บทที่ 257 เกม เซ็ต แมตช์! ( 1 )

"พวกแกมันเศษขยะ สมควรตาย"

"โห่!!"

"ฆ่าพวกมันซะ!"

"โห่!!"

"__"

ในไม่ช้า เหล่ายามที่กำลังคุมตัวคนเหล่านั้นเข้ามา... ก็รีบถอดผ้าปิดตาและแก้เชือกที่มัดมือของพวกเขาออกเพื่อการแสดง

พวกเขาถูกนำตัวมายังสถานที่ที่ดูเหมือนลานฝึกซ้อม ซึ่งมีที่นั่งสำหรับผู้ชมอยู่ด้านบนหลายแถว

ดังนั้น โดยพื้นฐานแล้วมันจึงดูเหมือนโคลอสเซียมขนาดย่อม

คอนเนอร์ลืมตาขึ้นและรู้สึกทึ่งกับจำนวนผู้คนที่มาชมสิ่งที่เรียกว่าเกมนี้

เขามั่นใจว่ามีผู้คนไม่ต่ำกว่า 2,500 คนมารวมตัวกันเพื่อชมการแสดง

เมื่อมองขึ้นไป เขาก็เห็นมิสเตอร์เดธนั่งอยู่สูงขึ้นไป... บนที่ที่ดูเหมือนจะเป็นอัฒจันทร์วีไอพี ซึ่งมีหลังคาคลุม รวมถึงโต๊ะและเก้าอี้หรูหราหลายตัวด้วย

ขณะที่ยามถอดผ้าปิดตาออก พวกเขาก็ยังคงได้ยินเสียงโห่ร้องจากผู้ชมอย่างต่อเนื่อง

"โห่......!!!"

มิสเตอร์เดธยิ้มและลุกขึ้นจากที่นั่ง... ทำให้ผู้ชมเงียบกริบในทันที

-เงียบ-

"เอาล่ะ ข้าไม่มีอะไรจะพูดมากนัก... นอกจาก เริ่มเกมบ้าๆ นี่ซะ!!" เขากล่าวอย่างตื่นเต้นพลางมองลงไปยังของเล่นชิ้นใหม่ของเขาเบื้องล่าง

"เย้!!" ผู้ชมโห่ร้องตอบรับ

"__"

กลับมาที่ลานประลอง เจมส์ คอนเนอร์ และพรรคพวก... ถูกนำตัวไปขังในกรงขนาดใหญ่หลายกรงที่อยู่ข้างสนามอย่างรวดเร็ว

สำหรับเกมการแข่งขัน พวกเขาจะถูกปล่อยออกไปเป็นกลุ่มเล็กๆ หรือทีละคน

ดังนั้น เมื่อมีการต่อสู้ในสนาม คนที่เหลือจะต้องถูกขังไว้ในกรง... จนกว่าจะถึงตาของพวกเขา

แน่นอนว่ามีกรงสำหรับผู้ที่ยังไม่ได้เข้าร่วม และกรงสำหรับผู้ชนะด้วยเช่นกัน

ส่วนผู้แพ้ทั้งหมด จะถูกยิงทิ้งทันที

ใครใช้ให้พวกเขาอ่อนแอกันล่ะ?

นอกจากนี้ หากใครออมมือเพราะมาจากค่ายเดียวกัน... ทั้งคู่จะถูกยิงทิ้งทันที จบ!

มิสเตอร์เดธได้วางกำลังพลธนูไว้รอบสนามกว่า 200 นาย เพื่อสังหารผู้ที่ฝ่าฝืนกฎของเกม

ฆ่าหรือถูกฆ่า

นี่คือโลกของเขา และที่นี่... เขาคือผู้ตัดสินชี้ขาด!

ในสนาม.... เดธยังได้วางวัตถุอันตรายหลายอย่างไว้ทั่วลานประลอง เป็นการ ‘การกุศล’

มีหลักเหล็กสูง 3 ฟุตที่ถูกวางไว้อย่างมีกลยุทธ์รอบสนาม.... เช่นเดียวกับหลุมเล็กๆ ขนาดเท่าอ่างอาบน้ำที่เต็มไปด้วยเข็มเย็บผ้า

นอกจากนี้ยังมีเสาสูง 7 ฟุต ซึ่งมีแท่งเหล็กแหลมคมหลายอันชี้ออกมาทุกทิศทาง

หากใครเผลอวิ่งเข้าไปชนเสาเข้าล่ะก็... แน่นอนว่าจะต้องถูกแท่งเหล็กแหลมเหล่านั้นอย่างน้อย 3 อันเสียบทะลุในคราวเดียว

สรุปสั้นๆ คือ ทั้งสนามถูกจัดฉากให้เป็นกับดักแห่งความตายสำหรับพวกเขา

การเฝ้าดูผู้คนตายอย่างน่าสยดสยอง เป็นหนึ่งในสิ่งที่เดธโปรดปรานที่สุด

"เฮ้ แก แก แก แล้วก็แก..... ออกมาเดี๋ยวนี้

วันนี้เป็นวันโชคดีของพวกแก

พวกแก 35 คนจะได้เปิดการแสดงให้พวกเราดู น่าตื่นเต้นใช่ไหมล่ะ?" ยามพูดอย่างติดตลก

ในบรรดา 35 คนที่ถูกเลือก คอนเนอร์ก็เป็นหนึ่งในนั้น... เช่นเดียวกับคนจากฝั่งเจมส์อีก 18 คน และจากฝั่งของเขาอีก 16 คน

ทันทีที่ก้าวออกจากกรง ยามก็ยื่นช้อนให้เขาทันที

เขามองมันอย่างสับสน

พวกเขาคาดหวังให้เขาใช้ของแบบนี้สู้เหรอ?

