ตอนที่ 83: สังหารนรกแตก!

"ไม่ยุติธรรมงั้นเหรอ?"

ซีอันสะบัดร่างไร้วิญญาณของหวู่ซินทิ้งไปอย่างไร้ใยดี

"เปล่าหรอกน่า...นี่แหละคือยุติธรรมที่สุดแล้ว"

ในสายตาของหวู่ซินและพรรคพวกซีอันคือขุมพลังที่เหนือล้ำเกินจินตนาการ

แต่สำหรับคนธรรมดาทั่วไปแล้ว...หวู่ซินเองก็เป็นถึงระดับที่ไม่อาจเอื้อม

ถ้าจะให้พูดกันตรงๆ...

โลกนี้ไม่เคยมีคำว่า 'ยุติธรรม' อยู่จริง ไม่ว่าจะก่อนหรือหลังวันสิ้นโลกก็ตาม

เหตุผลที่เขายอมให้ห้าผู้ปลุกพลังระดับ S รุมกระทืบเมื่อครู่? ก็แค่จงใจเผยจุดอ่อนให้เห็น เพื่อล่อให้หวู่ซินเข้ามาโจมตี

ไม่อย่างนั้น...ไอ้แก่คนนี้มันมีพลังเทเลพอร์ต

ถ้ามันหนีไปได้ เขาก็ตามไม่ทันหรอก

เมื่อหวู่ซินตาย ห่วงเดียวที่ค้างคาในใจซีอันก็สลายไป ความซวยของเขาก็ถูกลบหายตามไปด้วย กำปั้นเหล็กทะลวงร่างผู้ปลุกพลังระดับ S คนหนึ่งในชั่วพริบตา พร้อมกับคอมโบปล้นสามฮิต ใส่ในคราเดียว

ซีอันดึงมือเปื้อนเลือดออกมา บิดไหล่ที่เมื่อยล้าเบาๆ เสียงกระดูกลั่นเปรี๊ยะบ่งบอกถึงความแข็งแกร่งที่ไร้ขีดจำกัด

"สะใจกับการกระทืบของพวกแกแล้วใช่ไหม? ทีนี้...ตาฉันบ้างล่ะ"

แค่กระพริบตา เพื่อนร่วมทีมสองคนก็สังเวยชีวิตไปแล้ว รวมถึงหวู่ซินผู้ปลุกพลังเทเลพอร์ตระดับ S ด้วย

ส่วนที่เหลืออีกสี่คนถึงกับขวัญกระเจิงกันทันที

"แย่แล้ว! ถอยเร็ว!"

ไม่ต้องคิดอะไรให้มากความ

ต่อให้เป็นไอ้โง่ก็รู้ว่าวันนี้พวกเขาเจอของแข็งเข้าให้แล้ว

ไม่สิ!

ต้องบอกว่าเจอยมทูตกระหายเลือดเข้าให้ถึงจะถูก!

ถ้าอีกฝ่ายฆ่าเพื่อนร่วมทีมได้สองคนในพริบตา มันก็ฆ่าพวกเขาได้เหมือนกัน!

สี่คนหันหลังโกยอ้าวไม่พูดไม่จา กลัวว่าจะช้ากว่ากันเอง ถึงขั้นใช้พลังพิเศษอัดใส่เพื่อนร่วมทีมให้ช้าลงด้วยซ้ำ

ตอนหนีเนี่ย ไม่จำเป็นต้องวิ่งเร็วกว่าศัตรู...ขอแค่เร็วกว่าเพื่อนร่วมทีมก็พอ!

ร้อยพันธมิตรงั้นเหรอ? พี่น้องงั้นเหรอ? ช่างแม่งมันเถอะ!

"เอ็งช่วยรับการโจมตีแทนข้าก่อนแล้วกันนะ...น้องรัก"

"ไม่มีทางหนีรอดหรอกน่า"

คำพูดแห่งความตายของซีอันตกลงพร้อมกับที่ร่างของเขาที่เทเลพอร์ตหายไป

ชั่วพริบตา เขาก็ปรากฏตัวด้านหลังหนึ่งในนั้น

จัดการด้วยคมมีดเพียงครั้งเดียว!

