บทที่ 40 ชาติกำเนิดสูงส่ง, ความมั่นคงอันแปลกประหลาดของนิกายเมฆามายา, หยุนเฟิงควบคุมคะแนน?
บทที่ 40 ชาติกำเนิดสูงส่ง, ความมั่นคงอันแปลกประหลาดของนิกายเมฆามายา, หยุนเฟิงควบคุมคะแนน?
【ชื่อ: เฉียนเทียนหลง】
【อายุ: 17 ปี】
【พลังฝีมือ: หลอมแก่นขั้นสมบูรณ์】
【ระดับโชคชะตา: สีม่วงจาง (เจือด้วยสีดำเล็กน้อย)】
【คำประเมินชีวิต: คนผู้นี้มีกลิ่นอายแห่งชาติกำเนิดสูงส่ง มีลักษณ์แห่งการเป็นมังกร แต่กลับหยิ่งยโสในพรสวรรค์ จิตใจมืดมน มีเส้นทางที่จะตกสู่หนทางแห่งมาร ไม่ควรคบหา...】
【อุปสรรคที่เผชิญล่าสุด: หวังว่าจะได้ของสำคัญประจำตัวของเจ้าสำนักนิกายเมฆามายา】
...
หลังจากอ่านจบ ความสนใจของซูหานก็ลดลงในทันที
ทำตัวยิ่งใหญ่ขนาดนี้ ซูหานคิดว่าอย่างน้อยก็ต้องเป็นพรสวรรค์สีม่วงสินะ?
ไม่คิดว่า จะเป็นเพียงสีม่วงจางๆ เท่านั้น อีกทั้ง ในสีม่วงจางยังเจือด้วยสีดำเล็กน้อย พิสูจน์ว่าโชคชะตาของหนุ่มน้อยคนนี้ไม่บริสุทธิ์ มีความเสี่ยงที่จะตกต่ำได้ทุกเมื่อ
อีกทั้ง ซูหานพบจากคำประเมินชีวิตของเขาว่า หนุ่มน้อยที่ดูสุภาพเรียบร้อย อ่อนโยนดุจสายลมใบไม้ผลินี้ แท้จริงแล้วจิตใจมืดมน และยังมีความเสี่ยงที่จะตกสู่หนทางแห่งมารอีกด้วย
เมื่อเห็นถึงตรงนี้ ซูหานก็หมดความสนใจที่จะลงทุนในทันที
อีกทั้ง ระบบได้เตือนแล้วว่า บุคคลนี้ไม่ควรคบหา เช่นนั้นแล้วตนเองก็อย่าไปมีเรื่องเกี่ยวข้องกับเขาจะดีกว่า เผื่อว่าจะส่งผลกระทบต่อโชคชะตาของตนเอง
อีกทั้ง เด็กคนนี้มีเจตนาที่ไม่บริสุทธิ์!
เป้าหมายที่เขามานิกายเมฆามายา กลับเป็นการขโมยของสำคัญประจำตัวของเจ้าสำนักนิกายเมฆามายา
นามสกุล “เฉียน” นี่คือนามสกุลของจักรวรรดิต้าเฉียน เช่นนั้นแล้วฐานะของเขาก็เปิดเผยออกมาแล้ว เขาเป็นคนในราชวงศ์
...
ในขณะนี้ หวังเทียนตื่นเต้นจนไม่สามารถบรรยายได้!
