคิดว่าการบริหารจักรวรรดิเป็นเหมือนการไปเที่ยวพักร้อนหรือไง?
ไม่!... พวกเขาต้องทำอะไรสักอย่าง มิฉะนั้นเจ้าปัญญานิ่มนี่จะได้เป็นกษัตริย์จริงๆ
"พระศพอยู่ที่ไหน?"
"กษัตริย์ของเราต้องได้รับการฝังอย่างเปิดเผยในฐานะที่พระองค์เป็นกษัตริย์อันเป็นที่รักยิ่งของเรา
แล้วพระศพอยู่ที่ไหน?!"
ทุกคนในกลุ่มผู้ชมเริ่มร้อนรนขึ้นมา เพราะพวกเขารู้สึกเหมือนต้องการต่อสู้เพื่อกษัตริย์ของตนในวันนี้
คามาร่ามองเหล่าชายเบื้องล่างและกัดฟันกรอดด้วยความโกรธ
แต่ก่อนที่นางจะได้ทันเอ่ยคัดค้าน บุตรชายผู้น่าเอ็นดูของนางก็ชิงพูดขึ้นแทน
“ดูเหมือนว่าพวกเจ้าจะไม่เข้าใจสินะ!
ทหาร!...ล้อมพวกมันไว้!!”