ตอนที่ 183 สองเดือน

บนอากาศเหนือนิกายเก้าจักรพรรดิ

"นายน้อย!"

ร่างที่สวมเสื้อคลุมสีม่วงปรากฏขึ้นข้างๆหวางหยวนและพูดอย่างนอบน้อม"ผู้เฒ่าเสื้อคลุมเทากำลังมาด้วยตัวเองและเขากำลังจะมาถึงในไม่ช้า"

"เร็วขนาดนั้น?"

หวางหยวนโยนผลไม้ที่อยู่ในมือทิ้งไปและสั่งการ"ตันวู่ไปหยุดเขาเอาไว้ ข้าจะไปตามน้องสาม"

"ได้"ผู้อาวุโสข้างหวางหยวนตอบและร่างของเขาก็หายไปในทันที

"เจ้าแร้ง ไปกันเถอะ"หวางหยวนสั่งสัตว์ของเขา

นกแร้งกระพือปีกและบินไปทางนิกายเก้าจักรพรรดิใทันที

เจียงวู่เฉิงและสหายของเขาเพิ่งจะออกมาจากนิกายเก้าจักรพรรดิ

"น้องสาม"หวางหยวนที่กำลังขี่นกแร้งปรากฏตัวต่อหน้าเจียงวู่เฉิง

"พี่ใหญ่"เจียงวู่เฉิงพูดด้วยรอยยิ้ม

"พ่อของเจ้าอยู่ไหน?เขาไม่ได้อยู่ที่นิกายเก้าจักรพรรดิหรอกหรือ?"หวางหยวนงงงวย

"นายน้อย"ตันจิ่วกล่าว"พ่อของนายน้อยวู่เฉิงอยู่ที่นิกายเก้าจักรพรรดิ แต่เขาตกอยู่ในผนึกกักวิญญาณ ดังนั้น.."

"ผนึกกักวิญญาณ?"หวางหยวนเบิกตา แน่นอนด้วยเบื้องหลังที่ยิ่งใหญ่ของเขา เขาย่อมรู้จักผนึกกักวิญญาณ เขาตระหนักได้ทันทีว่าทำไมเจียงวู่เฉิงจึงช่วยพ่อของเขาไม่ได้

"ผู้เชี่ยวชาญจากหอคอยขนนกโลหิตกำลังจะมา เราต้องหนีก่อน"เจียงวู่เฉิงกล่าว

"ใช่ เราต้องไปแล้ว"หวางหยวนกล่าวอย่างจริงจังและพยักหน้า จากนั้นพวกเขาก็ออกจากอาณาเขตของนิกายเก้าจักรพรรดิอย่างรวดเร็ว

ไม่นานหลังจากที่พวกเขาจากไป ผู้เฒ่าชุดเทาก็มาถึงพร้อมกับนักฆ่าหน้ากากม่วงทั้งสิบคน

พวกเขาไม่พบใครเลย

แต่เมื่อเขาเห็นว่าเจียงหนานเทียนยังถูกกักขังอยู่ในลานแห่งนั้น เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"เจียงหนานเทียนมีความสำคัญอย่างยิ่งกับหอคอยขนนกโลหิตของพวกเรา ท่านประมุขต้องใช้จ่ายออกไปมหาศาลเพื่อให้ได้รับผนึกกักวิญญาณเพื่อกักขังเขาเอาไว้ ตอนนี้ดูเหมือนว่าท่านประมุขจะมีวิสัยทัศน์ที่กว้างไกล"ผู้เฒ่าชุดเทาตอบและหัวเราะ

...

ไม่นานหลังจากที่ออกจากภูเขาเก้าวงแหวน เจียงวู่เฉิงและคนอื่นก็หยุดการเดินทาง

เจียงวู่เฉิงขอบคุณทูตมังกรทองทั้งเจ็ดคน"ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือของพวกท่านในครั้งนี้ ถึงแม้ว่าจะไม่สามารถที่จะช่วยเหลือพ่อของข้าได้ แต่ข้าจะจดจำบุญคุณครั้งนี้เอาไว้"

"น้องวู่เฉิง พวกเราไม่ได้ช่วยอะไรเลยในครั้งนี้"เย่ลู่เฟิงพูดขณะที่ยืนมือออกมา

"ใช่ ถึงแม้ว่าเราจะเอาชนะผู้เชี่ยวชาญของนิกายเก้าจักรพรรดิ แต่เราล้มเหลวในการช่วยเหลือพ่อของเจ้า"สุ่ยหมิงเฮ่ากล่าวต่อ