รากวิญญาณระดับสวรรค์ และอายุเพียงเท่านี้ ก็ถึงขั้นหลอมแก่นขั้นสมบูรณ์แล้ว อีกทั้งหนุ่มน้อยคนนี้ยังปล่อยกลิ่นอายแห่งชาติกำเนิดสูงส่งออกมา มีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นบุคคลสำคัญจากทางราชวงศ์
หากสามารถรับมาเป็นศิษย์ของตนเองได้ หวังเทียนก็จะไม่รุ่งโรจน์ได้อย่างไร?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ หวังเทียนก็เตรียมจะเอ่ยปากถาม
แต่ในขณะนั้น นักพรตวัยกลางคนคนหนึ่ง ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ปรากฏตัวขึ้นบนความว่างเปล่า
เมื่อเห็นการปรากฏตัวของนักพรตวัยกลางคน ผู้อาวุโสและผู้คุมกฎทุกคนในที่นั้น ต่างก็โค้งคำนับนักพรตวัยกลางคน “เจ้าสำนัก”
คำว่า “เจ้าสำนัก” ดังขึ้น ทั้งลานกว้างก็เกิดความโกลาหลในทันที
นักพรตวัยกลางคนที่ดูธรรมดาคนนี้ กลับเป็นเจ้าสำนักนิกายเมฆามายา!
ในชั่วพริบตา ลูกหลานคนธรรมดาในลานกว้าง ก็คุกเข่าลงคำนับนักพรตวัยกลางคนในทันที ในโลกทัศน์ของพวกเขา เหมือนกับวันหนึ่งได้เห็นบุคคลในตำราโบราณ เจ้าสำนักนิกายเมฆามายา เจ้าสำนักของเจ็ดนิกายใหญ่ ล้วนเป็นบุคคลระดับตำนาน!
นักพรตวัยกลางคนยกมือขึ้นเบาๆ สายลมใบไม้ผลิพัดผ่านลานกว้าง ลูกหลานคนธรรมดาที่คุกเข่าอยู่ ต่างก็ถูกสายลมพยุงให้ลุกขึ้น
...
นักพรตวัยกลางคนมองดูหนุ่มน้อย พลางยิ้มออกมา กล่าวว่า “ครั้งล่าสุดที่คุยกับพ่อเจ้า เขาบอกว่าเจ้าไปนิกายมหานิรันดร์แล้ว”
คำว่า “นิกายมหานิรันดร์” สามคำดังขึ้น ทั้งสนามก็เกิดความโกลาหลอีกครั้ง
นิกายมหานิรันดร์ อันดับหนึ่งของเจ็ดนิกายใหญ่ เป็นประเภทที่นำห่างอย่างขาดลอย นับตั้งแต่วันที่มันดำรงอยู่ ก็เป็นอันดับหนึ่งของเจ็ดนิกายใหญ่มาโดยตลอด ไม่เคยตกต่ำ อยู่ในตำแหน่งนั้นสูงส่งเสมอ
ที่แท้ หนุ่มน้อยคนนี้ กระทั่งนิกายมหานิรันดร์ก็สามารถไปได้อย่างง่ายดาย!
...
“ไปอยู่ช่วงหนึ่ง พบว่าไม่ชอบที่ที่ไร้ชีวิตชีวานั่น แล้วก็เลยมาหาท่าน”
ในคำพูดของหนุ่มน้อย ใช้คำว่า “มาหาท่าน” ไม่ใช่ “มาหานิกายเมฆามายา” นั่นก็แสดงให้เห็นว่า เขามาเพื่อเจ้าสำนักนิกายเมฆามายา
เมื่อได้ยินดังนั้น
นักพรตวัยกลางคนก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง ในส่วนลึกของดวงตาฉายแววสงสัย
“ความสามารถของข้ามีจำกัด สอนอะไรเจ้าไม่ได้หรอก”
นักพรตวัยกลางคนกล่าวอย่างยิ้มแย้ม
“ท่านพ่อข้าบอกว่า เจ้าสำนักนิกายเมฆามายา เป็นคนที่น่าสนใจ”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ หนุ่มน้อยก็ยิ้มออกมา
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของนักพรตวัยกลางคนก็แข็งทื่อไปชั่วขณะ แล้วก็กลับมาเป็นปกติในทันที กล่าวว่า “ดูเหมือนว่าพ่อเจ้า จะบอกอะไรเจ้าทุกอย่างเลยนะ”
หนุ่มน้อยได้ยินความไม่พอใจในน้ำเสียงของนักพรตวัยกลางคนแล้ว
แต่เขาก็ไม่ร้อนรนเลยแม้แต่น้อย เพราะมีเพียงวิธีนี้ ถึงจะทำให้เขารับตนเองเป็นศิษย์ด้วยตนเอง
จริงๆ แล้ว เขามานิกายเมฆามายาก็ได้รับการชี้แนะจากพ่อของเขา
มิฉะนั้นเขาไม่มีทางคิดได้เลยว่า นิกายเมฆามายาเล็กๆ แห่งนี้ นิกายที่อยู่ระดับกลางค่อนไปทางล่างในบรรดาเจ็ดนิกายใหญ่ เจ้าสำนักของมัน กลับซ่อนฐานะที่ลึกซึ้งขนาดนั้นไว้!
