บทที่ 354 เพื่อนเก่า

“โฮสต์... เจ้าชายวิญญาณมาถึงแล้ว”

“_”

แลนดอนแทบจะตกเก้าอี้เมื่อได้ยินประกาศของระบบ

ยอดเยี่ยม!... ในที่สุดเขาก็มาถึง!!

หลังจากหลายเดือนของการค้นหาและรอคอยให้เจ้าหมอนี่โผล่มา ในที่สุด..... เขาก็สบายใจได้เสียที

เพื่อให้ภารกิจของเขาสำเร็จ เขาต้องไปพบกับเจ้าชายวิญญาณบ้าๆ นั่นก่อนไม่ใช่หรือ... ก่อนที่จะทำให้เขาขึ้นครองบัลลังก์ได้

ดังนั้น แน่นอนว่าการที่เขามาส่งตัวเองถึงหน้าประตูบ้านของแลนดอนทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้นเป็นสิบเท่า

“ระบบ... เขามาถึงเมื่อไหร่?

เจ้าช่วยแสดงให้ข้าดูหน่อยได้ไหมว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน?” แลนดอนถามอย่างตื่นเต้น

“ตอบโฮสต์... เขามาถึงเมื่อ 6 ชั่วโมงที่แล้ว และขณะนี้อยู่ในอาณาจักรตามที่เรากำลังสนทนากัน”

“แล้วทำไมเจ้าไม่แจ้งข้าตอนที่เขาเพิ่งมาถึงล่ะ?”

“ตอบโฮสต์... ระบบกำลังพยายามที่จะเป็นสิ่งที่มนุษย์จะเรียกว่า ‘ห่วงใย’

ระบบเห็นว่าโฮสต์กำลังหมกมุ่นอยู่กับงานอย่างหนัก และเลือกที่จะบอกโฮสต์ในภายหลัง

ระบบกำลังแสดงด้านที่ห่วงใยต่อโฮสต์”

“_”

แลนดอนไม่รู้ว่าเขาควรจะหัวเราะหรือร้องไห้กับสถานการณ์ของตัวเองดี

เขารู้สึกอยากจะจับระบบมาทุ่มให้ตายจริงๆ

ตอนนี้เนี่ยนะที่มันเลือกจะมาห่วงใยเขา?

แล้วภารกิจกะทันหันทั้งหมดที่มันโยนใส่เขาเมื่อเร็วๆ นี้ล่ะ?

ทัศนคติที่ห่วงใยของมันหายไปไหนตอนนั้น?

พระเจ้า!!

ใครมันจะไปเจอะเจอกับระบบแบบของเขาได้กันวะ?

ช่างมันเถอะ ช่างมัน... เฮ้อ... ตอนนี้มาร้องไห้เสียดายเรื่องที่ผ่านไปแล้วก็ไม่มีประโยชน์

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือในที่สุดเจ้าชายวิญญาณก็มาถึงเบย์มาร์ดแล้ว

“ก็ได้... เจ้าบอกว่าเขามาถึงเมื่อ 6 ชั่วโมงที่แล้วใช่ไหม?

โอเค... งั้นก็แค่แสดงให้ข้าดูบนจอภาพแทนแล้วกัน”

“ขออภัยโฮสต์... แต่ระบบนี้ไม่ได้รับอนุญาตให้แสดงให้ท่านเห็นว่าเจ้าชายวิญญาณหน้าตาเป็นอย่างไร... ดังนั้นข้าจึงไม่สามารถแสดงให้ท่านเห็นว่าเขากำลังทำอะไรอยู่บนจอภาพได้” ระบบกล่าวโดยไม่มีร่องรอยของอารมณ์ในน้ำเสียง

“แล้วข้าจะรู้ได้ยังไงว่าเป็นเขา?

เจ้ารู้ไหมว่าในแต่ละวันมีคนขอเข้าพบข้ากี่คน และข้าต้องปฏิเสธไปกี่คนจากทั้งหมดนั่น?

แล้วถ้าข้าเผลอปฏิเสธการเข้าพบของเขาไปล่ะ?”

“นั่นก็จะเป็นปัญหาของโฮสต์”

“_”

แลนดอนสอดนิ้วเข้าไปในเส้นผมอย่างจนปัญญา ขณะที่เขาพยายามอย่างรวดเร็วเพื่อสงบสติอารมณ์ที่กำลังเดือดดาล

ถ้าเขาเกิดระเบิดอารมณ์โกรธออกมาตอนนี้... คนรอบข้างจะไม่คิดว่าเขาบ้าไปแล้วหรือ?

