บทที่ 435 การหลบหนีที่ไร้ยางอาย
บทที่ 435 การหลบหนีที่ไร้ยางอาย
เอี๊ยด! เอี๊ยด! เอี๊ยด! เอี๊ยด! เอี๊ยด!
พื้นไม้ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดไม่หยุดในทุกวินาทีที่ผ่านไป
และในไม่ช้า ประตูไม้ก็ถูกผลักเปิดออกจนสุด
ทุกคนต่างแอบมองไปยังประตูอย่างเงียบเชียบ ขณะที่รอให้ผู้ไล่ล่าก้าวเข้ามา
ประตูถูกเปิดทิ้งไว้นานเต็มนานาทีก่อนที่ทหารบางส่วนจะเข้ามา
ขณะที่เอียนและทีมของเขาเดินเข้ามาอย่างระมัดระวังจนกระทั่งมาถึงใจกลางห้อง
และก่อนที่พวกเขาจะทันได้รู้ตัว ก็ได้ยินเสียงใครบางคนตะโกนดังลั่น
"ตอนนี้แหละ!"
"ย๊ากกกกกก!"
เหล่าศัตรูร่วงหล่นลงมาจากเพดานพร้อมกับมีดในปาก ขณะที่คนอื่น ๆ ก็กระโดดขึ้นมาจากหลังถังไม้และวัตถุอื่น ๆ ในห้อง
ทันใดนั้น เอียนก็พุ่งเข้าสู่การต่อสู้ในพริบตา
ปัง! ปัง!
เอียนรีบจัดการชายสองคนที่วิ่งเข้ามาหาเขาอย่างบ้าคลั่งพร้อมกับเงื้อดาบใส่เขาทันที
และเมื่อเขาจัดการพวกนั้นเสร็จ ชายอีกคนก็เหวี่ยงค้อนเข้าใส่เอวของเขา
ฟุ่บ!
เขากระโดดฉีกขา ‘สไตล์แวน แดมม์’ กลางอากาศอย่างสมบูรณ์แบบ..... ก่อนจะใช้ปืนยิงชายอีกสองคน
ปัง! ปัง!
ชายถือค้อน... เมื่อเห็นว่าตัวเองพลาดเป้า จึงตัดสินใจเหวี่ยงค้อนอีกครั้งเล็งไปที่ใบหน้าของเอียน
ฟุ่บ!
ฟุ่บ!
ฟุ่บ!
ฟุ่บ!
เขาเหวี่ยงค้อนติดต่อกันหลายครั้ง... และทุกครั้ง เอียนก็จะหลบการโจมตีของเขาอย่างมีชั้นเชิง
และก่อนที่ชายถือค้อนจะทันรู้ตัว เขากลับพลั้งมือจัดการสหายของตัวเองไปหลายคน แทนที่จะเป็นเอียน
เขาเดือดดาลด้วยความโกรธเมื่อตระหนักได้ว่ามีคนกำลังปั่นหัวเขาอยู่
เขามองเอียนราวกับอยากจะเคี้ยวกระดูกของอีกฝ่าย ก่อนจะเหวี่ยงค้อนสุดแรงเข้าใส่ไหล่ของเอียนแทน
เอียนยิ้มเยาะแล้วรีบก้มหลบอีกครั้ง
คราวนี้ เมื่อค้อนเหวี่ยงผ่านศีรษะของเขาไป... เขาก็รีบลุกขึ้นและจับมือของชายคนนั้นไว้แน่น
จากนั้นเขาก็ชักมีดออกมาแล้วแทงชายคนนั้นตามจุดต่างๆ ทั่วแขนซ้าย
ฉึก! ฉึก! ฉึก!
ชายที่ถูกแทงไม่มีแม้แต่เวลาจะตอบสนองต่อความเจ็บปวด... เพราะเขาถูกแทงด้วยความเร็วปานสายฟ้าฟาดหลายต่อหลายครั้ง
และเมื่อมีดของเอียนแทงจุดสุดท้ายบนแขนของชายคนนั้น เขาก็กรีดมีดไปตามแขน... เชื่อมจุดทั้งหมดที่เขาแทงไว้ในตอนแรกเข้าด้วยกันในทันที
"อ๊ากกก!!!"