เมื่อได้ยินบทสนทนานี้
ซูหานที่อยู่ไม่ไกล ก็มองไปยังนักพรตวัยกลางคน เจ้าสำนักนิกายเมฆามายา หยุนเฟิง!
แล้วเขาก็พบว่า พลังบำเพ็ญเพียรของหยุนเฟิง ไม่เหมือนกับที่เขาเคยเห็น!
ครั้งล่าสุดที่เจอเขา เขายังอยู่แค่ระดับหลอมแก่น ตอนนั้น ระดับพลังบำเพ็ญเพียรที่หยุนเฟิงแสดงออกมา คือระดับกำเนิดฟ้าขั้นสมบูรณ์
แต่ตอนนี้ หลังจากที่ซูหานก้าวเข้าสู่ขอบเขตกำเนิดฟ้าแล้ว กลับพบว่า กลิ่นอายที่ปล่อยออกมาจากร่างของหยุนเฟิง ไม่ใช่ของระดับกำเนิดฟ้าอย่างแน่นอน!
แม้จะซ่อนไว้อย่างลึกซึ้ง แต่ซูหานก็ยังคงพบความผิดปกติ
เมื่อรวมกับบทสนทนาของเด็กหนุ่มที่ดูมีที่มาที่ไปใหญ่โตกับหยุนเฟิงแล้ว ในใจของซูหาน ก็เข้าใจเรื่องราวคร่าวๆ แล้ว
หยุนเฟิงไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
เขาอยู่ในนิกายเมฆามายามาหลายปี ก็เคยได้ยินเรื่องราวของหยุนเฟิงมาไม่น้อย
เขาเป็นคนรักอิสระ มอบหมายเรื่องราวใหญ่เล็กของนิกายทั้งหมดให้กับมหาผู้อาวุโสจ้าวฉางเฮ่อ ส่วนตัวเขาน่ะเหรอ ทั้งวันก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย บางครั้งไปเจอหมอดูวัยกลางคนที่เมืองเล็กๆ เชิงเขา ก็อาจจะเป็นเขา!
ก็คือเจ้าสำนักที่ “ไม่น่าเชื่อถือ” คนนี้ กลับค้ำจุนทั้งนิกายเมฆามายาไว้!
จริงๆ แล้วเมื่อคิดดู ก็รู้สึกแปลกประหลาด
เพราะตำแหน่งของนิกายเมฆามายา มั่นคงอย่างน่ากลัว อยู่ในระดับกลางค่อนไปทางล่างมาโดยตลอด ไม่เคยสูงขึ้น แต่ก็ไม่เคยต่ำลง!
เพราะเจ็ดนิกายใหญ่ ยกเว้นนิกายมหานิรันดร์ที่เป็นอันดับหนึ่งอย่างไม่สั่นคลอนแล้ว
อันดับของนิกายอื่นๆ ล้วนเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ เพราะขอเพียงมีนิกายอื่นที่แข็งแกร่งขึ้น ก็สามารถมาแทนที่นิกายใดนิกายหนึ่งในเจ็ดนิกายใหญ่ได้
แต่ว่า สองนิกายที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงในเจ็ดนิกายใหญ่ ก็คือนิกายมหานิรันดร์และนิกายเมฆามายา!
