บทที่ 194 สหรัฐอเมริกา (9)

[แปลโดยฝีมือ...ยัก.ษา.แปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ\]

[Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย]

[หลังแปลจบ คิดว่าจะมีการเกลาคำเบื้องต้น แก้คำผิด ปรับสำนวนให้สละสลวย เทียบคำต่อคำ ขอบคุณที่ให้การสนับสนุนกันเสมอมานะครับ]

บทที่ 194 สหรัฐอเมริกา (9)

"สถานการณ์ฉุกเฉิน" ความคิดแรกผุดขึ้นในหัวของคังวูจินทันทีที่ดวงตาคมกริบมองเห็นภาพแปลกประหลาดเบื้องหน้ารถขายอาหาร

‘บ้าไปแล้ว เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย?’

ไม่สิ แถวนี้มันไม่มีทางจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นอยู่แล้ว! ชาวอเมริกันต่อแถวยาวเหยียดราวกับมังกรยาวหน้าร้าน "ครัวเรือนหรรษาของเรา" ภาพตรงหน้าช่างผิดฝืนความรู้สึก คังวูจินรู้สึกสับสนจนใบหน้าคมคายนิ่วเล็กน้อย แต่เขาก็พยายามบังคับสีหน้าให้เรียบเฉยเอาไว้

ทว่า ต่างจากคังวูจิน เหล่าสมาชิกรายการ "ครัวเรือนหรรษาของเรา" คนอื่น ๆ ต่างแสดงอาการตกตะลึงออกมาอย่างปิดไม่มิด

"ทำไมแถวยาวขนาดนี้?!" เสียงหวีดร้องอย่างตื่นตระหนกดังมาจากมุมหนึ่งของรถ

"หรือว่าแถวของร้านอื่นมันเลยมาถึงหน้าร้านเรารึเปล่า" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ

"ไม่ใช่นะคะ! ร้านอื่นยังไม่เปิดเลยค่ะ!!!" เสียงใส ๆ รีบแย้งขึ้นทันควัน

"ดูผ่าน ๆ นี่ก็น่าจะเกิน 30 คนแล้วนะ!!!" เสียงทุ้มดังขึ้นอีกครั้ง แฝงไปด้วยความตื่นเต้น

ทุกคนต่างพากันโกลาหลวุ่นวายยกเว้นคังวูจิน แน่นอนว่าภาพตรงหน้าถูกบันทึกไว้ด้วยกล้องขนาดเล็กที่ซ่อนตัวอยู่ภายในรถอย่างแนบเนียน และVJทั้งสองคนก็กำลังทำหน้าที่บันทึกภาพอย่างขะมักเขม้น ท่ามกลางความโกลาหล อันจองฮัก ที่วันนี้ก็ยังคงเสยผมเรียบแปล้เช่นเคย ตะโกนบอกฮากังซูที่กำลังขับรถอยู่ด้วยน้ำเสียงร้อนรน

"คังซู! ขับผ่านไปเลย!"

"ผ่านไปเลยเหรอครับ?!" ฮากังซูหันไปมองอันจองฮักด้วยสีหน้างุนงง

"เออ! ผ่านไปเถอะ! ถ้าจอดรถแล้วคนกรูกันขึ้นมาจะทำยังไง?" อันจองฮักรีบเร่ง

"อ่า! ครับผม!"

ฮากังซูซึ่งทำหน้าที่เป็นสารถีในวันนี้ เลี้ยวรถผ่านร้านขายอาหารไป ก่อนจะขับเลยไปจอดรถที่ข้างทางห่างออกไปไม่กี่ร้อยเมตร ทุกคนหันขวับไปมองทางกระจกหลังรถพร้อมกันราวกับนัดหมาย ทิวแถวยาวเหยียดยังคงปรากฏให้เห็น โชคดีที่ชาวอเมริกันที่ยืนต่อแถวอยู่ไม่ได้สนใจรถตู้ของพวกเขา

พวกเขารอคอยเพียงแค่ร้านขายอาหารจะเปิดประตูต้อนรับเท่านั้น

ขณะนั้นเอง คังวูจินและทุกคนต่างก็ตระหนักได้ถึงความเปลี่ยนแปลง พวกเขากำลังรอคอยรถขายอาหาร "ครัวเรือนหรรษาของเรา" ด้วยความรู้สึกที่ต่างออกไปจากเดิม ไม่เช่นนั้นคงอธิบายปรากฏการณ์ตรงหน้าไม่ได้เป็นแน่ เมื่อวานตอนเปิดร้านครั้งแรก ยังมีเพียงแมลงวันบินวนเวียนแท้ ๆ แม้ระหว่างวันจะมีลูกค้าแวะเวียนบ้าง แต่แน่นอนว่าจำนวนคนที่มามุงดูร้านในตอนนี้ ช่างแตกต่างราวฟ้ากับเหว

อันจองฮักซึ่งกำลังพยายามประมวลผลสถานการณ์อันพลิกผันตรงหน้า ก็คว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาในทันที

“ทีมงานอยู่แถวนี้ไหม? PDยุน เห็นหรือเปล่า?”

