บทที่ 332 ภารกิจสำเร็จ

ในที่พักอีกแห่งหนึ่ง แซนเดอร์สกำลังเผชิญหน้ากับสิ่งที่ไม่มีใครรู้จักพร้อมกับองครักษ์เงาของเขา

ต่างจากมาร์เดอร์ แซนเดอร์สมีองครักษ์เงาอย่างน้อย 30 คนอยู่กับเขาเสมอเมื่อเขาอยู่นอกเมือง

แต่ถึงแม้เขาจะเตรียมพร้อมมาอย่างดี เขาก็ยังคงพบว่าตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบอยู่บ้าง

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

แซนเดอร์สวิ่งอย่างกระวนกระวาย พลางหันกลับไปมองเป็นครั้งคราว...ราวกับว่าเขากำลังหลีกเลี่ยงปีศาจบางชนิด

บ้าเอ๊ย!!!!

นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นวะ?

ก่อนหน้านี้ เขากำลังพูดคุยกับคนของมาร์เดอร์ 3 คนตามลำพังในห้องนอนของเขา

แน่นอนว่าองครักษ์ลับของเขาทั้งหมดซ่อนตัวอยู่ในห้อง เผื่อว่ามาร์เดอร์ส่งคนเหล่านี้มาเพื่อตลบหลังเขา

แต่ทันทีที่เขานึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้อย่างรวดเร็วและโน้มตัวไปข้างหน้าอย่างกะทันหัน... ในไม่ช้าเขาก็ได้ยินเสียงแตกดังลั่นมาจากด้านหลัง

เปรี๊ยะ!!

กำแพงที่เขาเพิ่งพิงอยู่เมื่อครู่ ตอนนี้มีรูในจุดที่ศีรษะของเขาเคยพิงอยู่

ด้วยโชคช่วย เขารอดพ้นจากการโจมตีที่มุ่งเอาชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิด

อะไรวะเนี่ย?

ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในเวลาเพียงไม่กี่วินาที และถึงแม้เขาจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขาก็ยังคงรู้สึกได้โดยสัญชาตญาณว่าถ้าการโจมตีนั้นโดนเขา...ป่านนี้เขาคงตายไปแล้ว

อย่างรวดเร็ว แซนเดอร์สทิ้งตัวลงกับพื้นและม้วนตัวหนีไป

เขาเนี่ยนะ!!

เจ้าเมืองผู้สง่างาม กลับต้องกลิ้งหนีเหมือนพวกกุ๊ยข้างถนนงั้นหรือ?

บ้าบอสิ้นดี!!!

ถ้ามีใครมาบอกเขาว่าเขาจะทำแบบนี้ เขาคงจะเรียกคนพวกนั้นว่าตัวตลกและหัวเราะเยาะใส่ไปแล้ว

แต่ตอนนี้ เขากำลังทำอย่างนั้นจริงๆ

เขาสาบานเลยว่าถ้าเขาตาย เขาจะบีบคอวิญญาณตนใดก็ตามที่ทำเรื่องนี้กับเขาไปชั่วนิรันดร์

ชิ้ง!!

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

ครืดดดดดด!!!!!!!

ชายอีก 3 คนนอกเหนือจากแซนเดอร์สชักดาบออกมาขณะที่เสียงปืนดังขึ้น

ส่วนแซนเดอร์ส เขากำลังกลิ้งหนีออกจากที่เกิดเหตุด้วยความอัปยศอดสู

จากนั้น มหากาพย์ก็ได้ดำเนินต่อไปเมื่อองครักษ์เงาทั้งหมดของเขาเผยตัวออกมา ในความพยายามที่จะช่วยเจ้านายของตน

พวกเขายืนอยู่ข้างหน้าแซนเดอร์สที่กำลังกลิ้งอยู่ และพยายามใช้ดาบหยุดการโจมตีทุกอย่างที่พุ่งเข้ามา

พวกเขาถึงกับหลับตา และพยายามคาดเดาว่าการโจมตีมาจากทิศทางใด...เพราะพวกเขาเคยต้องป้องกันลูกธนูที่พุ่งเข้ามามาก่อน

แต่ความเร็วของลูกธนูจะเทียบกับความเร็วของปืนได้อย่างไร?

คนผู้นั้นต้องเสี่ยงชีวิตฝึกฝนกับกระสุนจริง ๆ เพื่อที่จะเชี่ยวชาญความเร็วและวิถีของกระสุน

(*นี่ไม่ใช่เดอะเมทริกซ์นะโว้ย)

เนื่องจากพวกเขามองไม่เห็นว่าอะไรกำลังพุ่งเข้ามา...พวกเขาจึงหลับตาแน่น เพราะต้องการจะหยุดการรับรู้ทางสายตาและเพิ่มความเฉียบคมของประสาทสัมผัสอื่นแทน

ฟิ้ว!

พวกเขาสามารถได้ยินเสียงกระสุนที่ถูกยิงออกจากปืน...แต่ที่น่าประหลาดใจคือ พวกเขากลับไม่ได้ยินเสียงหวีดหวิวใด ๆ เลย

นี่มันแปลกมาก!!

โดยปกติแล้ว เมื่อลูกธนูถูกยิงออกไป...คนเราแทบจะได้ยินเสียงหวีดหวิวขณะที่ลูกธนูแหวกอากาศด้วยความเร็วที่ค่อนข้างสูง

นั่นเป็นวิธีที่ทำให้พวกเขาสามารถใช้ดาบฟันลูกธนูที่พุ่งเข้ามาได้เช่นกัน

แต่ทำไมอาวุธเหล่านี้ถึงไม่เหมือนกับลูกธนู?

