บทที่ 23 แก้ปัญหาของหวังซาน สวี่เชาติดค้างบุญคุณ

บทที่ 23 แก้ปัญหาของหวังซาน สวี่เชาติดค้างบุญคุณ

หวังซานก้มศีรษะลงเล็กน้อยเงียบไปครู่ใหญ่ ราวกับว่าภายในใจกำลังต่อสู้ดิ้นรนอย่างรุนแรง

ในที่สุด เขาก็พยักหน้าเบาๆ

สวี่เชาพาวังซานรีบมาที่ร้านขายบุหรี่และสุราใกล้เคียง

สวี่เชากวาดสายตาอย่างรวดเร็ว ตรงไปยังบริเวณที่วางบุหรี่และสุราราคาแพง

เขาเลือกไปด้วยพลางหันไปพูดกับหวังซานที่ยังลังเลอยู่ข้างๆ ว่า "เราจะไปขอความช่วยเหลือ ของพวกนี้ขาดไม่ได้ มารยาทต้องครบถ้วน"

หวังซานพยักหน้า สายตาเหม่อลอยเล็กน้อย ในใจยังคงว้าวุ่นอยู่

หลังจากไตร่ตรองแล้ว สวี่เชาก็เลือกบุหรี่และสุราที่ถูกใจได้ในที่สุด จากนั้นเขาก็ตรงไปยังเคาน์เตอร์ วางบุหรี่และสุราบนเคาน์เตอร์ หยิบกระเป๋าเงินออกมาจากกระเป๋า และจ่ายเงินอย่างรวดเร็ว

เมื่อเดินออกจากร้านขายบุหรี่และสุรา หวังซานก็พูดเบาๆ ว่า "เชาเกอ เงินนี้ถือว่าฉันยืมนายนะ รอฉันมีเงินแล้วจะคืนให้แน่นอน"

เมื่อสวี่เชาได้ยินก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาแสร้งทำเป็นโกรธและจ้องหวังซาน ยกมือขึ้นชกเบาๆ ที่ไหล่ของเขา "พูดอะไรเนี่ย กับฉันยังพูดเรื่องยืมไม่ยืมอีกหรอ"

"เงินนี้ถือว่าฉันออกให้ ถ้านายยังพูดเรื่องคืนเงินอีกฉันจะโกรธแล้วนะ!"

พูดจบ สวี่เชาก็ยัดบุหรี่และสุราใส่อ้อมแขนของหวังซาน โอบไหล่เขา "ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเราคือการหาวิธีแก้ปัญหาของครอบครัวนาย เรื่องอื่นอย่าเพิ่งคิดดีกว่า"

หวังซานรู้สึกจมูกตัน น้ำตาคลอเบ้า ในใจรู้สึกถึงอารมณ์ที่ซับซ้อน

เขาจับบุหรี่และสุราในมือแน่น เสียงสั่นเครือเล็กน้อยพูดว่า "เชาเกอ นายดีกับฉันจริงๆ ผมจะจำบุญคุณนี้ไว้ ถ้าครั้งนี้เรื่องผ่านไปได้ด้วยดี ฉัน..."

ยังพูดไม่ทันจบ สวี่เชาก็ขัดจังหวะเขา ยิ้มแล้วพูดว่า "พอๆๆ อย่ามัวแต่พูดมาก ไว้พวกเราผ่านด่านปัญหานี้ไปให้ได้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน"

ทั้งสองคนพูดคุยกันไปด้วยเร่งฝีเท้าขึ้นไปด้วย มุ่งหน้าไปยังร้านเฟอร์นิเจอร์ของเหล่าหลิว

ในไม่ช้าทั้งสองก็มาถึงร้านของเหล่าหลิว

เหล่าหลิวยืนหันหลังให้ประตู กำลังจดจ่ออยู่กับการเช็ดขวดลายครามสีน้ำเงินขาว

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เขาก็ค่อยๆ หันกลับมา เมื่อเห็นว่าเป็นสวี่เชาและหวังซาน เขาก็เผยรอยยิ้มที่คาดไม่ถึงออกมา จากนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า "คราวนี้มาพร้อมกันสองคนเลยแหะ มีอะไรล่ะ"

สวี่เชายิ้มแล้วพูดก่อนว่า "เหล่าหลิว พวกเราไม่ได้มาเยี่ยมพี่นานแล้ว วันนี้ก็เลยมาด้วยกัน"

"แล้วจริงๆ ก็มีเรื่องอยากจะให้พี่ช่วยด้วย.."