ต้องรู้ไว้ก่อนว่าตอนนี้เขากำลังนั่งอยู่ในรถลีมูซีนของราชวงศ์ เคียงข้างคู่หมั้นของเขา เกรซ, โมโม่น้อย, ลินดาน้อย และท่านแม่วินนี่

ตอนนี้เพิ่งจะบ่ายสองโมง เป็นเวลาที่พระราชพิธีอภิเษกสมรสที่แท้จริงจะเริ่มขึ้น

แน่นอนว่าก่อนงานนี้... พวกเขาได้จัดกิจกรรมมาแล้วตลอดทั้งสัปดาห์ เพื่อเป็นสัญลักษณ์และแสดงความทุ่มเทของท่านแม่คิมและลูเซียสที่มีต่ออาณาจักรและประชาชน

ในขณะนี้ เขาอยู่กับเชื้อพระวงศ์คนอื่นๆ... ขณะที่พวกเขากำลังเดินทางไปยังสถานที่จัดงานแต่งงาน

ดังนั้นถ้าเขาเริ่มคลั่งขึ้นมา พวกเขาจะไม่คิดว่าในที่สุดเขาก็สติแตกไปแล้วหรือ?

นี่เป็นแผนของระบบใช่ไหม!!

ชิ!... แต่มันจะไม่ได้ผลหรอก!... ตราบใดที่เขายังอยู่

“ถ้างั้น... โอ้ระบบผู้ยิ่งใหญ่ของข้า... ข้าจะจำกัดการค้นหาเจ้าชายวิญญาณคนนี้ให้แคบลงได้ยังไงกัน”

“โฮสต์... ดังที่ระบบได้กล่าวไปก่อนหน้านี้ ใช้สัญชาตญาณของท่านในการตอบรับและปฏิเสธคำขอ แล้วท่านจะปลอดภัยดี

นี่คือทัศนคติที่ห่วงใยของระบบที่มีต่อท่าน

แต่แน่นอนว่าถ้าท่านใช้สัญชาตญาณของท่านแล้วปฏิเสธเขาไป ระบบก็พูดได้แค่ว่าจะผิดหวังในตัวท่าน”

“_”

บรื๊นนนนนนนน!!!

รถเร่งความเร็วไปยังเขต C โดยมีแลนดอนแอบถอนหายใจหลายครั้งขณะเอนตัวพิงเบาะรถ

บ้าเอ๊ย!!!!!!

ภายในโรงแรมกราซิโอ-เดโรระดับ 4 ดาวในเขต C... วิลเลียมและคนของเขากำลังนั่งอยู่ในห้องพักของโรงแรมด้วยความตกตะลึงกับสิ่งที่พวกเขาเพิ่งได้เห็นระหว่างทางมาที่นี่

ส่วนเหตุผลที่พวกเขามาถึงเร็วกว่าสมาชิกราชวงศ์คนอื่นๆ ถึง 2 สัปดาห์... นั่นเป็นเพราะพวกเขาใช้เส้นทางที่สั้นที่สุด แต่ก็อันตรายที่สุดเพื่อมาที่นี่

และนอกเหนือจากนั้น... พวกเขาเดินทางกันไม่หยุดพัก โดยให้คนของพวกเขาสลับเวรกันตลอดการเดินทาง

ดังนั้นพวกเขาจึงนำหน้าคนอื่นๆ ไปไกลในแง่นั้น

ตั้งแต่สถานีขนส่งทางบกไปจนถึงรถยนต์ รถโดยสาร อาคาร อาหาร และทุกสิ่งทุกอย่าง... พวกเขากล้าพูดได้เลยว่าในตอนนี้ไม่มีที่ใดในโลกที่จะเทียบกับเบย์มาร์ดได้

ที่นี่คือสวรรค์!!

ต้องรู้ไว้ก่อนว่าวิลเลียมไม่เคยเสียอาการไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น!... แต่เมื่อเขามาถึง เขาก็เสียอาการไปพักหนึ่งเลยทีเดียว

สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น

แม้ว่าคนของเขาจะบอกเล่าเรื่องเหล่านี้ให้เขาฟังแล้ว... การได้เห็นด้วยตาตัวเองทำให้เขารู้สึกว่าจู่ๆ พวกนั้นก็บรรยายสิ่งต่างๆ ได้แย่มาก

ทำไมพวกเขาไม่อธิบายจริงๆ ว่าการนั่งในรถโดยสารพวกนั้นรู้สึกอย่างไร?