ฝีมือการใช้มีดของเขานับวันยิ่งเฉียบคมขึ้นเรื่อยๆ

ฟันแค่ครั้งเดียว เหลือลมหายใจรวยรินพอก็พอแล้ว...พอให้ได้ใช้ปล้นสามฮิตได้ครบพอดี

หลังการปล้นเสร็จสิ้น ก็ไม่จำเป็นต้องลงมือซ้ำอีก ฝ่ายตรงข้ามก็จะจากไปอย่างสงบสุขเอง

ด้วยฝีมือแบบนี้ ถ้าบอกว่าไม่เคยไปเรียนวิชาฟันดาบที่สถาบันสอนวิชาดาบหรือการต่อสู้มาหลายเดือน ใครจะไปเชื่อ!

"หนึ่ง"

เทเลพอร์ตอีกครั้ง และน็อกเอาต์ด้วยคมมีดเดียว!

ปล้นสามฮิต!

"สอง"

เทเลพอร์ตอีกครั้ง!

"สาม"

เทเลพอร์ตอีกครั้ง!

"สามรุมหนึ่ง"

"สู้ได้ห่วยแตกจริงๆ"

ซีอันสะบัดมีดนาโน สะบัดทำให้เลือดสาดกระเซ็น

ตอนนี้...ผู้ปลุกพลังระดับ S ทั้งหกคนของร้อยพันธมิตรต่างก็ได้รับการปลดปล่อยโดยซีอันไปหมดแล้ว

หกพลังระดับ S ได้ถูกช่วงชิงไว้ในมืออย่างปลอดภัยแล้ว!

แน่นอนว่า ถ้าเขาเป็นคนดีถึงที่สุด เขาก็จะช่วยปลดปล่อยคนอื่นๆ ไปทีละคน แทนที่จะปล่อยให้ต้องทนทุกข์อยู่ในโลกวันสิ้นโลกเช่นนี้ สู้เปิดประตูไปสู่โลกใหม่ให้เร็วที่สุดยังจะดีซะกว่า

ซีอันรู้สึกราวกับว่าแสงแห่งพุทธะกำลังจะปรากฏขึ้นบนศีรษะของเขา

ช่างเป็นบุญกุศลอันล้นเหลือ!

ซีอันหันกลับไปมอง เห็นเจ้าหวังไฉมันกำลังถูกผู้ปลุกพลังนับร้อยรุมกระหน่ำ

มันไม่ใช่แค่สถานการณ์ตกที่นั่งลำบากแล้ว แต่นี่คือการถูกฉีกเป็นชิ้นๆทั้งตัว!

ร่างกายถูกฉีกขาดไส้ทะลักกองอยู่บนพื้น

มันน่าสังเวชเป็นอย่างมาก!

แต่เจ้าหวังไฉก็ยังคงต่อสู้อย่างดุดันด้วยท่าทางที่ดื้อรั้นไม่ยอมแพ้ทำให้ผู้ที่เห็นอดตัวสั่นไม่ได้

จนซีอันต้องกุมขมับอย่างช่วยไม่ได้

ไอ้แมวบ้าตัวนี้ มันคงถูกวิญญาณนักแสดงเข้าสิงจริงๆ!

ถ้าไม่ใช่เพราะดวงตาที่ดูเฉลียวฉลาดของเจ้าหวังไฉที่แอบเหลือบมองมาที่เขาเป็นบางครั้ง ซีอันคงเกือบจะเชื่อไปแล้วว่ามันกำลังจะตายจริงๆ

"เลิกตอแหลได้แล้วน่า! คืนนี้ถ้ากลับบ้านไปจะให้ขนมมากพิเศษเป็นรางวัลละกัน!"

"เหมี๊ยวววว..."

'ข้าเป็นแมวโว้ย! ไม่ใช่หมา!'

พอได้ยินว่าจะได้ของกินเพิ่ม เจ้าหวังไฉก็คึกขึ้นมาทันที บาดแผลบนตัวหายเป็นปลิดทิ้งในพริบตา ไม่ว่าใครจะโจมตีมันยังไงก็ไม่สามารถทำลายมันได้เลย มันแข็งแกร่งขึ้นอย่างมากในทันที!

