ตอนที่ 185 กลุ่มโจรลงมือ
ตอนที่ 185 กลุ่มโจรลงมือ
**จากชุดเกราะของผู้ลี้ภัย เปลี่ยนเป็นปลอกแขนนะครับ พอดีผมแปลผิด
"ปลอกแขนของพวกเขานั้นมีทั้งหมดสีระดับชั้น เหล็กดำ,เงิน,ทองม่วง,และสีโลหิตซึ่งแบ่งตามอาชญากรรมที่พวกเขาได้ก่อขึ้นมา"ทหารเกราะทองอธิบาย
"ปลอกแขนที่แตกต่างนั้นมีค่าแตกต่างกันไป อย่างเช่นถ้าปลอกแขนสีเงินจะมีค่าเท่ากับปลอกแขนเหล็กดำหลายอัน"
"สำหรับคะแนนที่ต้องการ ต้องขอโทษด้วย ข้าไม่สามารถบอกพวกเจ้าได้"
"ท่านบอกไม่ได้?"เจียงวู่เฉิงและคนอื่นๆตกตะลึง
"ใช่"ทหารเกราะทองกล่าว
"ราชวงศ์ทั้งสิบสองไม่ต้องการให้พวกเจ้ารู้ถึงจำนวนที่พวกเขาต้องการ พวกเขาไม่ต้องการให้ใครรู้อะไรทั้งสิ้น ด้วยวิธีนี้เจ้าต้องพยายามให้มากที่สุดเพื่อให้ได้รับปลอกแขนมาจำนวนมาก"
"เข้าใจแล้ว"เจียงวู่เฉิงพยักหน้าเล็กน้อยและแสดงออกอย่างจริงจัง
"นอกจากนี้ ยังมีอีกสิ่งที่พวกเจ้าต้องรู้เอาไว้"ทหารเกราะทองยังคงพูดต่อไป"การล่าในครั้งนี้เป็นการต่อสู้ส่วนตัว นั่นหมายความว่าพวกเจ้าต้องดำเนินการตามลำพังและถูกห้ามไม่ให้ร่วมมือกัน...ปลอกแขนที่พวกเจ้าได้รับจะไม่สามารถมอบให้กับผู้อื่นได้"
"เมื่อการล่าเริ่มต้นขึ้น ทั่วทั้งบริเวณของที่ราบสุดตะวันออกจะอยู่ภายใต้การจับตามองจากผู้เชี่ยวชาญจากทั้ง12ราชวงศ์ ถ้าใครก็ตามพยายามที่จะมอบปลอกแขนให้กับคนอื่น พวกเขาทั้งสองจะถูกกำจัด"
"นั่นคือทั้งหมดที่ข้าจะบอก เข้าใจหรือไม่?หากมีคำถามก็พูดออกมา"
ทหารเกราะทองมองพวกเขา
เจียงวู่เฉิงและอัจฉริยะอีกสิบสี่คนนั้นดูจริงจัง
ในช่วงไล่ล่า พวกเขาจะต้องลงมือเพียงลำพังและไม่สามารถมอบปลอกแขนให้คนอื่นได้...
"เราจะได้พบกับอัจฉริยะจากราชวงศ์อื่นๆในห้าวันนี้หรือเปล่า?"เจียงวู่เฉิงถาม
"คงจะไม่"ทหารเกราะทองส่ายหัว"ที่ราบสุดตะวันออกนั้นมีอาณาเขตกว้างใหญ่และนักรบจากทั้งสิบสองราชศ์นั้นเดินทางมาจากอาณาจักรของตรเอง มันจึงเป็นเรื่องยากที่จะได้พบเจอพวกเขา เพราะทุกคนนั้นมาจากทิศทางที่ต่างกัน"
"แน่นอน เราก็ไม่อาจจะมองข้ามความเป็นไปได้ที่อัจฉริยะบางคนจะจับตามองเจ้า"
"แล้วการต่อสู้ที่หุบเขาล่ะ?"มู่หยิงหยิงถาม
"สำหรับการต่อสู้บนหุบเขา...เจ้าจะรู้ทุกสิ่งหลังจากที่ผ่านการทดสอบแรก มันไม่ประโยชน์ที่จะบอกเจ้าในตอนนี้"ทหารเกราะทองโบกมือ มันชัดเจนว่าเขาไม่ต้องการที่จะอธิบาย
พวกเขารู้สึกกดดันอย่างมาก
ครึ่งชั่วยามผ่านไปอย่างรวดเร็ว
"หมดเวลาแล้ว"
ทหารเกราะทองมองขึ้นไปบนอากาศ หลังจากนั้นก็มองไปที่เจียงวู่เฉิงและคนอื่นๆพร้อมกับพูดว่า"การไล่ล่าสุดตะวันออกเริ่มขึ้นแล้ว จำเอาไว้ว่าพวกเจ้าคืออัจฉริยะของราชวงศ์เทียนซ่ง ทำให้ดีที่สุดเพื่อตัวเองและราชวงศ์"
"ไป!"
กริฟฟินทั้งสิบห้าตัวนั้นบินออกไปทันทีดั่งลำแสงที่พุ่งเข้าหาที่ราบที่ไม่มีที่สิ้นสุดแห่งนี้
"พี่สอง น้องสี่ ดูแลตัวเองด้วย"
"ขอให้พวกท่านโชคดี"
เจียงวู่เฉิงกล่าว
"โชคดี!"
พูดกับอัจฉริยะคนอื่นๆ จากนั้นพวกเขาก็แยกตัวออกไปและเริ่มการไล่ล่าเพียงลำพัง
...
