บทที่ 11 สวี่เชาขายยาเป็นครั้งแรก

บทที่ 11 สวี่เชาขายยาเป็นครั้งแรก

ในช่วงหกชั่วโมงต่อมา สวี่เชาได้ปรุงวัตถุดิบที่เหลืออีกหกส่วนให้กลายเป็นยาเม็ดตามลำดับ

แต่ในการปรุงยาครั้งสุดท้ายเขาก็โชคดีมากทีเดียว สามารถปรุงยาเสริมพลังปราณขั้นต่ำออกมาได้หนึ่งเม็ดจนได้

ยาเสริมพลังปราณเม็ดนี้สามารถขายได้ถึง 2,000 หยวน

ความเร็วในการปรุงยาของเขาคือหนึ่งเม็ดต่อชั่วโมง

ซึ่งเทียบเท่ากับการที่สวี่เชาหาเงินได้ 2,000 หยวนในแปดชั่วโมง ซึ่งมากกว่าการไปทำงานพาร์ทไทม์มากพอสมควร

"ก๊อก! ก๊อก!"

เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันขัดจังหวะความคิดของสวี่เชาที่กำลังจมอยู่กับความสุขที่ได้จากการปรุงยา

สวี่เชาบรรจุยาเสริมพลังปราณในมือให้เรียบร้อย จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปยังประตูอย่างช้าๆ

เมื่อมาถึงหน้าประตู พอเขามองลอดช่องประตูออกไปก็เห็นเพียงร่างสูงโปร่งยืนอยู่หน้าประตู

ผู้มาเยือนไม่ใช่ใครอื่น เป็นเพื่อนสนิทของเขา หวังซานนั่นเอง

สวี่เชาเปิดประตู หวังซานเดินเข้ามา

"เชาเกอ ช่วงนี้ทำอะไรอยู่เหรอ"

เมื่อเข้ามาในบ้าน หวังซานก็หาเก้าอี้ตัวหนึ่งนั่งตามสบาย

"ยุ่งกับการปรุงยาอยู่น่ะสิ" สวี่เชาตอบด้วยรอยยิ้ม

..ปรุงยา?..

หวังซานเบิกตากว้าง เขามองสวี่เชาอย่างไม่เชื่อสายตา "เชาเกอ อย่าบอกนะว่าเงินที่นายกู้มาน่ะ เอาไปทำไอ้พวกของประหลาดๆ พวกนั้นหมดแล้วหรอ"

"นายจะทำเรื่องที่ไม่มั่นคงแบบนั้นไม่ได้นะ"

"นั่นมันเงินจำนวนมากนะ ถ้าจ่ายคืนไม่ได้ล่ะก็เป็นเรื่องใหญ่แน่"

หวังซานยิ่งพูดก็ยิ่งร้อนใจ คิ้วขมวดเข้าหากันแน่นจนเป็นรูปตัว "川"

"ทำไมล่ะ นายไม่เชื่อใจฉันเหรอ" สวี่เชายักคิ้วเล็กน้อย สีหน้าแสดงออกถึงความแน่วแน่อยู่บ้าง "ฉันไม่ใช่คนทำอะไรแบบไม่คิดหน้าคิดหลังนะ นายก็รู้นี่นา"

"แถมตอนนี้ก็มีผลงานแล้วด้วย"

ขณะที่สวี่เชาพูด เขาก็ค่อยๆ หยิบขวดแก้วเล็กๆ ออกมาจากห้องด้านในอย่างระมัดระวัง

เขาค่อยๆ บิดฝาขวดออก กลิ่นจางๆ ที่มีความหอมของยาหอมเล็กน้อยก็โชยออกมา

"..โหวว!"

เมื่อเห็นภาพนี้ หวังซานก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา

เพราะทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าเขานั้นยากที่จะเชื่อ

ต้องรู้ว่าความยากในการเป็นนักปรุงยานั้นไม่ได้ด้อยไปกว่าการตื่นขึ้นของรากวิญญาณชั้นสูงเลย

แต่สวี่เชากลับปรุงยาสำเร็จในเวลาเพียงหนึ่งสัปดาห์

มันช่างเหมือนฝันเกินไป ที่สำคัญที่สุดคือสวี่เชามีรากวิญญาณธาตุทั้งห้าที่ปะปนกันไม่ใช่หรอ

ในโลกแห่งการฝึกตน รากวิญญาณธาตุทั้งห้าที่ปะปนกันมักถูกมองว่าเป็นสัญลักษณ์ของคุณสมบัติที่ธรรมดาหรือไม่ก็เรียกได้ว่าด้อยกว่าคนปกติอีกต่างหาก ไม่ว่าจะเป็นการดูดซับพลังงานที่่ช้า ความคืบหน้าในการฝึกฝนที่ยากลำบาก คนส่วนใหญ่ที่มีรากวิญญาณประเภทนี้มักยากที่จะประสบความสำเร็จได้ในตลอดชั่วชีวิตของพวกเขา..