ในช่วงเวลาเร่งด่วนเช่นนี้ อันจองฮักพยายามติดต่อPDยุนบยองซอนโดยเร็วที่สุด แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น

-แคร้ง!

ทันใดนั้นประตูรถตู้ก็เปิดออก เผยให้เห็นPDยุนบยองซอนในชุดลำลองสวมแว่นตา ปรากฏตัวพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก

“ทำไมถึงยังไม่เปิดร้าน ทั้ง ๆ ที่มีลูกค้ามากมายขนาดนี้ล่ะครับ?”

ฮวาลินและยอนแบกกวังเบิกตากว้าง พวกเขาเอ่ยถามขึ้นมาเกือบจะพร้อมกัน เสียงของพวกเขาเต็มไปด้วยความฉงน

“ปะ..เปิดเลยเหรอครับ/คะ??”

อันจองฮัก ประธานร้านจำเป็น เอ่ยถามขึ้น

“แบบนี้จะให้เปิดร้านได้ยังไง แล้วคนพวกนี้คือใคร? PDยุน รู้เรื่องนี้บ้างไหม?”

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ไม่ว่ายังไงพวกเขาก็คือลูกค้านะ”

“ก็นั่นน่ะสิ แต่ที่ฉันจะถามคือว่าทำไมลูกค้าถึงมาตั้งแต่เช้า แถมยังต่อแถวรออีก”

“ผมก็ไม่รู้นะ?”

“······ต้องรู้แน่สิ รีบบอกมาเถอะน่า”

ไม่นานนัก PDยุนบยองซอนที่ยิ้มกริ่มก็หยิบสิ่งของบางอย่างที่ซ่อนอยู่ด้านหลังออกมาให้ทุกคนได้เห็น

“ดูนี่สิ”

สิ่งที่เขาหยิบออกมาจากรถตู้คือหนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษที่เต็มไปด้วยตัวอักษร สิ่งที่น่าประหลาดใจก็คือ

“นี่ ๆ เห็นไหม รถขายอาหารของเราได้ลงหน้าหนึ่งด้วยล่ะ”

"หนังสือพิมพ์ท้องถิ่น" ยุนบยองซอนเอ่ยพลางใช้นิ้วเคาะเบา ๆ ลงบนหน้ากระดาษที่ประดับภาพรถขายอาหารสีสันสดใสแสนคุ้นตา

"ร้านเราได้ลงข่าวด้วยล่ะ เห็นว่าตอนเช้ามีคนมามุงกันเต็มเลย พวกเรายังตกใจกันใหญ่ รีบวิ่งไปถามไถ่กันยกใหญ่ว่าเกิดอะไรขึ้น"

"หมายความว่า... ลงหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นเลยอย่างนั้นเหรอครับ?" คังวูจินเงยหน้าขึ้นจากหนังสือพิมพ์ที่อ่านค้างไว้ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแฝงแววประหลาดใจ

"ใช่แล้วล่ะ ที่น่าสนใจยิ่งกว่านั้นก็คือ..." ยุนบยองซอนเว้นวรรคเล็กน้อย รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏบนใบหน้าขณะเหลือบมองคังวูจินที่ตอนนี้กลับไปจดจ่อกับหน้าหนังสือพิมพ์อีกครั้ง

"คุณวูจินยังจำคุณตาคุณยายคู่แรกที่ซื้ออาหารเราเมื่อวานได้ไหม?"

"จำได้ครับ" คังวูจินตอบรับในทันที

"แน่นอนอยู่แล้วว่าต้องจำได้ ลูกค้าคู่แรกนี่นา เอาล่ะ ที่จริงคุณตาคนนั้นค่อนข้างมีชื่อเสียงในละแวกนี้เหมือนกันนะ"

"จริงด้วยค่ะ ได้ยินมาว่าเป็นเชฟร้านอาหาร ตอนนั้นฉันยังตกใจเลย" ฮงฮเยยอนผู้รวบผมหางม้าแซมด้วยรอยยิ้มสดใส พูดเสริม

เรื่องราวชวนตื่นเต้นยังไม่จบลงเพียงเท่านั้น ยุนบยองซอนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นไม่แพ้กัน

"พอเราไปสืบดู ก็พบว่าร้านของคุณตาน่ะ... ได้รับมิชลิน 1 ดาวเชียวนะ! เป็นร้านดังในย่านนี้เลยล่ะ ได้ยินมาว่าคนต่อคิวกันยาวเหยียด"

"มิ... มิชลิน!" เสียงอุทานอย่างตื่นตะลึงดังขึ้นจากแบคกวัง

"ว้าว! สุดยอดไปเลย ถ้าอย่างนั้นพี่วูจินก็ได้รับคำชมจากเชฟมิชลินเลยสิเนี่ย!?"