ทำไมพวกเขาไม่ค่อยพูดถึงการบริการลูกค้าที่น่าทึ่งของที่นี่ให้เขาฟังเลย?

วิลเลียมรู้สึกเหมือนทั้งหมดเป็นเพียงความฝัน... ขณะที่เขายืนอยู่ริมหน้าต่างระเบียงด้วยความงุนงง พลางมองดูถนนที่พลุกพล่านของเบย์มาร์ด รวมถึงตึกสูงระฟ้ารอบตัวเขา

ผู้คนยิ้มแย้มและใช้ชีวิตในแต่ละวันอย่างร่าเริง... ราวกับว่าไม่มีอะไรในโลกนี้ที่จะหยุดความสดใสของพวกเขาได้

สถานที่ทั้งหมดดูล้ำสมัยสำหรับเขามาก จนเขาเกือบจะคิดว่าตัวเองได้เดินทางไปยังอีกโลกหนึ่งแทน

แต่หนึ่งในสิ่งที่ดีที่สุดของที่นี่คือผู้คน

ตอนที่เขาอยู่ที่สถานีขนส่งทางบก รวมถึงระหว่างทางมายังโรงแรม... เขาตระหนักได้ว่าไม่ว่าใครจะมีภูมิหลังอย่างไร จะรวยหรือจน... พนักงานที่นี่ทุกคนปฏิบัติต่อผู้คนดั่งราชาเมื่อให้บริการ

มันเป็นการเปิดหูเปิดตาสำหรับวิลเลียมอย่างแท้จริง... ขณะที่เขาแอบจดจำไว้ในใจเพื่อปลูกฝังค่านิยมดังกล่าวเมื่อเขาได้ครอบครองอาร์คาดิน่า

แน่นอนว่านี่เป็นเพียงหนึ่งในคุณสมบัติและจุดแข็งที่ดีของเบย์มาร์ดที่เขาสังเกตเห็นได้อย่างรวดเร็ว

อีกสิ่งหนึ่งคือเทคโนโลยีของพวกเขา

เมื่อพวกเขาให้กุญแจห้องพักแก่เขาและคนของเขาและนำทางเข้าไป พวกเขาทุกคนรู้สึกว่าทั้งหมดนี้แทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะเชื่อ

น้ำสะอาดปรากฏขึ้นมาได้อย่างไรเพียงแค่บิดแท่งโลหะเมื่อไหร่ก็ได้ที่พวกเขาต้องการ?

แม้แต่แสงสว่างก็ไม่จำเป็นต้องใช้ไฟในการจุด... พวกเขาใช้สิ่งที่เรียกว่าหลอดไฟ

มีอีกสิ่งหนึ่งที่เรียกว่าห้องน้ำ... ซึ่งเขาคิดว่ามันแยบยลจริงๆ

ไม่! ไม่! ไม่! ไม่!

สิ่งที่แยบยลอย่างแท้จริงคือกระดาษชำระ

มันรู้สึกนุ่มนวลอย่างยิ่งเมื่อเทียบกับฟองน้ำ หญ้า หรือแม้กระทั่งเศษผ้า

และอย่าลืมความจริงที่ว่าห้องจะร้อนหรือเย็นก็ได้หากเขาเลือกที่จะให้เป็นเช่นนั้น

กล่าวโดยสรุป มีสิ่งดีๆ มากมายในเบย์มาร์ด... เช่นเดียวกับความลับมากมายที่นี่ ซึ่งอาจทำให้คนเกิดความอยากที่จะฝันถึงการพิชิตสถานที่แห่งนี้หากพวกเขาไม่ระวัง

เขาเรียกมันว่าความฝันเพราะไม่ต้องสงสัยเลยว่า... เขาเชื่ออย่างแท้จริงว่าการที่เบย์มาร์ดเปิดประตูต้อนรับทุกคน... นั่นหมายความว่ามันมีพลังมากพอที่จะปกป้องตัวเองได้ในขณะนี้

ตั้งแต่การได้เห็นธนาคาร ไปจนถึงการได้เป็นพยานในปาฏิหาริย์อื่นๆ อีกหลายอย่างภายในอาณาจักรนี้... วิลเลียมอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจในใจ

ดูเหมือนว่าเขาจะกังวลไปโดยเปล่าประโยชน์

ไม่มีทางเลยที่ลูกพี่ลูกน้องของเขาคนนี้จะถูกอเล็กรังแกได้

“เอาล่ะ!... พวกเจ้าทุกคนเลิกล้อเล่นได้แล้ว

ข้าต้องการความเห็นที่ตรงไปตรงมาของพวกเจ้า... คอลลินส์ เจ้าเริ่มก่อน”

นายน้อย... ลูกพี่ลูกน้องของท่านคนนี้เก็บตัวลึกเกินไปแล้ว!!!!

