บทที่ 90 อัพเดท ( ไม่มีอะใร ข้ามได้ )

จากผู้เขียนเองนะครับ ขอบคุณทุกคนสำหรับความรักและคอมเมนต์นะครับ ^^ ...แต่ได้โปรดเถอะครับ ช่วยหยุดเปรียบเทียบนิยายของผมกับเรื่อง R.T.W. ได้ไหมครับ? T_T..

เอาตามตรง ผมเพิ่งเริ่มอ่านเรื่องนั้นเมื่อ 3 สัปดาห์ก่อน และผมก็เข้าใจดีว่ามีหลายเหตุผลที่งานของผมอาจจะถูกนำไปเปรียบเทียบกับเรื่องนั้นหรือเรื่องอื่นๆ..

แต่ต้องเข้าใจนะครับว่าโลกในนิยายของผมไม่มีเวทมนตร์

ให้ตายสิ ในเรื่อง R.T.W. มีแม่มดที่สามารถสร้างบัตรประจำตัวมีรูปถ่ายได้เลยนะ... แต่เบย์มาร์ดยังไม่มีเครื่องพิมพ์เลยด้วยซ้ำ (ซึ่งแน่นอนว่าเดี๋ยวก็มีครับ)

แต่ตอนนี้ แลนดอนกำลังรอให้มีบริการการพิมพ์ก่อน ถึงจะจัดการเรื่องต่างๆ ของรัฐบาลให้เรียบร้อยได้

ทุกอย่างที่เกี่ยวกับมนุษย์ต้องใช้เวลาครับ เพราะงั้นได้โปรดอดทนรอกันหน่อย

ถ้ามีอะไรที่คุณคิดว่ามันน่าจะโผล่มาได้แล้วแต่ยังไม่มา ก็เสนอแนะผมมาได้เลยนะครับ และถ้าผมยังไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้นจริงๆ ผมก็จะตอบและขอบคุณพวกคุณทุกคนเสมอ... อย่างเช่นเรื่องอาหาร อาวุธทางทหาร และอื่นๆ (ป.ล. บางคนนี่ให้ไอเดียสุดเจ๋งกับผมเลยล่ะครับ ^^??)

แต่ถ้าเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับการพัฒนาเมืองอย่างรถไฟ ถนน นโยบายต่างๆ... เชื่อผมเถอะครับ... ผมคิดเรื่องพวกนี้ไว้หมดแล้ว... ถ้าผมยังไม่ใส่มันลงไปในเรื่อง ก็แสดงว่ามันมีเหตุผลที่ดีอยู่

นิยายเรื่องอื่นมีเวทมนตร์คอยช่วย ในขณะที่แลนดอนต้องการคนจริงๆ มาทำงานให้สำเร็จ

แลนดอนจะสร้างเฉพาะสิ่งที่เขาเห็นว่ายังขาดหายไปและจำเป็นต่อการก้าวไปข้างหน้าเท่านั้น

ในขณะเดียวกัน ในแต่ละเดือนเขาก็ทำอะไรได้ไม่มากนัก... ดังนั้นถึงแม้เขาจะต้องการของอีกหลายอย่าง เขาก็ต้องผลักดันและใช้งานคนไม่กี่คนที่ได้มาจากซานต้าอย่างหนัก

คนงานไม่สามารถเร่งงานได้ พวกเขาต้องการเวลาในการเรียนรู้ และเวลาในการปรับตัวด้วยการทดลองทำในทุกๆ เดือน

อีกอย่างนะครับ ไม่เหมือนนิยายแฟนตาซีเรื่องอื่นๆ ในชีวิตจริง คนเราต้องได้รับการฝึกฝนก่อนถึงจะทำงานหรือสร้างสิ่งต่างๆ ได้..

ตอนนี้แลนดอนอาจจะต้องการคนเป็นร้อย แต่แล้วยังไงล่ะครับ?

ในชีวิตจริง คนปกติจะได้รับการศึกษาโดยการเข้ามหาวิทยาลัยและฝึกงาน... แต่คนในเบย์มาร์ดนี่คือเรียนรู้จากการทำงานจริงเลย... ดังนั้นพวกเขาจึงต้องการเวลาในการปรับตัว

และถึงแม้ว่าโลกใบนี้จะคล้ายกับโลกของเรา แต่ท้ายที่สุดแล้ว... ที่นี่คือเฮิร์ทฟีเลีย ไม่ใช่โลก

แลนดอนเคยเห็นคนที่มีผมสีฟ้าและตาสีชมพูมาแต่กำเนิด... โธ่เอ๊ย..

นี่คือโลกแฟนตาซีที่อยู่คนละกาแล็กซีกับกาแล็กซีของโลกเราเลยนะครับ

ผมเชื่อว่าไม่มีใครอยากอ่านอะไรที่มันเหมือนกับนิยายเรื่องอื่นเป๊ะๆ หรอก

ดังนั้นในฐานะนักเขียน ผมจะขอบคุณมากถ้าทุกคนจะไม่คาดหวังว่าแนวทางของผมจะเหมือนกับที่เคยอ่านในนิยายเรื่องอื่นๆ ทุกประการ

ผมต้องขอบอกเลยว่า มีคนคนหนึ่งที่ส่งข้อความเกี่ยวกับ R.T.W. มาถล่มผมแทบจะทุกชั่วโมง... เพราะเขาคนนั้น ผมเลยต้องไปเริ่มหาข้อมูลว่า R.T.W. คืออะไร..

ต้องยอมรับว่าเป็นนิยายที่ยอดเยี่ยมมากครับ... แต่ถ้าคุณอยากอ่านนิยายแนวๆ นั้น ก็ได้โปรดกลับไปอ่านเรื่องนั้นซ้ำอีกครั้งเถอะครับ..

อย่าเอาเบย์มาร์ดไปเกี่ยวข้องเลย... เพราะทุกอย่างในนิยายเรื่องนั้นเป็นไปได้ก็เพราะเหล่าแม่มด

ตั้งแต่การหลอมเหล็กเพื่อสร้างปืนใหญ่ การทำบีกเกอร์แก้วในห้องทดลอง ไปจนถึงการมีแม่มดที่พิมพ์และถ่ายเอกสารได้ หรือแม้กระทั่งการถ่ายทำภาพยนตร์... ให้ตายเถอะครับ...

แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีคนแนะนำนิยายเรื่องนั้นให้ผม โดยบอกว่าเป็นแนวทางที่สมจริงกว่า..... เฮ้อ..

ถึงผู้ใช้ที่คอยส่งข้อความหาผมทุกวันเกี่ยวกับ R.T.W. ... ได้โปรดให้ผมได้พักบ้างเถอะครับ T_T

แน่นอนว่าสำหรับแฟนๆ เบย์มาร์ดทุกคน เชิญอยู่ด้วยกันต่อได้เลยครับ ^^^^

หมายเหตุผู้แปล : เพื่อเป็นการรักษาลำดับตอนให้ตรงตามต้นฉบับ เลยต้องลงตอนนี้ด้วยครับ :)