ในขณะที่แบคกวังกำลังปลื้มปิติยินดี คังวูจินก็เกือบเผลอเผยรอยยิ้มออกมาเช่นกัน เขาพยายามอย่างมากที่จะเก็บอาการและพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยที่สุดเท่าที่จะทำได้

"คุณตาเขาไปป่าวประกาศอะไรไว้หรือเปล่า ถึงได้ขนาดมีคนมาเขียนข่าวแบบนี้?"

"คล้ายกันครับ เชฟคนนั้นบอกให้ติดต่อกลับไปหาเขาเมื่อร้านเปิด ผมติดต่อกับเขาแล้ว ยืนยันได้เลยว่าเมื่อวานตอนเขากลับบ้าน เขาน่าจะแนะนำรถขายอาหารของพวกเราให้คนรู้จัก และในนั้นก็มีนักข่าวหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นอยู่ด้วย"

"นักข่าวคนนั้นมาที่รถบรรทุกของเราเมื่อวานนี้เหรอ"

"ใช่ครับ! แต่ว่ามันไม่ได้มีแค่ในหนังสือพิมพ์ บทความมันถูกเผยแพร่ทางออนไลน์ด้วย แล้วก็ใน SNS ของหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นด้วย"

วูจินนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ แม้ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา แต่สีหน้าตื่นเต้นของPDยุนบยองซอนก็บ่งบอกทุกอย่างได้เป็นอย่างดี

"แบบนี้คนต้องแห่กันมาแน่นอน!"

ปลายนิ้วของPDยุนบยองซอนแตะลงบนพาดหัวหนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษอย่างแผ่วเบา บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มกว้างจนเห็นรอยย่นที่หางตา ก่อนจะหันไปหาชายหนุ่ม

"คุณวูจิน ไม่ต้องแปลทั้งหมดหรอก แค่ตรงนี้ พาดหัว ช่วยแปลให้หน่อย"

"··· ‘เชฟมิชลิน 1 ดาวยังเอ่ยปากชม รสชาติอาหารเกาหลีจากรถขายอาหารที่มาไกลจากแดนกิมจิช่างยอดเยี่ยม’ "

"เห็นที่ท้ายบทความไหมครับ? มีบทสัมภาษณ์ของคุณปู่เชฟเมื่อวานนี้ด้วย"

PDยุนบยองซอนพับหนังสือพิมพ์ในมือ ก่อนจะหันไปเอ่ยกับทีมงาน 'ครัวเรือนหรรษาของเรา' ทุกคนด้วยน้ำเสียงติดตลก

"เอ๊ะ ทุกคนทำอะไรกันอยู่ตรงนี้เนี่ย ไปเปิดร้านได้แล้ว จะให้ลูกค้ารอนานไปอีกเหรอ เห็นถ่ายรูปรถขายอาหารที่ปิดอยู่ตั้งนานแล้ว รีบไปกันเถอะ ได้สติกันได้แล้ว ไป ๆ ๆ รีบไปรับรองลูกค้ากัน"

"…"

"ผมว่าพวกนั้นไม่ใช่ลูกค้าทั้งหมดหรอกนะ พวกเขามาก่อนร้านเปิดเลยมีแค่นี้ พอเลยเวลาเปิดร้านไปคนต้องมามากกว่านี้แน่! ไปกันเถอะ! move move!"

ภาพคุณตาชาวอเมริกันผมสีเงินยิ้มแย้มแจ่มใสเมื่อวานนี้ผุดขึ้นมาในความคิดของคังวูจิน 'รอยยิ้มอิ่มเอมอย่างนั้น...' ไม่รู้ทำไมถึงมองไปคล้ายกับใบหน้าของPDยุนบยองซอนอย่างไม่น่าเชื่อ

‘······ทำไมพวกคุณปู่คุณตารอบตัวฉันถึงชอบก่อเรื่องกันนักนะ มันเพราะอะไรกัน?!’

ความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัว เขารู้สึกเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจ

‘ชิบหายเอ้ย...ฉันดันซวยแล้วไง’

นี่มันต้องกลายเป็นขบวนรถไฟมุ่งสู่นรกแน่ ๆ

หลายชั่วโมงต่อมา ณ ประเทศเกาหลี

แสงอรุณรุ่งสางของสิบวันให้หลัง สาดส่องลงบนคฤหาสน์หลังงามในย่านหรูอย่างชองดัมดง กรุงโซล ความโอ่อ่าของมันชวนให้คิดว่าเป็นบ้านของมหาเศรษฐี ทว่าในยามนี้กลับเต็มไปด้วยผู้คนต่างถิ่น พวกเขาคือทีมงานของ 'ไมลีย์ คาร่า' ซูเปอร์สตาร์ระดับโลกที่มาเยือนเกาหลีเมื่อไม่นานมานี้

คฤหาสน์หลังนี้ถูกเช่าไว้เพื่ออำนวยความสะดวกแก่ ไมลีย์ คาร่า และทีมงานโดยเฉพาะ แม้ปกติจะใช้บริการโรงแรมหรูหรา ทว่าเพื่อความปลอดภัยของซูเปอร์สตาร์สาว พวกเขาจึงเลือกเปลี่ยนสถานที่พักอยู่เสมอ และไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด ไมลีย์ คาร่า ที่เพิ่งเดินทางมาถึงเกาหลีได้เพียงสามวัน ก็ยังคงปล่อยตัวให้หลับใหลอยู่บนเตียงนุ่ม ในขณะที่ทีมงานต่างชาติกำลังวุ่นวายกับการเตรียมงานสำหรับตารางงานอันแน่นขนัดในวันนี้

ห้องรับรองแขกชั้นหนึ่งของคฤหาสน์จึงเต็มไปด้วยบรรยากาศจ้อกแจ้กจอแจ

ท่ามกลางความโกลาหลนั้น ชายต่างชาติร่างยักษ์ผมเกรียนนั่งเด่นเป็นสง่าอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ บ่งบอกถึงตำแหน่งหัวหน้าผู้จัดการของ คาร่า ได้เป็นอย่างดี รอบกายเขามีทีมงานต่างชาติรูปร่างหน้าตาแตกต่างกันออกไปยืนรายล้อม พร้อมกับรายงานความคืบหน้าต่าง ๆ ให้รับทราบเป็นระยะ ทันใดนั้นเอง ชายต่างชาติร่างผอมคนหนึ่งก็เอ่ยปากถามด้วยความสงสัย

"โจนาธาน ทำไมคาร่าถึงได้สนใจแต่ 'ตัวตนอีกด้านของคังวูจิน' ในบรรดาช่องยูทูปของเกาหลีตั้งมากมายล่ะ?"

ผู้จัดการผมเกรียนกอดอกแน่น แขนเสื้อเชิ้ตสีขาวตึงเปรี๊ยะเผยให้เห็นกล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ

"ใครจะไปรู้ใจคาร่าล่ะ"

หลังตอบกลับสั้น ๆ แต่ได้ใจความ เขาก็เผลอไพล่นึกย้อนไปถึงเรื่องราวเมื่อหลายวันก่อนโดยไม่รู้ตัว

บทสนทนาระหว่างไมลีย์ คาร่า กับผู้จัดการหนุ่มผมเกรียนบนเครื่องบิน ก่อนที่พวกเขาจะเดินทางมาถึงประเทศเกาหลีใต้ เริ่มต้นขึ้นหลังจากที่คาร่าประกาศกร้าวเสียงดังฟังชัดว่า "ฉันขอขึ้นแค่ช่องยูทูป 'ตัวตนอีกด้านของคังวูจิน' ช่องเดียวเท่านั้น"

คำขอของเธอทำให้ผู้จัดการหนุ่มผมเกรียนต้องรีบคว้าโทรศัพท์มือถือคู่ใจขึ้นมาตรวจสอบข้อมูลของช่องดังกล่าวทันที

[ชื่อช่อง: ตัวตนอีกด้านของคังวูจิน] [ผู้ติดตาม 7.88 ล้านคน] [วิดีโอ 31 รายการ]

แม้คำอธิบายหลักของช่องจะเป็นภาษาเกาหลี แต่ทางช่องก็มีคำแปลภาษาอังกฤษและภาษาญี่ปุ่นกำกับเอาไว้อย่างละเอียด จึงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจที่ช่องยูทูปนี้จะมีขนาดใหญ่และมีแฟนคลับจากหลากหลายชาติมากมายขนาดนี้ ผู้จัดการหนุ่มผมเกรียนเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ทันที หลังจากที่เขากวาดสายตาอ่านข้อมูลของ 'ตัวตนอีกด้านของคังวูจิน' เสร็จสิ้น ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาสีฟ้าคู่สวยของคาร่า ที่ตอนนี้กำลังจ้องมองมาที่เขาด้วยความสงสัย