ด้วยความแข็งแกร่งของหวังไฉ พวกผู้ปลุกพลังเหล่านี้ทำอะไรมันไม่ได้จริง ๆ นอกจากจะต้องรุมโจมตีมันเป็นเวลาสองสามวันต่อเนื่องกัน

ซีอันก็เทเลพอร์ตเข้าไปในฝูงชนและเริ่มสังหารหมู่และปล้นชิงอย่างบ้าคลั่ง

ผู้ปลุกพลังระดับ S หลายคนของร้อยพันธมิตรได้ตายไปแล้ว

เกรงว่าพวกที่เหลือคงจะต้านทานได้อีกไม่นานแล้ว ก่อนที่แนวป้องกันจะพังทลาย

ถ้าปล่อยให้หนีไปได้จะลำบากในการตามล่า

ฆ่าให้ได้มากที่สุดก่อนที่พวกเขาจะฝ่าแนวป้องกันไปได้ และค่อยตามล่าพวกที่หนีรอดไปหลังจากนั้น

ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องก็ดังระงมขึ้นทีละคน สมาชิกผู้ปลุกพลังได้ลดจำนวนลงอย่างบ้าคลั่งในอัตราที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ในเวลาไม่ถึงสามนาที...คนกว่าครึ่งล้มลงไปแล้ว

นี่คือตอนที่ซีอันจงใจควบคุมขอบเขตการสังหาร

ถ้าไม่ใช่เพื่อวัตถุประสงค์ในการปล้นพลังพิเศษของพวกเขา เขาสามารถกวาดล้างคนพวกนี้ทั้งหมดได้ภายในหนึ่งนาทีด้วยพลังเต็มที่

เมื่อเห็นซีอันที่ฆ่าฟันราวกับเป็นเทพสังหาร ผู้ปลุกพลังทุกคนก็ไม่สามารถอดกลั้นได้อีกต่อไป

พวกเขาหันหลังเพื่อหนีตาย

"ช่วยด้วย! "แม่จ๋า!" "พ่อจ๋า!"

"แม่จ๋า! หนูอยากกลับบ้านแล้ว! หนูไม่อยากสู้แล้ว!"

ซีอันจะปล่อยให้พวกมันหนีไปแบบนี้ได้ยังไง?

หนีไปได้แค่คนเดียวก็ถือว่าขาดทุนแล้ว!

จากนั้นเขาก็ใช้พลังพิเศษของเขาให้ถึงขีดสุด!

ไล่ล่าและปล้นชิงไปพร้อมกัน ถ้าปล้นไม่พอ ก็แค่ซัดพวกมันให้สลบชั่วคราวแล้วค่อยกลับมาจัดการให้จบทีหลัง...

ผลคือ ฉากนั้นกลายเป็นคนหนึ่งคนกับแมวหนึ่งตัวไล่ล่าผู้ปลุกพลังหลายร้อยคน เสียงหัวเราะปนกับเสียงร้องไห้และเสียงกรีดร้องระงมไปหมด

ผู้รอดชีวิตที่เฝ้าดูอยู่ห่างๆ ถึงกับอ้าปากค้าง

ในเวลาไม่ถึง 30 วินาที รูปแบบการต่อสู้เปลี่ยนแปลงไปกลับหัวกลับหาง คนกับแมวที่กำลังจะตายกลับกลายเป็นเหมือนเทพเจ้าไล่สังหารคนของร้อยพันธมิตรเหมือนหั่นผักหั่นปลา

"ฆ่าพวกมันให้ตาย! ฆ่าพวกมันให้หมดเล๊ยย!"

"สุดยอดไปเลย!"

"บอสซีอันโคตรสุดยอด!"

"ไชโย! บอสซีอัน!"

เมื่อเห็นซีอันกลับมาอย่างปาฏิหาริย์ ผู้รอดชีวิตก็กระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้น

พวกเขาทุกคนยกแขนขึ้นและโห่ร้องอย่างดีใจ

อะไรคือผู้กอบกู้? ก็นี่แหละ!

อะไรคือการจุติของเทพเจ้า? ก็นี่แหละ!

ผู้ปลุกพลังที่เคยเป็นที่ปรารถนาในสายตาผู้คนในอดีต ตอนนี้กลับเปราะบางราวกับกระดาษต่อหน้าบอสซีอัน

เมื่อเห็นซีอันฆ่าคนอย่างไม่เลือกหน้า ทุกคนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกผ่อนคลาย

พวกเขาถูกร้อยพันธมิตรเอาเปรียบจนแทบจะเอาชีวิตไม่รอด ไอ้พวกสารเลวพวกนี้ถึงกับจะแย่งแม้แต่รากหญ้าไปจากพวกเขา

การได้เห็นซีอันสังหารคนของร้อยพันธมิตรมันช่างสะใจจริงๆ!

"ฆ่าพวกมันให้หมดเล๊ยยยย!"

"สะใจโว้ยยยย!"

ห้านาทีต่อมา...

ซีอันส่งเหยื่อรายสุดท้ายขึ้นสวรรค์ไปอย่างสงบด้วยคมมีดเดียว

แม้จะช้าไปหน่อย แต่ก็หวังว่าเขาจะทันรถไฟขบวนสุดท้ายสู่สรวงสวรรค์

ทำไมไม่ลงนรกน่ะเหรอ?