เมื่อพูดจบเขาก็ใช้ศอกสะกิดหวังซานเบาๆ

หวังซานรีบก้าวไปข้างหน้า โค้งตัวเล็กน้อย พูดด้วยความเกรงใจว่า "เหล่าหลิว ขอโทษที่รบกวนพี่ แต่ที่บ้านผมมีเรื่องเกิดขึ้น ก็อยากจะขอให้พี่ช่วยตัดสินใจให้หน่อย"

เหล่าหลิวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย วางผ้าขี้ริ้วในมือลง ชี้ไปยังเก้าอี้สองสามตัวที่อยู่ข้างๆ "นั่งก่อน มีอะไรก็ค่อยๆ พูด" จากนั้นตัวเองก็เดินทอดน่องไปนั่งลงอย่างช้าๆ

สวี่เชาและหวังซานรีบตอบรับ "ครับ" ทั้งสองคนนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ กัน

หวังซานสูดหายใจเข้าลึกๆ เริ่มเล่าปัญหาที่ครอบครัวเจอให้เหล่าหลิวฟังอย่างละเอียด

เหล่าหลิวฟังอย่างเงียบๆ นิ้วเคาะบนที่วางแขนอย่างเป็นจังหวะ สีหน้าค่อยๆ เคร่งขรึมขึ้น

รอจนหวังซานพูดจบ เขาก็เงียบไปครู่หนึ่ง หรี่ตาลงเล็กน้อย "เรื่องนี้จะว่าง่ายก็ง่าย"

"ถ้าอยากหางานใหม่ มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่"

"แต่ปัญหาคือถ้าคนที่ชื่ออู๋อะไรนั่นหาคนมาจัดการกับพ่อแม่แกอีก แกจะทำยังไงล่ะ"

"เป็นไปไม่ได้ที่จะปล่อยให้พ่อแม่แกถูกรังแกไปตลอดใช่ไหม"

หวังซานกัดฟัน ในดวงตาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง "เหล่าหลิว ผมไม่สามารถทนเห็นพ่อแม่ถูกรังแกได้หรอก"

"แต่ตอนนี้ผมไม่มีวิธีอะไรแล้วก็เลยมาหวังพึ่งพี่ให้ชี้ทางสว่างให้หน่อย"

เหล่าหลิวไม่ได้พูดอะไร แต่กลับหันสายตาไปมองสวี่เชาที่อยู่ข้างๆ

ด้วยฐานะของหวังซาน เด็กคนนี้ไม่มีคุณสมบัติอะไรที่เขาจะต้องลงมือเข้าช่วยเหลือ

สวี่เชาที่เห็นดังนั้นเองก็เข้าใจความหมายในสายตาของเหล่าหลิว เขาจึงรีบพูดว่า "เหล่าหลิว หวังซานเป็นพี่น้องร่วมเป็นร่วมตายของผม เรื่องในครอบครัวของเขาเหมือนกับเรื่องของผม"

"ถ้าพี่เต็มใจที่จะช่วยเขาขึ้นมา ถือว่าสวี่เชาคนนี้ก็ติดค้างบุญคุณพี่ด้วย!"

เหล่าหลิวพยักหน้าเล็กน้อย "เชาเกอ ในเมื่อพูดถึงขนาดนี้แล้ว ไอ้ฉันจะไม่ช่วยก็คงใจร้ายเกินไป"

"ร้านหม้อไฟตรงข้ามเป็นร้านที่เพื่อนของฉันเปิด ให้พ่อแม่ของซานจื่อไปทำงานที่นั่นก่อนเถอะ"

"ถึงแม้ว่าค่าแรงจะไม่สูง แต่จะไม่มีใครกล้าหาเรื่องแน่นอน"

หวังซานขอบคุณด้วยสีหน้าซาบซึ้ง "ขอบคุณเหล่าหลิว"

เหล่าหลิวโบกมือ "ต้องขอบคุณเชาเกอของแกต่างหาก"

หวังซานรีบหันไปมองสวี่เชาน้ำตาคลอเบ้า พูดอย่างจริงใจว่า "เชาเกอ ครั้งนี้ขอบคุณนายจริงๆ ถ้าไม่ใช่นาย ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว"

สวี่เชายิ้มแล้วชกหวังซานเบาๆ "พูดอะไรเนี่ย พวกเรายังต้องคิดเล็กคิดน้อยกันแบบนี้อีกหรอไง"