"คาร่า จริง ๆ แล้วช่องนี้อยู่ในแผนการโปรโมตของเรามาตั้งแต่แรกแล้วนะ" เขาเอ่ยขึ้น

คาร่าขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะถามกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา "แล้วทำไมถึงเอาออกไปล่ะคะ ในลิสต์ที่นายให้ฉันดูไม่มีช่องนี้อยู่นี่"

ผู้จัดการหนุ่มผมเกรียนรีบอธิบายทันที "ตอนแรกที่ฉันตรวจสอบ ช่องนี้ก็อยู่ในลิสต์นะ ทั้งจำนวนผู้ติดตาม และยอดวิว รวมถึงยอดวิวของแต่ละวิดีโอ ก็บอกได้เลยว่าเยอะมาก"

"แล้ว?" คาร่าถามเสียงเรียบ

"ฉันว่ามันมีปัญหาเรื่องการโปรโมต เนื้อหาหลักของช่องนี้คือการCoverเพลง แน่นอนว่าบางครั้งเจ้าของช่องก็ลงวิดีโอที่เป็นการพูดคุยกับผู้ติดตามนะ แต่..."

คาร่าพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะพูดขึ้น "แต่วิดีโอมากกว่า 90% เป็นวิดีโอCoverเพลงสินะคะ"

"ใช่ ฉันเลยคิดว่าการติดต่อช่องนี้ไปอาจจะไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าไหร่นัก สิ่งที่เราต้องการคือช่องที่เน้นการพูดคุยแบบสบาย ๆ การโปรโมตภาพยนตร์ และการแสดงเสน่ห์ของคาร่า ฉันเลยคิดว่าการติดต่อกับช่องที่มีคอนเซปต์แบบนั้นตั้งแต่แรกน่าจะเหมาะสมกว่า"

สิ่งที่ผู้จัดการหนุ่มผมเกรียนพูดก็ถูก แม้ช่อง 'ตัวตนอีกด้านของคังวูจิน' จะมีผู้ติดตามมากมาย แต่ถ้าคอนเซปต์ของช่องชัดเจนในการCoverเพลง การโปรโมตภาพยนตร์และตัวของคาร่าก็คงไม่มีประโยชน์เท่าไหร่นักจริง ๆ

"คืออย่างนี้นะ ที่เกาหลีมีช่องแบบนั้นอยู่หลายช่องเลย อาจจะไม่ได้มากมายนัก แต่ก็มีอยู่บ้าง สิ่งที่พวกเราหรือทางค่ายหนังต้องการก็คือ ช่องที่เน้นการโปรโมตภาพยนตร์แบบเฉพาะเจาะจงไปเลย"

"ถ้าอย่างนั้นนายก็ช่วยหาวิธีให้ทีสิ"

"······ อืม"

ผู้จัดการผมทรงสกินเฮดดูคุ้นเคยกับสถานการณ์เช่นนี้ เขาลูบขมับตัวเองเบา ๆ ก่อนเอ่ยต่อ

"โอเค เดี๋ยวฉันจะลองติดต่อช่องนั้นดู จะลองถามดูว่าเขาสามารถจัดคอนเทนต์ให้เราเป็นกรณีพิเศษได้ไหม ถ้าทางช่องไม่ได้อยากทำอะไรที่มันล้ำเส้นไปกว่าการCoverเพลง ก็ค่อยไปคิดถึงช่องอื่น แต่ก็นะ เพราะเธอคือไมลีย์ คาร่า เจ้าของช่องเขาอาจจะพยายามอย่างหนักเพื่อจัดหาคอนเทนต์ให้ก็ได้ แต่ถ้าพวกเราเช็กดูแล้วมันไม่เวิร์ก ก็ถือว่าจบ"

"อืมม"

"เรื่องนี้ต่อให้เธอดื้อดึงไปก็ไม่ได้อะไรนะ มันเกี่ยวกับภาพลักษณ์ของเธอและจุดยืนของทางค่ายหนัง"

"ทราบอยู่แล้วค่ะ แต่รู้ไหมคะว่าเจ้าของช่องนั้นเป็นนักแสดงเกาหลีด้วย?"

