ตอนที่ 41: กำเนิด "ลัทธิพระเจ้าที่แท้จริง"

"ก็ถูกของแกนะ"

ซีอันเห็นว่าเจ้าแมวกลายพันธุ์ยอมจำนน เลยคลายพันธนาการให้ด้วยมือเดียว พอหลุดออกมา เจ้าแมวไม่ได้คิดจะโจมตีซ้ำ แต่มันกลับกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างจงใจ เหมือนกำลังหาจังหวะหนี

จะให้สัตว์ที่เคยอยู่บนสุดของห่วงโซ่อาหารมาสยบให้กับมนุษย์ง่ายๆ ได้ยังไงกัน? แม้ว่ามนุษย์คนนั้นจะแข็งแกร่งแค่ไหนก็ตาม!

นี่คือความหยิ่งทะนงที่สลักอยู่ในยีนของมัน!

"แมวไม่มีวันเป็นทาสโว้ยยยยย!"

"ตัดสินใจได้ยัง? ว่าแกจะกลับไปกับฉันแล้วช่วยเฝ้าบ้านให้ฉันไหม?"

ซีอันยิ้มอย่างใจดี พร้อมกับหยิบกระป๋องอาหารแมวกล่องใหญ่ กับอาหารแมวพรีเมียมอีกกล่องออกมาจากพื้นที่มิติ

"ถ้าแกพยักหน้า พวกนี้เป็นของแกเลยนะ ถ้ากินหมดก็มีให้กินอีกเยอะนะ แถวบ้านฉันมีเป็นคลังเลย กินให้พุงแตกไปเลยยังได้นะ"

เจ้าแมวกลายพันธุ์ตาเบิกโพลง เมื่อเห็นกระป๋องอาหารแมวเป็นกล่องๆ DNA ในตัวมันสั่นระริก สายตาไม่อาจละไปจากกองอาหารตรงหน้าได้

"แล้วก็อันนี้..."

ซีอันโยนปลาแห้งหลายสิบกิโลกรัมออกมาอีก

"ส่วนนี่..."

อกไก่ไม่หนังอีกหลายสิบกิโล!

"ไม่ชอบเลยสักอย่างเหรอ? งั้นก็ช่างเถอะ"

ซีอันพูดพลางทำท่าจะเก็บของทั้งหมดกลับเข้าพื้นที่มิติ

"เมี๊ยวววววว..."

เจ้าแมวกลายพันธุ์ส่งเสียงประหลาด กระโจนเข้าใส่เท้าของซีอันทันที มันเอาตัวถูไถอย่างเอาเป็นเอาตาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความอ้อนวอนสุดฤทธิ์

อย่าโทษว่าแมวมันไร้กระดูกสันหลังเลย! ก็เขาเล่นเอาของมาล่อซะขนาดนี้!

ไม่ต้องพูดถึงเจ้าแมวกลายพันธุ์เลยนะ! แม้แต่เหล่าสาวกที่ยืนอยู่รอบๆ ยังตาโตน้ำลายไหลตามกันเป็นแถว!

"พี่ชายครับ! ให้ผมไปอยู่กับพี่ก็ได้นะ! ผมจะช่วยเฝ้าบ้านให้!"

"ผิดแล้ว! ผมเกิดปีจอ! งานแบบนี้เหมาะกับผมมากกว่านะ!"

"พี่ชาย! หนูเองก็ปีหมานะ! ไม่เรื่องมากเรื่องอาหารหรอก! แค่อาหารแมวก็ได้! เลี้ยงง่ายกว่าเยอะ!"

มาถึงตอนนี้ จะเชื่อในเทพแห่งสัตว์อสูรหรืออะไรก็ช่างมันแล้ว! อาหารคือพระเจ้า!

เห็นบรรดาสาวกจะมาแย่งงานยามเฝ้าบ้านของตัวเอง เจ้าแมวกลายพันธุ์ก็ของขึ้นทันที เกล็ดตามตัวตั้งชันชี้เด่ มันจ้องเขม็งไปที่เหล่าสาวกเหมือนจะพูดว่า:

"ไสหัวไปซะ! พวกแกมาช้าไปแล้วโว้ยยยยยย!"