และทำไมพวกเขาถึงไม่ได้ยินเสียงหวีดหวิวจากอาวุธเหล่านี้ด้วย?

คำตอบนั้นเกี่ยวข้องกับความเร็ว

ปัก! ปัก! ปัก! ปัก! ปัก!

อ๊ากกกกกกกก

กระสุนหลายนัดโดนพวกเขาหลายครั้งในเวลาเพียงไม่กี่วินาที ทำให้ร่างของพวกเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรงจากแรงปะทะของกระสุน

เหล่าชายฉกรรจ์หอบหายใจอย่างหนัก ราวกับว่าพวกเขากำลังตื่นตระหนก...ขณะที่พยายามสงบหัวใจที่เต้นรัว

ใบหน้าของพวกเขาซีดลงทุกวินาที ขณะที่กระสุนยังคงสาดใส่พวกเขาราวกับห่าฝนจากทางหน้าต่าง เช่นเดียวกับจากประตูข้างบานหนึ่งภายในห้องนอน

พวกเขาคิดจริงๆ ว่ากำลังต่อสู้กับภูตผีวิญญาณ เพราะอย่างแรก...ทำไมองครักษ์เงาที่อยู่ข้างนอกที่พักถึงไม่ส่งข่าวเรื่องผู้บุกรุกมาให้พวกเขาทราบ?

โดยปกติแล้วถ้าเป็นการจู่โจมของศัตรู คนที่อยู่ข้างนอกจะส่งคน 1 หรือ 2 คนมาส่งสัญญาณให้เจ้านายทราบเกี่ยวกับผู้บุกรุกที่อยู่นอกห้องบรรทม

แต่ทำไมถึงไม่มีใครส่งสัญญาณอะไรมาเลย?

คำตอบของพวกเขานั้นง่ายมาก!

ผู้บุกรุกเหล่านี้ใช้กล้องส่องทางไกลกลางคืนเพื่อตรวจหาศัตรูทั้งหมด...เพราะไม่มีมนุษย์คนใดสามารถซ่อนตัวจากแว่นตาเหล่านี้ได้

ดังนั้นจึงพูดได้อย่างปลอดภัยว่าองครักษ์เงาที่อยู่ข้างนอกคงถูก 'จัดการ' เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ในขณะที่องครักษ์บางคนถูกยิงล้มลงด้วยห่ากระสุน คนที่ยืนอยู่ข้างหลังผู้ที่ถูกยิง...ก็รีบใช้ร่างของสหายเป็นโล่ และรีบตามเจ้านายที่กำลังกลิ้งอยู่ออกไปจากห้อง

การต่อสู้กับสิ่งที่ไม่รู้จักเป็นสิ่งที่แม้แต่ตัวพวกเขาเองก็ไม่เคยฝึกฝนมาก่อน

"เจ้านาย รอพวกเราด้วย!!"

เมื่อเขาออกจากห้อง แซนเดอร์สก็ลุกขึ้นยืนทันทีและวิ่งหนีสุดชีวิตเท่าที่จะทำได้...โดยมีองครักษ์เงาบางส่วนตามหลังเขามาด้วย

พวกเขาวิ่งไปตามทางเดินที่ยาวและคดเคี้ยวด้วยความหวาดกลัว ขณะที่พยายามจะหนีให้พ้นจากเสียงฝีเท้าที่ได้ยินว่าใกล้เข้ามาจากด้านหลังกลุ่มของพวกเขา

เดี๋ยวนะ!...เสียงฝีเท้า?

ขณะที่พวกเขาเงี่ยหูฟังระหว่างวิ่งหนี...ในไม่ช้าพวกเขาก็ตระหนักว่าการโจมตีเหล่านี้น่าจะมาจากผู้บุกรุกจริงๆ

แต่ผู้บุกรุกเหล่านี้มีอาวุธอะไรกัน ถึงได้จัดการกับพวกเขาแบบนี้?

และใครคือคนที่สามารถผลิตอาวุธเช่นนี้ได้?

โดยไม่ต้องคิดอะไรอีก...ชื่อของเบย์มาร์ดปรากฏขึ้นในใจของแซนเดอร์สและองครักษ์เงาทุกคนที่กำลังหลบหนีในทันที

พวกเขายิ้มอย่างขมขื่น เมื่อตอนนี้เข้าใจแล้วว่าจักรวรรดิเล็ก ๆ แห่งนี้มาหาพวกเขาเพราะการโจมตีในวันนี้

ในหัวของพวกเขา สิ่งที่ต้องทำตอนนี้คือวิ่งหนีและสลัดพวกสารเลวเหล่านี้ให้หลุดเพื่อความปลอดภัยของตนเอง

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

ขณะที่พวกเขาวิ่ง...จำนวนของพวกเขาก็ลดน้อยลงเรื่อย ๆ เมื่อคนที่อยู่รั้งท้ายสุดยังคงล้มลงราวกับใบไม้ร่วง

และเช่นนั้นเอง แซนเดอร์สและอัศวินองครักษ์ที่รอดชีวิตอีก 2 คนก็รีบเข้าไปในห้องอีกห้อง...ที่ซึ่งพวกเขารีบเอาดาบขวางไว้ที่ลูกบิดประตู...รวมทั้งวางของหนัก ๆ ไว้หน้าประตูด้วย

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

ขณะที่เสียงทุบประตูดังต่อเนื่อง พวกเขาก็ก้าวถอยหลังอย่างหวาดกลัว...พร้อมกับพยายามมองหาทางออกใดๆ ภายในห้อง

ห้องนี้อยู่บนชั้นสาม...ดังนั้นพวกเขาจะต้องกระโดดลงไปถ้าอยากจะหนี

ตอนนี้พวกเขาจะทำอย่างไรดี?