พวกเขาพูดคุยกันด้วยคำพูดที่สุภาพ เหล่าทูตมังกรทองก็รู้สึกเสียใจเช่นกัน

แม้ว่าพวกเขาจะได้รับชัยชนะ แต่พวกเขาก็ไม่สามารถที่จะช่วยเหลือพ่อของเจียงวู่เฉิงได้ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่กล้าที่จะรับคำขอบคุณจากเจียงวู่เฉิง อย่างมากที่สุดพวกเขาก็ได้รับบุญคุณเพียงเล็กน้อย

"ช่างมันเถอะ พวกเราต้องไปแล้ว"

ทูตมังกรทองทั้งเจ็ดออกไปอย่างรวดเร็วทีละคน

หลังจากกล่าวคำอำลากับทูตมังกรทอง พี่น้องทั้งสี่ก็กลับไปที่วังมังกร

ไม่นานหลังจากที่พวกเขามาถึง จ้าววังขาวก็มาคุยกับเจียงวู่เฉิงทันที

"ข้าเคยได้ยินเรื่องราว แต่ข้าไม่เคยคาดคิดว่าหอคอยขนนกโลหิตจะให้ความสำคัญแก่พ่อของเจ้าขนาดนี้ ไม่เพียงแต่เตรียมนนักฆ่าหน้ากากม่วงทั้งหกคนเพื่อเฝ้าพ่อของเจ้า แต่ยังใช้ผนึกกักวิญญาณอีกด้วย"จ้าววังขาวกล่าว

"ข้าก็ไม่คิดว่าเรื่องมันจะเป็นเช่นนี้"เจียงวู่เฉิงขมวดคิ้ว

"เป็นปัญหาจริงๆ"จ้าววังขาวหรี่ตาและพูดต่อไปว่า"ผู้เชี่ยวชาญระดับตำนานเท่านั้นที่จะทำลายผนึกกักวิญญาณลงได้ ภายในราชวงศ์เทียนซ่งมีชายเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ไปถึงระดับนั้น"

การแสดงออกของเจียงวู่เฉิงมืดมน

เขาก็รู้เช่นเดียวกัน ดังนั้นเขาจึงรู้สึกเป็นห่วงพ่อของเขาจากก้นบึ้งของหัวใจ

"ข้าบ่มเพาะเคล็ดบัญญัติสวรรค์และเป็นไปได้ที่จะไปถึงระดับนั้นในวันนึง อย่างไรก็ตามมันเป็นเพียงแค่โอกาสและจะต้องใช้เวลาอีกนาน"เจียงวู่เฉิงคิดอย่างจริงจัง

"อันที่จริง หากเจ้าต้องการที่จะช่วยเหลือพ่อของเจ้าในตอนนี้ ยังพอมีวิธี"จ้าววังขาวกล่าวในทันที

"หืม?"เจียงวู่เฉิงมองไปที่จ้าววังขาว

"อย่าลืมว่าการไล่ล่าสุดตะวันออกนั้นจะเริ่มขึ้นในอีกสองเดือน อาณาจักรทั้งหมดภายในทิศตะวันตกเฉียงเหนือจะเข้าร่วมเทศกาลครั้งนี้ และผู้เชี่ยวชาญหลายคนจากนิกายเก่าแก่จะอยู่ในที่แห่งนั้น"จ้าววังขาวกล่าว

"หากทำผลงานได้ดีในเทศกาลไล่ล่าสุดตะวันออกและสามารถดึงดูดความสนใจจากนิกายเก้าแก่เหล่านั้น มันสมควรที่จะมีสักคนที่ไปถึงขอบเขตเหนือเทวะ ตราบใดที่เจ้าได้กลายเป็นศิษย์ของนิกายเก้าแก่ เจ้าก็จะมีโอกาสที่จะช่วยเหลือพ่อของเจ้า"

"ถ้าหากเจ้าโชคดีได้เป็นศิษย์ส่วนตัวของบุคคลที่ยิ่งใหญ่ มันเป็นเรื่องง่ายที่จะขอให้เขาช่วยเหลือพ่อของเจ้าได้ ใช่หรือเปล่า?"