"ไสหัวไป ไอ้เวร!"

'พลั่ก!'

ยามเพิ่งเตะเข้าที่หลังของเขา ผลักให้เขากระเด็นไปยังสนามทันที

เขากำหมัดแน่นด้วยความโกรธ.... โกรธจัดที่ใครบางคนกล้าดีมาเตะ ‘บาร์น’

เขาหันกลับไปมองหน้ายาม ราวกับจะจดจำใบหน้าของมันไว้

ไม่ช้าก็เร็ว เขาจะล้างแค้นให้ได้

ท้ายที่สุดแล้ว คนที่จะได้หัวเราะทีหลัง... ก็คือเขา

เมื่อมองดูน้องชายที่กำลังเดินไปสู่ความตาย เจมส์ก็อดไม่ได้ที่จะแสยะยิ้ม

ในใจของเขา เขามั่นใจว่าในการต่อสู้ครั้งนี้... น้องชายผู้หยิ่งผยองของเขาจะต้องตายอย่างแน่นอน

ก็แหม คนของเขามีมากกว่าคนของคอนเนอร์นี่นา

แล้วน้องชายของเขาจะชนะได้อย่างไร?

เจมส์ยิ้มขณะนึกฝันถึงความตายของคอนเนอร์

"กฎสำหรับรอบนี้ง่ายมาก

เมื่อจบเกม เราต้องการผู้ชนะเพียง 10 คนเท่านั้น

เป้าหมายของพวกแกคือควักลูกตาทั้งสองข้างของเป้าหมายออกมาอย่างระมัดระวัง

แน่นอนว่าถ้าลูกตาข้างใดข้างหนึ่งมีปัญหา แกจะถูกยิง

ย้ำอีกครั้ง ถ้าแกควักลูกตาออกมาจากเป้าหมายได้แค่ข้างเดียว แกก็จะถูกยิงเช่นกัน

จำไว้ว่า พวกแกทุกคนต้องทำภารกิจนี้ให้สำเร็จภายใน 5 นาที

ส่วนวิธีที่เราจะเลือกผู้ชนะ 10 คนแรก... มีเพียงคนที่มารายงานชัยชนะก่อนเท่านั้นที่จะรอดชีวิต

เอาล่ะ.... เริ่มเกมได้!" ยามคนหนึ่งตะโกนขึ้น

ทันใดนั้น เหล่าชายฉกรรจ์ก็กรูกันเข้าไปตรงกลาง และรีบตัดสินใจว่าใครจะเป็นเป้าหมายของตน

พวกเขามีกัน 35 คน... และมีเพียง 10 คนเท่านั้นที่จะได้ไปต่อ

ดังนั้น ไม่ว่าจะมองอย่างไร ก็ต้องมีคนตายเพิ่มอีก 25 คนในท้ายที่สุด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม

และจากที่พวกมันพูด แม้ว่าพวกเขาจะอนุญาตให้คน 10 คนผ่านเข้ารอบนี้... แต่ถ้ามีเพียง 4 คนที่ควักลูกตาทั้งสองข้างออกมาได้สำเร็จภายในเวลาที่กำหนด ก็จะมีเพียง 4 คนนั้นเท่านั้นที่จะได้ไปต่อจากทั้งหมด 35 คน

ในสนาม ทุกคนต่างจับจ้องเป้าหมายของตนทันที

ฝั่งของคอนเนอร์มี 17 คน... ดังนั้นอีก 18 คนที่เหลือจึงเป็นคนของเจมส์ทั้งหมด

ดังนั้นพวกเขาคือศัตรู

บางคนถึงกับวางแผนที่จะรุมเล่นงานคนอื่น... ในขณะที่บางคนวางแผนที่จะแกล้งตาย และรอจังหวะที่เหมาะสมเพื่อจู่โจม

คอนเนอร์เล็งเป้าไปที่ชายร่างกำยำคนหนึ่งในฝั่งศัตรูทันที

ตามจริงแล้ว เขาอยากจะเลือกคนที่ดูอ่อนแอที่สุด

แต่ถ้าเขาทำเช่นนั้น เขาจะสูญเสียความนับถือจากคนของเขาทันที... หากเขาหรือพวกเขาเคยรอดชีวิตไปได้

ในฐานะผู้นำของพวกเขา เขาถูกคาดหวังให้เลือกคนที่แข็งแกร่งที่สุดที่นั่น... เพื่อลดภาระให้กับลูกน้องของเขา

แต่มันยุติธรรมกับเขาตรงไหนกัน?

เขาอดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำเล็กน้อย ขณะมองไปยังยักษ์เหล็กที่อยู่ตรงหน้า