..แต่สวี่เชากลับทำลายบรรทัดฐานนี้ไปได้อย่างสิ้นเชิง!

"เชาเกอ นายทำได้ยังไงกันเนี่ย"

หวังซานระงับความตกใจในใจแล้วถาม

สวี่เชายิ้มเล็กน้อย แต่สีหน้ากลับไม่มีความเย่อหยิ่งหรือพอใจในตัวเองเลย จากนั้นเขาพูดอย่างใจเย็นว่า "ก็แค่ไปห้องสมุดอ่านหนังสือทุกวัน แล้วก็ทำได้"

โห.. นี่มันเป็นคำพูดของคนปกติหรือเปล่าเนี่ย

ไปห้องสมุดแล้วอ่านหนังสือก็สามารถกลายเป็นนักปรุงยาที่สามารถปรุงยาได้ในเวลาหนึ่งสัปดาห์งั้นหรอ

ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป คนที่ทุ่มเทให้กับการปรุงยาอย่างหนัก ศึกษาค้นคว้าอย่างยากลำบาก แสวงหาอาจารย์ไปทั่วแต่กลับมีความคืบหน้าเพียงเล็กน้อย.. คนเหล่านั้นจะต้องคลั่งอย่างแน่นอน

"เอาล่ะ ซานจื่อ ไม่พูดเรื่องนี้แล้วดีกว่า ตอนนี้นายอยู่ห่างจากการทะลวงผ่านสู่ระดับก่อเกิดลมปราณขั้นหนึ่งอีกนานแค่ไหน"

สวี่เชาตบไหล่ของหวังซานแล้วเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

หวังซานถอนหายใจเล็กน้อย "เฮ้อ ช่วงนี้ถึงแม้ว่าฉันจะฝึกหนัก แต่ก็ยังอยู่ห่างจากระดับก่อเกิดลมปราณขั้นหนึ่งอีกประมาณสองสัปดาห์"

เมื่อสวี่เชาได้ยินดังนั้น ในใจก็เกิดความรู้สึกผิด

หากไม่ใช่หวังซานที่ให้เงินเขามาหนึ่งหมื่นหยวน ป่านนี้อีกฝ่ายคงทะลวงผ่านสู่ระดับก่อเกิดลมปราณขั้นหนึ่งไปแล้ว

เมื่อคิดถึงตรงนี้ สวี่เชาก็ยื่นขวดแก้วในมือให้หวังซาน แล้วพูดอย่างจริงจังว่า "ซานจื่อ นี่คือยาเสริมพลังปราณที่ฉันปรุงขึ้น มีประโยชน์อย่างมากในการเพิ่มความเร็วในการดูดซับพลังงานและควบแน่นพลังปราณ นายเอาไปใช้ก่อนเลย"

เมื่อหวังซานได้ยินดังนั้น ก็รีบโบกมือ "เชาเกอ นี่มันมีค่าเกินไป ฉันรับไม่ได้หรอก!"

"กว่านายจะปรุงยานี้ได้ก็คงไม่ง่าย ยาเสริมพลังปราณนี้นายเอาไปขายเถอะ"

สวี่เชายัดขวดแก้วใส่มือของหวังซานโดยตรง เขาพูดอย่างหนักแน่นว่า "อย่าเกรงใจฉันเลย พวกเราเป็นอะไรกัน ถ้าไม่ใช่ตอนนั้นที่นายให้เงินฉันมาหนึ่งหมื่นหยวน ฉันจะมีโอกาสตั้งใจศึกษาการปรุงยาแบบนี้ได้ยังไง"

"นายรับยาเสริมพลังปราณนี้ไปเถอะ รีบทะลวงผ่านไปให้ได้ นี่ต่างหากที่เป็นเรื่องสำคัญ"

"แถมในเมื่อฉันสามารถปรุงยานี้ออกมาได้ ต่อไปก็จะปรุงออกมาได้อีก เป็นของที่ไม่ยากอะไรสำหรับฉันแล้ว"

เมื่อเห็นว่าสวี่เชาพูดถึงขนาดนี้แล้ว หวังซานก็ไม่ได้ปฏิเสธอีก เขาพยักหน้าอย่างแรง "เชาเกอ ถ้างั้นฉันรับไว้แล้วนะ!"

"จริงสิเชาเกอ ยาเสริมพลังปราณที่เหลือนายคิดว่าจะเอาไปขายใช่ไหม"

สวี่เชาพยักหน้าเล็กน้อย "อืม ฉันก็กำลังคิดเรื่องนี้อยู่พอดี"

"การเรียนปรุงยาทำให้ฉันใช้เงินมากเกินไป ตอนนี้ฉันต้องการหาเงินอย่างเร่งด่วนเลยล่ะ"

"ทำไม นายมีไอเดียอะไรรึเปล่า"

หวังซานคิดแล้วตอบว่า "นายสามารถขายยาให้เหล่าหลิวได้ เขาให้ราคาที่เป็นธรรมแน่นอน"