หลังจากแก้ปัญหาของหวังซานเสร็จ สวี่เชาก็กลับบ้านไปเริ่มปรุงยาต่อ

ตอนกลางคืนในเวลาเที่ยงคืน

สวี่เชาวางแผนที่จะไปตลาดมืดอีกครั้ง ตอนนี้เงินฝากในมือของเขามีมากกว่าหนึ่งล้านหยวนแล้ว

ซึ่งมันก็เพียงพอที่จะซื้อเตาปรุงยาที่เขาอยากได้มานาน

หลังจากมาถึงตลาดมืด สายตาของสวี่เชาก็กวาดไปตามแผงลอยต่างๆ อย่างกระวนกระวาย

ในที่สุด ในบริเวณที่ค่อนข้างห่างไกลของตลาดมืด เขาก็พบแผงลอยที่ขายของล้ำค่าและสิ่งแปลกประหลาด

เจ้าของแผงลอยเป็นชายชราสวมหน้ากากแพะ ผมยุ่งเหยิง แววตาหลุกหลิก

"หนุ่มน้อย ตรงนี้มีสมบัติล้ำค่ามากมาย ซื้อไปสักหน่อยไหม"

ชายชราพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

สวี่เชาไม่ได้พูดอะไร แต่กลับกวาดสายตาไปที่สิ่งของบนแผงลอยอย่างต่อเนื่อง เขากำลังมองหาสิ่งที่เขาต้องการ

ในไม่ช้า เขาก็เห็นเตาปรุงยาที่เขาใฝ่ฝันถึง

เตาปรุงยานี้มีรูปทรงที่เรียบง่ายและแปลกประหลาด มีสามขาและสองหู ตัวเตาโดยรวมเป็นสีม่วงเข้ม พื้นผิวมีสนิมเขรอะกรัง แต่ก็ไม่อาจซ่อนความไม่ธรรมดาในอดีตของมันได้

"เถ้าแก่ เตาปรุงยานี้ราคาเท่าไหร่หรอ" สวี่เชาพยายามระงับความตื่นเต้นในใจ พยายามทำให้เสียงของตัวเองฟังดูคงที่

"น้องชาย เจ้าช่างเป็นคนที่รู้จักของจริงๆ เตาปรุงยานี้ไม่ใช่ของธรรมดา"

ชายชรารีบลุกขึ้น เดินไปข้างเตาปรุงยาอย่างระมัดระวัง ลูบเบาๆ ที่ตัวเตา ในดวงตาแฝงความหวงแหน "นี่เป็นสมบัติที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษของข้า ผ่านมาหลายชั่วอายุคนแล้ว"

เมื่อสวี่เชาได้ยินเช่นนี้ เขาก็เข้าใจทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังจะโก่งราคา

แต่ในขณะนี้ใจของเขามุ่งมั่นอยู่กับเตาปรุงยา เขาก็กัดฟันแล้วแสร้งทำเป็นสงบว่า "เถ้าแก่ ท่านบอกมาได้เลย ตราบใดที่ราคาสมเหตุสมผล ผมจะไม่ลังเลแน่นอน"

ชายชราหัวเราะคิกคัก ยื่นนิ้วขึ้นสามนิ้วแล้วแกว่งไปมา "ไม่มาก ไม่มาก แค่ตัวเลขนี้"

สวี่เชาพยักหน้าเล็กน้อย "300,000 หรอ ถูกจริงๆ ด้วย!"

ชายชราเบิกตากว้าง "300,000 งั้นเร้อ"

"พูดจาเหลวไหลอะไรเนี่ย"

"ข้าหมายถึง 3 ล้าน!"

"3 ล้าน ท่านล้อเล่นหรือเปล่าครับ" สวี่เชาขมวดคิ้วแน่น

เขารู้ว่าอีกฝ่ายจะโก่งราคา แต่ก็ไม่คิดว่าจะมากขนาดนี้

"แม้แต่เตาปรุงยาระดับหนึ่งขั้นต่ำมือหนึ่ง ราคาก็ยังอยู่ที่ 1.5 ล้านเองนะ"

"นี่เป็นของมือสอง แถมยังมีร่องรอยการสึกหรอเต็มไปหมด ท่านตั้งราคาที่ 3 ล้าน มันมากเกินไปแล้วนะครับ!"

แต่ชายชรากลับไม่สะทกสะท้านแม่แต่น้อย เขาเพียงแค่ฮึ่มฮั่มแล้วพูดว่า "แกจะรู้อะไร!"