ชายผู้ถูกแทงทิ้งค้อนลงกับพื้นทันที ขณะที่เขาสูญเสียความรู้สึกที่แขนซ้ายไปอย่างรวดเร็ว
อันที่จริง แขนซ้ายของชายคนนั้นดูเหมือนถูกผ่าเปิดออกราวกับปลา
และก็จริงดังว่า นี่คือสิ่งที่เอียนตั้งใจ... เพราะท้ายที่สุดแล้ว ฝ่าบาทของเขาก็ทรงตั้งชื่อมันว่า ‘ท่าแล่ปลา’ ด้วยเหตุผลนี้โดยเฉพาะ
จากการแทงที่รวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด รวมถึงการกรีดผ่านทุกจุดที่แทง... อาจกล่าวได้ว่าเทคนิคนี้มาจากเทคนิคการทำอาหารของเอเชียที่ใช้ในการผ่าท้องปลา
เหล่าพ่อครัวบนโลกทำได้อย่างรวดเร็วมาก ดังนั้นเขาจึงคาดหวังว่าทหารที่นี่จะทำได้เช่นเดียวกัน
แน่นอนว่าเทคนิค ‘ท่าแล่ปลา’ เป็นหนึ่งในเทคนิคการใช้มีดที่ดีที่สุดของเอียน
เมื่อค้อนตกอยู่บนพื้น เอียนก็เก็บมีดของเขาอย่างรวดเร็วในชั่วพริบตาและยิงชายถือค้อนจนเสียชีวิต
ปัง!
และแล้ว เขาก็รีบออกไปช่วยสหายคนอื่น ๆ ของเขาเช่นกัน
แน่นอนว่าในเวลาไม่กี่นาที ศัตรูบางส่วนของพวกเขาก็เสียชีวิต... ในขณะที่ผู้ที่ได้รับบาดเจ็บต่างยอมจำนน
สำหรับทหาร ส่วนใหญ่ไม่เป็นอะไร แต่บางคนก็มีบาดแผลจากการถูกแทง
เอียนมองไปรอบ ๆ ห้องอีกครั้ง ก่อนจะรีบมองไปที่เชลยกลุ่มใหม่อีกครั้ง
"กัปตันของพวกเจ้าอยู่ที่ไหน?"
เอ๊ะ?
ตอนนั้นเองที่ทุกคนตระหนักได้ว่าพวกเขาไม่เห็นกัปตันของตัวเองเลยตลอดการต่อสู้
เมื่อนึกถึงพฤติกรรมอันไร้ยางอายของเขาตลอดทั้งวันนี้ ลูกเรือหลายคนก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างขมขื่น
นี่ยังใช่คนที่พวกเขาเคยนับถืออยู่หรือ?
เขาเป็นแค่ทหารหนีทัพไม่ใช่หรือ?
ตอนนี้พวกเขาหลายคนกำลังเสียใจว่าทำไมถึงเลือกที่จะต่อสู้
ทำไมพวกเขาถึงไปฟังทหารหนีทัพคนนั้น?
เขาไม่ได้บอกหรอกหรือว่าคนพวกนี้จะฆ่าพวกเขาทิ้งถ้าไม่ต่อสู้?
เมื่อพวกเขาได้ยินว่าสหายที่อยู่ด้านบนซึ่งยอมจำนนโดยไม่ต่อสู้ไม่ได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย พวกเขาหลายคนก็อดไม่ได้ที่จะอยากกินกัปตันของตัวเองทั้งเป็น
โอเค ได้!
ต่อให้สิ่งที่กัปตันพูดเป็นผลประโยชน์สูงสุดของพวกเขา... แล้วทำไมเขาถึงไม่เข้าร่วมกับพวกเขาด้วยล่ะ?
ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกอับอายที่จะยอมรับว่าเขาคือผู้นำของพวกเขา
เอียนหรี่ตาแล้วเดินไปยังใจกลางห้องอีกครั้ง
"มีใครรู้บ้างว่าเขาอยู่ที่ไหน?"
ทันใดนั้น หลายคนก็ส่ายหน้าและชี้ไปยังทิศทางที่พวกเขาเห็นเขาซ่อนตัวเป็นครั้งสุดท้าย
ในเมื่อกัปตันของพวกเขาไม่สนใจพวกเขา แล้วทำไมพวกเขาต้องสนใจเขาด้วยล่ะ?
กัปตันที่ยังคงซ่อนตัวอยู่ อดไม่ได้ที่จะสาปแช่งพวกคนทรยศเหล่านี้ในใจ
เอียนส่งสัญญาณให้คนของเขาไปจับตัวกัปตัน... และในไม่ช้า กัปตันก็ถูกพาตัวเข้ามาและถูกสั่งให้คุกเข่าต่อหน้าลูกเรือของเขา
"ในฐานะผู้นำ มันเป็นหน้าที่ของเจ้าที่จะต้องดูแลลูกน้องของเจ้า
ตั้งแต่บนดาดฟ้าเรือ ข้าจับตาดูเจ้ามาตลอด!" เอียนพูดขณะเดินวนรอบกัปตันที่กำลังคุกเข่าอยู่ช้า ๆ
"ตอนที่เจ้ารู้ตัวครั้งแรกว่าอาจมีภัยคุกคาม ไม่เพียงแต่เจ้าจะผลักและเตะสหายของเจ้าออกไปเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง... แต่เจ้ายังปิดประตูใส่หน้าพวกเขาหลายคน ปล่อยให้พวกเขาอยู่ข้างนอกเพื่อเอาตัวรอดกันเอง
และตอนนี้เจ้าก็ทำเช่นเดิมอีกครั้ง โดยการทอดทิ้งลูกน้องของเจ้าในการสู้รบ
ให้ข้าเดา... เจ้าคงคิดว่าพวกเราจะฆ่าทุกคนทิ้ง ดังนั้นจึงไม่มีใครเหลือไปบอกตำแหน่งที่แท้จริงของเจ้า
แต่ถ้าวิเคราะห์ทุกอย่างให้ดี... เจ้าไม่ใช่สาเหตุหลักของการตายในวันนี้หรอกหรือ?
ก่อนการต่อสู้ ข้าได้บอกให้เจ้ายอมจำนน เพื่อรักษาชีวิตของทุกคนไว้
แต่อีโก้ของเจ้ากลับครอบงำ และเจ้าก็เป็นสาเหตุการตายของสหายเจ้ามากมาย
อีกครั้ง... ข้ามั่นใจว่าแผนการโจมตีนี้เป็นความคิดของเจ้าเช่นกัน"
"_"
เมื่อได้ยินคำพูดของเอียน ลูกเรือหลายคนที่รอดชีวิต... ก็มองไปที่กัปตันของพวกเขาทันที ราวกับว่าเขาคือศัตรูที่น่ารังเกียจที่สุด
'มันเป็นความผิดของเขาทั้งหมด' พวกเขาคิด
"ขอโทษลูกน้องของเจ้าซะ!" เอียนสั่ง
และทันใดนั้นใบหน้าของกัปตันก็บิดเบี้ยว
ทำไมเขาต้องขอโทษลูกน้องของเขาด้วย?
มันเป็นหน้าที่ของพวกเขาที่จะต้องตายเพื่อเขา แล้วทำไมเขาต้องทำอย่างนั้นด้วย?
แต่เมื่อมองไปที่สายตาอันแน่วแน่ของเอียน เขาก็ตัดสินใจทำตามอยู่ดี
ทำทุกอย่างเพื่อความอยู่รอด
".....ขอโทษ...."
"ดังกว่านี้!"
"ขอโทษ!"
"ดังกว่านี้!!"
"ข้าขอโทษ!!!"
"ดังกว่านี้!"
"_"