หนึ่งคืออันดับหนึ่งตลอดกาล หนึ่งคืออันดับหกตลอดกาล!
ไม่คิดก็ไม่รู้ พอคิดแล้วก็ตกใจ ซูหานกระทั่งนึกถึงการคาดเดาที่น่ากลัวอย่างหนึ่ง นั่นก็คือหยุนเฟิงกำลัง “ควบคุมคะแนน” อย่างจงใจ!
เหมือนกับอัจฉริยะในชาติก่อน ที่มักจะ “ควบคุมคะแนน” ในการสอบ
ในสายตาของซูหาน หยุนเฟิงกำลังเล่นเกมควบคุมคะแนนอยู่
...
“เจ้าสำนักหยุน ไม่ทราบว่าข้ามีคุณสมบัติพอที่จะเข้าเป็นศิษย์ของท่านได้หรือไม่”
เฉียนเทียนหลงสีหน้าจริงใจอย่างยิ่ง
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ และยังอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ด้วย
หยุนเฟิงก็รู้ว่า ตนเองปฏิเสธไม่ได้แล้ว
มิฉะนั้นนิกายเมฆามายาของตนเองจะเสียชื่อเสียงว่า “ปฏิเสธผู้มีความสามารถ”
เขายิ้มออกมา พลางกล่าวว่า “รับเป็นศิษย์ก็ไม่จำเป็นหรอก ข้าก็ไม่มีอะไรจะสอนเจ้า เจ้าสามารถมาอยู่ใต้สังกัดข้าได้ แต่ว่า..”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ เฉียนเทียนหลงก็กล่าวว่า “การได้เข้าสังกัดนิกายเมฆามายา เป็นเกียรติของข้า สามปีให้หลัง ข้าจะออกจากนิกายเมฆามายาเอง”
เพราะเฉียนเทียนหลงรู้ว่า หยุนเฟิงคนนี้จิตใจลึกล้ำ ตนเองอยากจะเข้าใกล้เขา ยากเกินไป สามปีคือขีดจำกัดสูงสุดแล้ว
“อืม พรุ่งนี้มาหาข้าที่ภูเขาเทียนหยุนเถอะ”
พูดจบ หยุนเฟิงก็จากไป
เขารู้ว่า เฉียนเทียนหลงมาที่นี่ ก็เพื่อมาทดสอบตนเอง แต่ว่า... เขาก็ไม่ได้สนใจมากนัก มาทดสอบตนเอง จะต้องไม่มีผลลัพธ์อย่างแน่นอน
...
เหตุการณ์ที่เฉียนเทียนหลงเข้าเป็นศิษย์ของเจ้าสำนักนิกายเมฆามายา ทำให้ทั้งพิธีรับศิษย์ กลายเป็นเรื่องที่ไม่ธรรมดา
หวังเทียนและผู้อาวุโสฝ่ายนอกอีกหลายคน ก็เป็นคนฉลาด รู้ว่าหนุ่มน้อยคนนี้น่าจะเป็นคนในราชวงศ์ และเจตนาที่มาก็ไม่ธรรมดา พวกเขาเป็นเพียงผู้อาวุโสเล็กๆ ไม่กล้าเข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้
ดังนั้น ก็รีบดูแลให้พิธีดำเนินต่อไปอย่างรวดเร็ว
หวังเทียนมองดูแผ่นหลังของเฉียนเทียนหลงที่จากไป ก็ถอนหายใจออกมา ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ระดับนั้น ไม่ใช่ตนเองที่จะสามารถไปเกาะเกี่ยวได้
...
การทดสอบดำเนินต่อไป
บนลานกว้าง เหลือเพียงไม่กี่ร้อยคนแล้ว ซูหานอีกไม่นานก็สามารถเลิกงานกลับบ้านได้แล้ว…
(จบตอน)