"รู้สิ ก็ฉันเช็กมาแล้วไง จริง ๆ นั่นก็เป็นส่วนหนึ่งที่ฉันกังวลนิดหน่อย ดูเหมือนเป็นช่องที่เขาทำเล่น ๆ แล้วดันดังขึ้นมาได้น่ะ"

"เล่น ๆ งั้นเหรอ เสียงร้องแบบนั้นจะเรียกว่าเล่น ๆ ได้ยังไง แล้วก็คังวูจิน? ถึงจะไม่ได้เดบิวต์เป็นนักร้องจริงจัง แต่ฉันชอบเขานะ รู้สึกว่าเขาคล้ายกับฉัน แถมยังCoverเพลงฉันออกมาได้ยอดเยี่ยมมาก ๆ อีกด้วย ดูจากวิดีโอแล้ว ภาษาอังกฤษเขาก็น่าจะได้ระดับหนึ่งเลยล่ะ"

ไมลีย์ คาร่า พูดอธิบายด้วยสีหน้าเรียบเฉย ผู้จัดการมองเธอก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา

"เธอดูบ่อยเหมือนกันนะเนี่ย ช่องนั้นน่ะ"

"นาน ๆ ทีฉันก็จะดูคังวูจินคนนั้นค่ะ เพราะเสียงเพราะดี ฉันอยากดูเขาแสดงจริงจังสักครั้ง"

"······งั้นเหรอ?"

ผู้จัดการหนุ่มผมสกินเฮดถอนหายใจราวกับจับพิรุธบางอย่างได้ ก่อนจะเอ่ยถาม "อยากให้ฉันหาผลงานของนักแสดงเกาหลีคนนั้นมาให้สินะ แถมต้องมีซับภาษาอังกฤษด้วยใช่ไหม"

"ใช่ค่ะ ในระหว่างตารางงานที่เกาหลี ฉันอยากจะดูการแสดงและข้อมูลเกี่ยวกับนักแสดงที่ชื่อว่าคังวูจินด้วย" คาร่าเอ่ยตอบ

"ก็นะ ถ้าการที่เธอจะไปออกช่องนั้นมันเป็นไปได้น่ะ" ผู้จัดการหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยใจ

คาร่า สาวผมบลอนด์แสนสวยเผยยิ้มบาง ๆ "ฝากด้วยนะ โจนาธาน"

แม้แต่รอยยิ้มหวานละไมของคาร่าก็ไม่อาจลบล้างความหนักใจของโจนาธานได้ ผู้จัดการหนุ่มผมเกรียนทรุดตัวลงบนโซฟาภายในบ้านพักที่เขาปฏิเสธที่จะขาย ก่อนจะหันไปถามพนักงานสาวชาวต่างชาติที่นั่งอยู่ข้าง ๆ "เรื่องตัวตนอีกด้านของคังวูจิน ช่องของนักแสดงเกาหลีที่ชื่อคังวูจิน คุณได้ข้อมูลมาแค่ไหนแล้ว"

หญิงสาวตอบกลับอย่างรวดเร็ว "ถึงจะรีบหาข้อมูล แต่ฉันว่าแค่นี้ก็น่าจะพอสำหรับคาร่าแล้วล่ะ" เธอกล่าวพลางยื่นแท็บเล็ตให้กับโจนาธาน

"แต่นักแสดงเกาหลีที่ชื่อคังวูจินคนนี้น่ะ แปลก ๆ นะคะ" เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงครุ่นคิด

"หืม? ทำไมเหรอ หรือว่าเขาเคยก่อคดีอะไรไว้?" โจนาธานถามอย่างสงสัย

"ไม่ใช่แบบนั้นหรอกค่ะ ยิ่งรู้จักก็ยิ่งรู้สึกว่าผลงานของเขาแปลกประหลาด ลองดูข้อมูลก่อนสิคะ โจนาธาน"

โจนาธานมองเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนสายตาไปยังแท็บเล็ต บนหน้าจอแสดงผลงานของคังวูจินอย่างย่อ แต่เนื้อหาไม่ธรรมดาเลย แม้จะมีความแตกต่างระหว่างเกาหลีและฮอลลีวูด แต่ผลงานทั้งหมดของคังวูจินที่ปรากฏบนแท็บเล็ตนั้นเทียบเท่ากับนักแสดงระดับกลาง ๆ ของฮอลลีวูดได้เลย

โจนาธานลูบคางอย่างครุ่นคิด รู้สึกทึ่งกับผลงานของนักแสดงหนุ่มชาวเกาหลีคนนี้

“โอ้ ผลงานของเขาน่าทึ่งกว่าที่คิด ผู้กำกับควอนกีแท็ก ฉันเคยได้ยินชื่อนี้อยู่ บวกกับผู้กำกับเคียวทาโร่ ทาโนะงูจิ ดังไกลไปถึงญี่ปุ่นเชียวหรือ? สุดยอด เขาได้ร่วมงานกับผู้กำกับระดับปรมาจารย์ของเกาหลีด้วย”