ในที่ราบอันกว้างใหญ่ เจียงวู่เฉิงกระโดดลงจากกริฟฟินและลงสู่พื้น เขาเงยหน้าขึ้นและมองออกไปยังที่ห่างไกล
"ที่นี่เป็นเหมือนใจกลางของที่ราบสุดตะวันออก โจรทุกคนควรจะรวมตัวในที่แห่งนี้"เจียงวู่เฉิงยิ้มเล็กน้อย"เมื่อไหร่ที่ข้าจะได้พบพวกเจ้า..."
ซึ่งแตกต่างจากกองคาราวาน พวกเขาสวดภาวนาไม่ให้พบกับกองโจรเมื่อพวกเขาเดินผ่านที่แห่งนี้ เจียงวู่เฉิงคาดหวังว่าจะได้พบพวกเขา
เขาเดินอยู่คนเดียวอยู่ในที่ราบแห่งนี้พร้อมกับดาบที่สะพายอยู่บนหลัง
ในเวลาเดียวกัน หลายคนรวมตัวกันและพูดคุยกันในพื้นหญ้าที่อยู่ไม่ไกล
"พวกเจ้ารู้ไหม ภรรยาของหัวหน้าสองนั้นสวยเป็นอย่างมาก ด้วยดวงตาที่เปล่งประกายและเอวที่เพรียวบางของนาง ทำให้ข้านั้นเกิดอารมณ์อย่างมาก แค่ข้าได้เห็นน้องเพียงแค่สองครั้ง น้ำลายข้านั้นแทบจะหยุดไหลไม่ได้"
ชายอ้วยวัยกลางคนกำลังพูดคุยกับโจรหลายคน
เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด โจรที่อยู่รอบตัวเขาก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย
"แตะแน่นอนว่าความสวมงามของนางนั้นไม่สามารถที่จะเทียบกับนางพญาได้"ชายอ้วนกล่าว
"นางพญา?"
"ความงามที่สูงส่งจนได้ยอมรับในที่ราบสุดตะวันออก นางพญา?"
"ข้าได้ยินมาว่านางแข็งแกร่งและเป็นหัวหน้ากลุ่มโจรอีกด้วย"
โจรคนอื่นๆที่นั่งอยู่ใกล้ๆกำลังพูดถึงเรื่องเดียวกัน
"ใช่แล้ว นั่นคือนาง ข้าเคยพบนางเพียงครั้งเดียวและก็ตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น ข้าสาบานว่าจะไม่แต่งงานกับใครนอกจากนาง"ชายอ้วนวัยกลางคนกล่าว
"จริงหรือ?เจ้าไม่ได้พูดเกินจริง?"
"นางนั้นสวยงาม?"
"ฮ่าฮ่า ข้าเคยเจอนางครั้งนึงและนางก็เป็นคนที่สวยจริงๆและข้าก็อยากที่จะแต่งงานกับนางด้วย"
"ไสหัวไป!นางเป็นของข้า"ชายอ้วนวัยกลางคนไม่พอใจ
ณ ตอนนั้น
"พี่ถัง"โจรคนหนึ่งรีบวิ่งมาและบอกชายอ้วนว่า"มีคนกำลังมา"
"โอ้?"ชายอ้วนเปลี่ยนสีหน้าของเขาเล็กน้อยจากนั้นก็ยืนขึ้นและถามว่า"มีกี่คน?เป็นกองคาราวาน?"
"ไม่ใช่ เพียงแค่คนเดียวที่มีการบ่มเพาะอาณาแก่นทองคำ"โจรคนดังกล่าวตอบ
"นักรบคนเดียวในขั้นอาณาแก่นทองคำ?"เห็นได้ชัดว่าชายอ้วนหมดความสนใจ แต่เขาก็ยังพูดต่อ"นกกระจอกตัวเล็กก็ยังมีปีก นั้นแปลว่ามันสามารถบินได้ เร็วเข้า ล้อมเขาเอาไว้และทำให้แน่ใจว่าเขาจะหนีไม่พ้น"
พวกโจรเคลื่อนทีอย่างรวดเร็วและในไม่ช้าก็เห็นภายของเจียงวู่เฉิงที่เดินอยู่คนเดียว
"จริงๆแล้วมีเพียงคนเดียว?"ใบหน้าของชายอ้วนแสดงให้เห็นถึงรอยยิ้มที่น่าสนใจ"นักรบในขั้นอาณาแก่นทองคำกล้าที่จะมาที่ราบสุดตะวันออกคนเดียว ช่างกล้าและบ้าบิ่นจริงๆ"
"เอาเลย สอนบทเรียนให้แก่พวกเขา"
โจรที่ติดตามชายอ้วนตื่นเต้นทันที
"เจ้า หยุด!"เสียงตะโกนดังขึ้น
เจียงวู่เฉิงหยุดและมองไปที่พวกเขา เมื่อเห็นชายอ้วนวัยกลางคนเคลื่อนไหวมาทางเขา เขาก็ยิ้มให้กับตนเอง
"โจรกลุ่มแรกมาแล้ว"
"แต่พวกเขาอ่อนแอเกินไปและไม่มีแม้แต่ผู้ลี้ภัยสักคน"
เจียงวู่เฉิงแอบส่ายหัว เขาสังเกตว่าไม่มีใครในหมู่โจรที่สวมปลอกแขน
หากปราศจากปลอกแขนมันก็ไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับเจียงวู่เฉิงที่จะฆ่าพวกเขา
"บางที่ข้าอาจจะไม่ได้รับปลอกแขนสำหรับฆ่าพวกเขา แต่ข้าอาจจะได้รับข้อมูลที่เป็นประโยชน์หากข้าปล่อยให้พวกเขาพูด"
หลังจากคิดเสร็จ เจียงวู่เฉิงเดินตรงไปหาชายอ้วนและคนอื่นๆ
...