สวี่เชาฉายแววประหลาดใจ "เขารับซื้อของพวกนี้ด้วยเหรอ"

หวังซานพยักหน้า "รับสิ! เหล่าหลิวมีเส้นสายกว้างขวางมากนะ"

บนใบหน้าของสวี่เชาเผยให้เห็นความสนใจอยู่บ้าง "ถ้าอย่างนั้นก็ขายให้เหล่าหลิวก็แล้วกัน"

หวังซานยิ้มกว้าง "โอเค! เดี๋ยวฉันจะไปติดต่อเขาให้"

……

สิบนาทีต่อมา

ทั้งสองคนมาถึงร้านเฟอร์นิเจอร์ของเหล่าหลิว

เหล่าหลิวกำลังยืนอยู่กลางร้าน มือถือผ้าขี้ริ้วกำลังเช็ดโต๊ะอยู่

เมื่อเห็นสวี่เชาและหวังซานเข้ามา เขาก็วางของในมือลงทันที เดินเข้าไปต้อนรับด้วยรอยยิ้ม "โอ๊ะ น้องชายทั้งสองคน ในที่สุดก็มาแล้ว"

"ฉันคิดถึงพวกนายอยู่พอดี"

"เชิญนั่งๆ ดื่มชารองคอก่อน"

เหล่าหลิวทักทายอย่างกระตือรือร้น พลางจัดแจงอุปกรณ์ชงชาบนโต๊ะอย่างชำนาญ รินชาร้อนๆ ให้ทั้งสองคน

หลังจากที่ทั้งสองนั่งลง เขาก็เผยให้เห็นความกระวนกระวายใจและความคาดหวังในสายตา มองไปที่สวี่เชาแล้วถามว่า "น้องชาย เอายาเสริมพลังปราณมาเท่าไหร่"

เมื่อได้ยินดังนั้น สวี่เชาก็ค่อยๆ วางขวดยาเสริมพลังปราณทั้งห้าขวดที่อยู่ในมือของเขาไว้บนโต๊ะทีละขวด

เหล่าหลิวจ้องมองไปที่ขวดยาเสริมพลังปราณทั้งห้าขวดที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วขมวดคิ้ว "น้องชาย สียาเสริมพลังปราณของนาย ทำไมดูเหมือนจะแย่กว่ายาขั้นต่ำไปหน่อยล่ะ"

สวี่เชามองเหล่าหลิวอย่างจริงใจแล้วอธิบายว่า "ผมไม่ปิดบังเหล่าหลิวนะ ยาเสริมพลังปราณเหล่านี้ผมปรุงเองทั้งหมด เนื่องจากปรุงเป็นครั้งแรกก็เลยเกิดสถานการณ์แบบนี้ขึ้น

"สรรพคุณของยาก็เลยมีผลแค่ประมาณสามในสี่ของยาเสริมพลังปราณขั้นต่ำเท่านั้น"

"แต่ผมรับประกันว่าเรื่องราคาผมจะให้ส่วนลดมากที่สุด จะถือว่าเป็นเพื่อนกับพี่ก็แล้วกัน แล้วก็หวังว่าพี่จะให้โอกาสผมด้วย"

"ต่อไปผมจะปรับปรุงทักษะการปรุงยาให้ดีขึ้น จะได้ปรุงของที่ดีกว่านี้ให้พี่ได้"

"พี่พอจะช่วยผมระบายของล็อตนี้ออกไปก่อนได้ไหม ถือว่าช่วยน้องชายคนนี้ด้วย" สวี่เชากล่าวขณะกระพริบตาปริบๆ พร้อมกับหวังซานที่นั่งอยู่ข้างกัน

หลังจากที่เหล่าหลิวได้ยินดังนั้น เขาก็ไม่ได้ตอบคำพูดของสวี่เชาในทันที แต่ใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ ทำให้เกิดเสียง "ก๊อกๆ" ที่เป็นจังหวะ

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็เงยหน้าขึ้นมองสวี่เชา "น้องชาย นายพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว พี่ก็ไม่สามารถใจดำเกินไปได้น่ะสิ"

"เอาอย่างนี้ ฉันจะรับซื้อยาเสริมพลังปราณล็อตนี้ไว้ก็ได้"

"แต่เรื่องราคา ฉันให้ได้แค่ขวดละ 1,200"

"แต่ถ้าต่อไปนายสามารถเอาของที่มีคุณภาพสูงออกมาได้ โอกาสที่เราจะได้ร่วมงานกันอีกก็มีอีกเยอะ"

เมื่อสวี่เชาได้ยินดังนั้นในใจก็ดีใจเป็นอย่างมาก ราคาของยาเสริมพลังปราณล็อตนี้ ในใจของเขาตั้งราคาไว้มากที่สุดก็แค่ขวดละ 1,000 หยวนเท่านั้น

แต่ตอนนี้เหล่าหลิวกลับยินดีที่จะรับซื้อไปในราคา 1,200 หยวน

ซึ่งนี่นับว่าเกินความคาดหมายของเขาจริงๆ