“ผลงานเกาหลีที่เขาแสดงก็ทำเงินถล่มทลายทุกเรื่องเลยค่ะ”

“แถมยังมีช่อง Youtube ใหญ่โตขนาดนั้นอีกเหรอ ระดับท็อป ๆ เลยอีก” หญิงสาวใบหน้าหวานพูดขึ้น ทำให้บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนไปในพริบตา

“ทั้งหมดนั่น เขาทำได้ภายในเวลาแค่ปีเดียวหลังจากเดบิวต์เลยนะคะ” สีหน้าของผู้จัดการผมรองทรงสูงที่ตอนแรกดูสนใจอยู่หน่อย ๆ ก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นตกตะลึง

“ว ว่ายังไงนะ?”

ณ ห้องที่กว้างที่สุดบนชั้นสองของบ้านหลังหนึ่ง

ภายในห้องที่มองไปทางไหนก็ดูหรูหราโอ่อ่าไปหมด เต็มไปด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ทั้งเตียงนอน ทีวี ตู้เย็น โต๊ะทานข้าว โต๊ะทำงาน โซฟา ห้องน้ำ ฯลฯ เรียกได้ว่ามากเกินพอสำหรับการอยู่อาศัยของคนเพียงคนเดียว

บนโซฟาภายในห้อง หญิงสาวผมบลอนด์ยาวสลวยกำลังเอนกายอยู่บนเตียง ไม่สิ เธอไม่ได้หลับ เพียงแต่กำลังนอนคว่ำดูทีวีอยู่ต่างหาก ที่จริงก็คือเธอกำลังดูซีรีส์เกาหลีเรื่อง 『ผู้เชี่ยวชาญนิติจิตวิทยาเสเพล』 ผ่านทาง Netflix นั่นเอง แน่นอนว่ามีคำบรรยายภาษาอังกฤษประกอบอยู่ด้วย และในตอนนี้ฉากที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอคือฉากการสอบสวนของรองหัวหน้าพัค

คาร่าที่มีใบหน้าเรียบเฉยจ้องมองรองหัวหน้าพัคในทีวีไม่วางตา

เพราะอะไรน่ะเหรอ

‘ก็คังวูจิน เจ้าของช่อง 『ตัวตนอีกด้านของคังวูจิน』น่ะสิ ฝีมือการแสดงของเขามันเหนือความคาดหมายไปมาก’

‘······เขาเป็นคนเดียวกันจริง ๆ เหรอ? ทำไมถึงให้ความรู้สึกต่างจากในวิดีโอ Cover เพลงแบบนี้ล่ะ’

ทันใดนั้นเอง

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง เรียกให้คาร่าต้องละสายตาจากซีรีส์ 『ผู้เชี่ยวชาญนิติจิตวิทยา』 เธอจัดผมบลอนด์ยาวสลวยของตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นไปเปิดประตู ร่างสูงใหญ่ของโจนาธาน ผู้จัดการส่วนตัว ยืนเด่นอยู่ตรงหน้า

“มีอะไรเหรอคะ โจนาธาน” คาร่าเอ่ยถาม

โจนาธานยื่นแท็บเล็ตที่เตรียมมาให้คาร่า ใบหน้าคมคายภายใต้ทรงผมรองทรงสูงดูจริงจังกว่าทุกครั้ง

“คาร่า ลองดูนี่หน่อยสิ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเป็นภาษาอังกฤษ

“อะไรเหรอ?” คาร่าขมวดคิ้วเล็กน้อย

“เรื่องของคังวูจิน”

“เร็วขนาดนี้เลยเหรอ” คาร่าถามด้วยความประหลาดใจ

“คังวูจินน่ะ นักแสดงเกาหลีคนนี้น่ะ มีเรื่องน่าสนใจเยอะเลย รอดูวิดีโอก่อนแล้วฉันค่อยอธิบาย”

คาร่ารับแท็บเล็ตมา ก่อนจะเลื่อนสายตามองภาพบนหน้าจอ วิดีโอเริ่มเล่น เผยให้เห็นใบหน้าของคังวูจิน ใบหน้าเรียบเฉยของคาร่าที่กำลังดูวิดีโอนั้นฉายแวววิตกกังวลขึ้นเรื่อย ๆ

“นี่มันอะไรคะ ฉากในหนังแอ็คชั่นเหรอ” เธอถามโจนาธานเสียงเบา

“ไม่ใช่ เรื่องจริง เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วันที่แล้ว” โจนาธานส่ายหน้า