ซีอันเองก็โล่งใจที่เจ้าแมวกลายพันธุ์นั้นถูกติดสินบนได้ง่ายๆ

ถ้ามันไม่ยอมเชื่อฟัง เขาก็ไม่คิดจะฝืนใจ เพราะแตงที่ถูกฝืนย่อมไม่หวาน

ทางเดียวที่ทำได้...ก็แค่ฆ่าทิ้งซะ!

เกิดมาสองชาติ ยังไม่เคยลองชิมเนื้อแมวกลายพันธุ์เลยนะนี่...

"โอเค งั้นแกก็เป็นสัตว์เลี้ยงของฉันตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป"

ซีอันพูดพลางกระโดดขึ้นไปนั่งบนหลังเจ้าแมวกลายพันธุ์อย่างสบายๆ

"กลับบ้านกันเถอะ"

เจ้าแมวกลายพันธุ์: "หือ????"

ไหนบอกว่าจะให้เป็นสัตว์เลี้ยงเฝ้าบ้านไง? ทำไมถึงกลายเป็นพาหนะไปได้วะ!? ไม่ตรงปกนี่หว่า!

จะให้มันที่อยู่บนสุดของห่วงโซ่อาหารต้องมาอยู่ใต้หว่างขาของมนุษย์ได้ยังไงกัน!? แมวไม่มีวัน...

ซีอันโยนปลาตัวโตหลายสิบกิโลออกมาอีกรอบ!

"เมี๊ยววววว..."

เจ้าแมวกลายพันธุ์กระโจนสูงงงงงงงง! งับเข้าเต็มคำ!

ไขมันฉ่ำๆ!

โคตรหอมมมมมม!

จากนั้น ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความงุนงงของเหล่าสาวกเทพแห่งสัตว์อสูรของพวกเขา ก็ถูกลักพาตัวไปอย่างง่ายดาย พร้อมกับหายลับไปในพริบตาหลังจากกระโดดไม่กี่ครั้ง

"โอ้...ท่านพระเจ้าที่แท้จริงได้จุติลงมาแล้ว! เทพแห่งสัตว์อสูรได้เชื่อฟังคำเรียกขานของท่านพระเจ้าสูงสุด และจากไปพร้อมกับพระองค์!"

หญิงสาวที่เป็นหัวหน้าคุกเข่าลงในทิศทางที่ซีอันจากไป

บรรดาสาวกยิ่งงงหนัก "พี่สาวครับ ท่านเทพแห่งสัตว์อสูร...มันแค่ชอบกินอาหารแมวเองนะครับ..."

หญิงสาวตวัดสายตาจ้องเขม็ง!

"เรียกฉันว่า "นักบวชสูงสุด"!"

"พวกมนุษย์โง่เขลา! พวกแกสามารถเสกอาหารมากมายขนาดนั้นออกมาจากอากาศธาตุได้รึไง? มีแต่พระเจ้าเท่านั้นที่ทำได้! ท่านคือพระเจ้า! พระเจ้าสูงสุดที่แท้จริง!"

เหล่าสาวกทุกคนอึ้งไปเมื่อได้ยินแบบนั้น

ก็...ก็จริงนี่หว่า!

ตำนานเล่าว่าทางตะวันตก พระเยซูเคยเสกอาหารให้ผู้คนที่ทุกข์ยากข้างแม่น้ำแดง

และเมื่อกี้พวกเขาก็เห็นชายหนุ่มคนนั้นเสกอาหารออกมาจากอากาศธาตุ!

นี่คือปาฏิหาริย์ที่แท้จริง!

"พระเจ้าที่แท้จริงต้องได้ยินคำวิงวอนของเรา และปรากฏกายต่อหน้าเราเป็นแน่! เหตุผลที่ท่านจากไป ก็เพื่อทดสอบพวกเราทั้งนั้น!"

"โอ้! ฉันได้ยินเสียงเรียกของพระเจ้าแล้ว! ฉันขอมอบความภักดีแด่พระผู้เป็นเจ้าสูงสุด!"

"ให้พวกเราเดินตามคำชี้แนะของพระเจ้า! ความทุกข์ทรมานทั้งหมดคือบททดสอบที่พระเจ้าประทานให้แก่ผู้รับใช้ที่ซื่อสัตย์ของพระองค์!"