อาจเป็นเพราะนรกเต็มไปแล้วตั้งแต่ก่อนวันสิ้นโลกล่ะนะ

มองไปรอบๆ ก็ไม่มีผู้ปลุกพลังเหลืออยู่แม้แต่คนเดียว

มีเพียงสาวๆ จากกลุ่มนักผจญภัยกุหลาบดำกว่าสิบคนที่กอดกันตัวสั่นเทิ้ม

แม้แต่ไป๋หลีปิง แม่นางน้ำแข็งผู้เลอโฉมราวภูเขาน้ำแข็งก็ยังอดตัวสั่นเล็กน้อยไม่ได้

ความแข็งแกร่งของซีอันเกินขีดจำกัดความเข้าใจของเธอไปมากแล้ว

ในฐานะผู้ปลุกพลังระดับ S ที่อยู่จุดสูงสุดของผู้ปลุกพลัง เธอสามารถรู้สึกได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้นว่าเธอไร้พลังเพียงใดเมื่อเผชิญหน้ากับพลังอันยิ่งใหญ่ดุจเทพเจ้าเช่นนี้

บางทีในสายตาของเขานั้น ผู้ปลุกพลังระดับ S กับผู้ปลุกพลังระดับ G อาจไม่แตกต่างกันเลยด้วยซ้ำ

พลังที่เธอเคยภาคภูมิใจมากมาก่อน ดูเล็กน้อยเหลือเกินเมื่อเทียบกับเขา

ราวกับมดที่กำลังเฝ้ามองดวงดาว

เธอเคยคิดว่าจะช่วยเขามาก่อน...

ตอนนี้มันดูโง่เขลาและอวดดีเสียเหลือเกิน เธอเองก็เหมือนคนเหล่านั้นจากร้อยพันธมิตรที่มักจะจัดซีอันให้อยู่ในระดับเดียวกับตัวเองมาโดยตลอด

ทว่า พลังของซีอันไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับพวกเขาเลย

คนที่ควรฆ่าก็ฆ่าไปแล้ว คนที่ควรปล้นก็ปล้นไปแล้ว

จากนั้นซีอันก็กระโดดขึ้นหลังเจ้าหวังไฉ เตรียมพร้อมที่จะไล่ล่าเป้าหมายต่อไป

สมาชิกร้อยพันธมิตรอีกหลายคนยังคงร่อนเร่อยู่ที่ฐานของพวกเขา

ก่อนที่ข่าวจะรั่วไหลออกไป เขาต้องรีบไปเยี่ยมเยียนก่อนให้ได้

งั้นมันจะสายเกินไป

เกรงว่าหลังจากวันนี้ ผู้ปลุกพลังคงจะหลีกเลี่ยงเขาเมื่อเห็นหน้า คงจะยากที่จะจับผู้ปลุกพลังได้มากมายขนาดนี้ในคราวเดียว

ต้องทำศึกใหญ่ให้คุ้มค่าในวันนี้!

เมื่อเห็นผู้รอดชีวิตยังคงเต้นรำด้วยความตื่นเต้นซีอันก็อดไม่ได้ที่จะกรอกตา

"ยืนบื้ออยู่ทำไมกันอีกล่ะ? ไปสำรวจห้องแล็บสิ ไม่มีใครขวางพวกแกแล้วนะตอนนี้"

พูดจบ เขาก็ขี่เจ้าหวังไฉจากไป และหายลับไปจากสายตาผู้คนในชั่วพริบตา

ไม่นานหลังจากซีอันจากไป กลุ่มคนชุดดำกลุ่มหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบๆ

ชายชุดดำตัวเล็กคนหนึ่งเดินเข้าไปหาผู้รอดชีวิต ค่อยๆ เปิดผ้าคลุมหน้าขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นใบหน้าที่บอบบางราวตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ พร้อมรอยยิ้มสดใสบนริมฝีปาก

"พวกคุณรู้จักวิหารของลัทธิเทพสัตย์ไหมคะ?"

"ท่านองค์มหาเทพของเรา คือ ท่านซีอันค่ะ “

"ฉันชื่อ เซียนเซียน ยินดีต้อนรับทุกคนเข้าร่วมวิหารของลัทธิเทพสัตย์ของเราได้ทุกเมื่อ และกลายเป็นผู้รับใช้ที่ซื่อสัตย์ของท่านเทพค่ะ"