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ดวงตาของเจียงวู่เฉิงก็สว่างวาบ

"จริงสิ!"

"จะต้องมีผู้เชี่ยวชาญบางคนที่ไปถึงขอบเขตเหนือเทวะภายในนิกายเหล่านั้น ตราบใดที่ข้าแสดงผลงานได้อย่างยอดเยี่ยมในเทศกาลไล่ล่าสุดตะวันออก ข้าจะได้รับโอกาสเข้าสู่นิกายและกลายเป็นศิษย์ของผู้เชี่ยวชาญชั้นยอดเหล่านั้น"

ดวงตาของเจียงวู่เฉิงเปล่งประกายแพรวพราว

ก่อนหน้านี้เขาตั้งตารอเทศกาลครั้งนี้ แต่เขาไม่ได้มีสิ่งใดที่ปรารถนา

แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไป

ในช่วงเทศกาลไล่ล่าสุดตะวันออกในอีกสองเดือน เขาจะทำให้ดีที่สุดเพื่อสร้างผลงานที่ยอดเยี่ยม

"เป็นเรื่องที่ดีที่เจ้ามีแนวคิดอย่างนี้ อีกสองเดือนกว่าจะถึงเทศกาลไล่ล่าสุดตะวันออก ไปเตรียมตัวให้พร้อมในอีกสองเดือน อย่างไรก็ตามเทศกาลนี้จะไม่เหมือนกับการคัดเลือกที่ผ่านมา"จ้าววังขาวกล่าวเตือน

"แม้ว่าเจ้าจะมีความสามารถไร้ผู้เทียบเคียง แต่มันก็เป็นเพียงแค่ในราชวงศ์เทียนซ่ง ในเทศกาลครั้งนี้จะมีอัจฉริยะจำนวนมากที่มาจากอาณาจักรอื่นๆ ในเวลานั้นเจ้าจะต้องเผชิญหน้ากับพวกเขา"

"ข้าเข้าใจ"เจียงวู่เฉิงกำมือและพยักหน้าอย่างแน่วแน่

หลังจากนั้นจ้าววังขาวก็จากไป หลงเหลือเพียงเจียงวู่เฉิงที่เต็มไปด้วยความแน่วแน่อย่างที่ไม่เคยปรากฏ

"สองเดือน..."

"ข้ายังมีเวลาอีกสองเดือน ข้าต้องพยายามที่พัฒนาความแข็งแกร่งของข้าให้ได้มากที่สุด"

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เจียงวู่เฉิงก็เก็บตัวอย่างจริงจัง

อย่างไรก็ตามมันไม่เป็นประโยชน์สำหรับเขาในปัจจุบันที่จะปรับปรุงความแข็งแกร่งของเขาในช่วงเวลาสั้นๆ เขารู้จักตัวเองดี

ท้ายที่สุด ความแข็งแกร่งของเขานั้นน่าสะพรึงกลัวอย่างมากและมีเพียงสองวิธีในการที่จะทำให้ก้าวหน้าขึ้น

ไม่ว่าจะเป็นการทะลวงเข้าสู่อาณาแก่นทองคำขั้นสูงสุด

หรือการทำความเข้าใจแก่นแท้แห่งดาบ ผสานแก่นแท้แห่งปฐพีเข้ากับแก่นแท้อีกสามชนิด ผสานแก่นแท้ทั้งสี่ชนิดเข้าด้วยกัน จากนั้นความแข็งแกร่งของเขาก็จะบรรลุเข้าสู่ระดับใหม่

ทั้งพลังลมปราณและความเข้าใจแก่นแท้แห่งดาบ เขาพบว่สตัวเองนั้นติดอยู่ที่คอขวด มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่เขาจะก้าวหน้าขึ้น

ความก้าวหน้านั้นขึ้นอยู่กับโอกาสและเวลา ดังนั้นจึงเป็นไม่ได้ที่จะคาดเดาว่าจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่

เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม เขาจะทะลวงเข้าสู่ระดับใหม่ได้เอง

ทั้งการบ่มเพาะและความเข้าใจแก่นแท้แห่งดาบนั้นยากที่จะก้าวหน้า เจียงวู่เฉิงจึงใช้เวลาของเขาทั้งหมดไปกับทักษะดาบของเขา

...