"ตราบใดที่เราศรัทธามากพอ พระเจ้าที่แท้จริงก็จะกลับมานำทางเราให้พ้นจากความทุกข์ทรมาน!"

ภายใต้การปลุกระดมของหญิงสาวนักต้มตุ๋น ผู้คนจำนวนมากขึ้นต่างก็หลงเชื่อ และคุกเข่าลงตามๆ กัน ไม่นานนัก ทุกคนในแคมป์ก็กลายเป็นผู้ศรัทธาอย่างแรงกล้าของซีอัน!

และนี่คือจุดกำเนิดขององค์กรศาสนาที่เรียกว่า "ลัทธิพระเจ้าที่แท้จริง" ที่หยั่งรากลึกขึ้นมา!

ซีอันกำลังขี่เจ้าแมวกลายพันธุ์มุ่งหน้ากลับเมือง ในเวลานั้น เขาไม่รู้เลยแม้แต่น้อยว่าตัวเองกำลังถูกบูชาเป็นพระเจ้าไปแล้ว!

เจ้าแมวกลายพันธุ์นั้นวิ่งเร็วมาก ความเร็วเหนือกว่าม้าเป็นร้อยเท่า!

มันสามารถวิ่งตรงไปข้างหน้าได้โดยไม่ต้องสนสภาพถนนเลย!

กระโดดข้ามแม่น้ำเล็กๆ หรืออาคารเตี้ยๆ ได้อย่างง่ายดาย!

มีแบตเตอรี่เต็มเปี่ยม!

อาหารแมวไม่กี่กระป๋องสามารถวิ่งได้หลายร้อยกิโลเมตร!

ประสิทธิภาพการแปลงพลังงานนี่มัน...พระเจ้าโทมัส ยัง ผู้ก่อตั้งกฎการอนุรักษ์พลังงานคงต้องส่ายหน้าถ้าได้เห็น!

แถมยังมีฮาคิสังเกตของตัวเองอีกด้วย ซอมบี้ธรรมดาๆ เลยไม่กล้าเข้ามายุ่งให้รำคาญใจ

นี่มันดีกว่าขี่มอเตอร์ไซค์เยอะ! ทั้งสะดวกและประหยัด!

ติดตรงที่นั่งไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ ตัวเจ้าแมวเกล็ดมันมีชั้นเกล็ดแข็งๆ หนาเตอะ ซึ่งนั่งแล้วมันไม่สบายเอาซะเลย!

ซีอันอดไม่ได้ที่จะคิดในใจเงียบๆ ว่า ถ้ากลับไปออกแบบอานสำหรับมันคงดีกว่านี้นา

ดังนั้น ชายหนุ่มและเจ้าแมวก็รีบตรงกลับเมืองอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางความมืดมิดของยามค่ำคืน เจ้าแมวแบกซีอันลัดเลาะไปตามอาคารราวกับภูตผี ในเวลาไม่ถึง 20 นาที พวกเขาก็กลับมาถึงชุมชนฐานทัพ

พอมาถึงหน้าบ้าน ซีอันก็เห็นแสงเทียนสลัวๆ อยู่ในวิลล่า เหมือนมีคนยังไม่นอน

ซีอันไม่ได้คิดอะไรมาก เดินเข้าไปในบ้านพร้อมกับเจ้าแมว

"นายท่าน ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ"

"นายท่าน ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่าาา"

เขาเห็นหลิวฮุ่ยและลูกสาวตัวน้อย ยืนอยู่ตรงทางเข้าในชุดเมดสีขาวดำ ยืนรอต้อนรับเขาอยู่

หลิวฮุ่ยหน้าแดงก้มหน้า ไม่กล้าสบตาซีอันตรงๆ

เฉียวเฉียวฉีกยิ้มสดใส มีลักยิ้มบุ๋มๆ และเขี้ยวเล็กๆ สองซี่ ทำให้เธอดูน่ารักและเต็มไปด้วยชีวิตชีวา

"ที่รัก พอใจมั้ย? คิกคิก..."

หลี่เสี่ยวอวี่โผล่หน้าออกมา พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

ซีอันยกนิ้วโป้งให้ พร้อมชมเชย

"ยังรู้จักเล่นได้อีกนะเธอ"