ไม่กี่วันต่อมา วันที่ 13 ลอสแอนเจลิส ฮอลลีวูด สหรัฐอเมริกา

ยามสาย ณ ใจกลางฮอลลีวูด ดินแดนแห่งภาพยนตร์ โรงแรมระดับ 5 ดาว โรงแรมบีเวอร์ลีฮิลส์ สมกับเป็นโรงแรมหรูระดับ 5 ดาว ตั้งแต่ล็อบบี้ก็คลาคล่ำไปด้วยผู้คนมากมาย บรรยากาศคึกคักราวกับงานเลี้ยง เมื่อผ่านล็อบบี้ไปยังด้านหลังโรงแรม บรรยากาศกลับเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง สวนกลางแจ้งที่ตกแต่งอย่างรื่นรมย์ราวกับชายหาด มอบความรู้สึกผ่อนคลายให้กับผู้มาเยือน เห็นได้จากชาวต่างชาติหลายคนที่กำลังสนุกสนานกับการว่ายน้ำในสระ และอาบแดด

ท่ามกลางบรรยากาศแสนสบาย บริเวณที่นั่งริมสระน้ำ

“······”

สายตาของฉันปะทะเข้ากับร่างของชายท้องพลุ้ยผู้หนึ่ง สุดเท่ห์ด้วยแว่นตากันแดด ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกคุ้นตา ราวกับซานตาคลอสมาเอง ผมสีเหลืองปนขาวของเขา สะท้อนแสงแดดยามบ่าย ขณะที่เขากำลังนอนอาบแดดอย่างผ่อนคลายอยู่บนเก้าอี้ชายหาด

ท่ามกลางความสงบ

“คุณผู้กำกับคะ” เสียงหวานใสของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้น

ชายร่างท้วมที่ดูราวกับซานตาคลอส ลืมตาขึ้นช้า ๆ ก่อนจะหันไปตามเสียงเรียก ภาพเบื้องหน้าคือหญิงสาวชาวต่างชาติ ผมสีน้ำตาลตัดสั้น สวมชุดสูทสีเข้ม เธอยืนอยู่ข้าง ๆ เก้าอี้ พอเห็นว่าเขาตื่นแล้ว เธอก็หยุดรอ

“เช้าจังเลยนะ” ชายร่างท้วมพึมพำ ก่อนจะกลับไปอาบแดดต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“โทรศัพท์มือถือของคุณน่ะ โยนลงสระไปแล้วหรือไง” เสียงหวานเอ่ยถามอย่างระอา

“ไม่มีทางหรอกน่า มันอยู่ในล็อกเกอร์นั่นแหละ” เขาตอบโดยไม่แม้แต่จะมอง

“อย่างน้อยคุณก็ช่วยอยู่ที่มันหาเจอง่ายกว่านี้หน่อยสิค่ะ” เธอยังคงพยายามอย่างใจเย็น

“ถ้าผู้ดูแลฝ่ายคัดตัวนักแสดงเห็นฉันเข้าล่ะก็ งานจะเข้ารัว ๆ เลยน่ะสิ”

หญิงสาวผมสั้นถอนหายใจ เธอส่ายหน้าเบา ๆ อย่างหน่าย ๆ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุย

“เอ่อ… ผู้กำกับ จำที่คุณบอกว่าให้จับตาดูฝั่งเอเชียอยู่เรื่อย ๆ ได้ไหมคะ?”

“เห็นไหมล่ะ บอกแล้วว่าถ้ามาเจอตัวผม งานต้องเข้าแน่ ๆ” ชายร่างท้วมตอบอย่างอารมณ์ดี

“······คือว่าจากที่ไปค้นหาข้อมูลมา แวดวงหนังบู๊ส่วนใหญ่จะหนักไปทางจีนนะคะ” เธอยอมรับ

“ก็นั่นน่ะสิ”

“แต่ว่านะคะ คุณจำนักแสดงเกาหลีคนนั้นได้ไหม?”

“หืม ใครนะ”

“คนที่เด่นที่สุดในเทศกาลหนังสั้นนานาชาติมิสอองแซง ไงคะ นักแสดงที่ชื่อ คังวูจิน น่ะค่ะ”

“อ้า ใช่ จำได้แล้ว”

“คือว่า เรื่องนักแสดงคนนั้นน่ะค่ะ−” หญิงสาวเว้นวรรคเล็กน้อย

เธอขยับเข้าไปใกล้ชายร่างท้วมมากขึ้น ก่อนจะกระซิบ

“มีคลิปน่าสนใจใน Youtube ค่ะ เป็นคลิปที่เขากำลังเข้าไประงับเหตุคนร้ายด้วยแหละค่ะ”

-จบ-

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_