ให้ตายเถอะ!!!” คอลลินส์อุทานอย่างตื่นเต้นขณะลุกขึ้นจากเตียงอันแสนสบาย

“นายน้อย!

เป็นครั้งแรกเลย...ที่ข้าเห็นด้วยกับคอลลินส์ในเรื่องนี้

แต่ปัญหาที่แท้จริงในตอนนี้คือนายน้อย... เราจะไปพบเขาได้อย่างไรขอรับ

นายน้อยขอรับ ตามคำสั่งของท่าน... ข้าได้ลองไปสืบเรื่องนี้มาบ้างแล้ว และข้ารับประกันได้เลยว่าแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่ใครจะสามารถเข้าเฝ้าองค์กษัตริย์ได้โดยไม่ขออนุญาตก่อน

และไม่เหมือนกับพระราชวังของอาร์คาดิน่าที่เราสามารถปลอมตัวเข้าไปได้... สำหรับที่นี่ พวกเขาตรวจสอบประวัติความเป็นมาอย่างละเอียดและยืนยันกับข้อมูลที่พวกเขามีอยู่ ก่อนที่จะอนุญาตให้ใครใช้วิธีนั้นได้ขอรับ” แมคเคนตอบขณะที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดการอาหารที่พนักงานนำขึ้นมาส่งให้

“และยังไม่หมดแค่นั้นขอรับนายน้อย..

จากการสืบข้อมูลของข้า... เรามีโอกาสหลัก ๆ เพียง 2 ทางเท่านั้นที่จะได้พบเขานายน้อย

ทางแรกคือบังเอิญไปเจอเขาแถว ๆ เบย์มาร์ด

แต่หนทางนั้นก็แทบจะเป็นไปไม่ได้... เพราะการที่จะบังเอิญไปพบองค์กษัตริย์ได้นั้นไม่ใช่เรื่องง่ายอยู่แล้ว

ดังนั้นนายน้อย ตัวเลือกสุดท้ายของเราก็คือการยื่นคำร้องขอเข้าพบอย่างเป็นทางการขอรับ

เท่าที่ทราบ ต่อให้เป็นกษัตริย์จากอาณาจักรอื่น... ก็ยังต้องยื่นคำร้องใด ๆ ก็ตามก่อนที่จะขอเข้าเฝ้าฝ่าบาทแลนดอน... เว้นเสียแต่ว่าพระองค์จะทรงรอพบพวกเขาอยู่แล้วตั้งแต่แรก

นายน้อย... ข้าขอเสนอให้เรายื่นคำร้องขอเข้าพบองค์หญิงลูซี่แทนดีกว่า

นางจะต้องจำท่านได้อย่างแน่นอนหลังจากเวลาผ่านไปนานขนาดนี้” คอลลินส์พูดอย่างจริงจัง

“ข้าเห็นด้วยขอรับนายน้อย... อีกอย่างนางก็มีพระราชกรณียกิจน้อยกว่าเมื่อเทียบกับฝ่าบาทแลนดอน ดังนั้นเราน่าจะมีโอกาสมากกว่าหากผ่านทางนางแทนที่จะเป็นคนอื่น”

“_”

วิลเลียมนั่งลงอย่างใจเย็นและรินดอมเปรีญงใส่แก้วให้ตัวเอง ก่อนจะหันไปหาคนของเขา

“อืม... จริงด้วยสินะ!!

ไม่ได้เจอเพื่อนทั้งสองคนนั่นมานานมากแล้ว

เอาล่ะ!... เดี๋ยววันนี้เราค่อยยื่นคำร้องไป

แต่ตอนนี้... เราจะพลาดงานแต่งงานของท่านป้าไปง่าย ๆ แบบนี้ได้อย่างไร?”

และทันทีที่การตัดสินใจสิ้นสุดลง... พวกเขาก็ได้ยินเสียงเคาะประตูเบา ๆ ที่หน้าห้อง

‘ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!’

ใครกันนะ?