ตอนที่ 168 เจ้าจบแล้ว

ตกตะลึง!

นักรบทั้งหมดที่อยู่รอบนอกของเทือกเขาเมฆาครามต่างตกตะลึง

คลื่นพลังที่เกิดจากการปะทะนั้นกวาดล้างทหารเกราะทองได้หลายสิบคน!

นั้นหมายความว่ายังไง?

ในเทือกเขาเมฆาครามเมื่อพลังทั้งสองปะทะกัน ทั้งสองคนที่เป็นเจ้าของพลังก็พุ่งเข้าปะทะกะอย่างรุนแรง แต่ก็ถูกทำให้ถอยกลับไปในทันที

ปัง!ปัง!ปัง!ปัง!

ร่างของเจียงวู่เฉิงพุ่งผ่านอากาศเหมือนดาวตกด้วยความเร็วที่น่าทึ่ง และกระแทกกับพื้นถึงสี่ครั้งติดต่อกัน

ทุกครั้งที่เขากระทบเข้าบนพื้น พื้นดินแตกกระจายอย่างรุนแรง แต่ร่างของเขายังคงพุ่งไปอย่างต่อเนื่อง ในที่สุดเขาก็กระแทกอย่างรุนแรงไปยังด้านข้างของภูเขาที่อยู่ห่างจากตำแหน่งเดิมหลายร้อยเมตร

ปัง!

ภูเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงทำให้เกิดแผ่นดินถล่มเล็กน้อย

เจียงวู่เฉิงถูกฝังอยู่ในภูเขาพร้อมกับเลือดที่ไหลออกจากร่างเขาอย่างพรั่งพรู

อีกด้านหนึ่ง เสวี่ยหยุนก็เป็นเช่นเดียวกัน เขาถูกทำให้กระเด็นไปหลายร้ยเมตรและไปหยุดอยู่บนพื้นที่เป็นก้อนกรวด นอกจากนี้เขายังกระอักเลือดออกมาอย่างต่อเนื่อง ผิวของเขาซีดเซียวอย่างมาก

รุนแรงขนาดไหน!

การปะทะกันส่งผลให้พวกเขาทั้งสองได้รับบาดเจ็บและไม่ได้รับผลประโยชน์ใดๆ

ทันใดนั้นผู้เชี่ยวชาญระเบิดหยินหยางก็เริ่มเงียบสงบ

พวกเขามองไปที่สองร่างที่บาดเจ็บด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

"สิ่งที่พวกเขาใช้ออกมาคือทักษะดาบและมีดโบราณใช่ไหม?"สตรีนางหนึ่งที่สวมชุดคลุมสีม่วงถามอย่างตกใจ

ทักษะมีดโบราณ

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ ผู้เชี่ยวชาญทั้งหมดก็ไม่สามารถที่จะใจเย็นได้อีกต่อไป

นี่แตกต่างจากทักษะดาบทั่วไป ทักษะดาบโบราณนั้นเกี่ยวกับแหล่งกำเนิดในตำนาน!

แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญขั้นระเบิดหยางนั้นก็ยังไม่เข้าใจในต้นกำเนิด

ดังนั้นพลังของทักษะโบราณนั้นจึงแข็งแกร่งกว่าทักษะดาบทั่วไป

เหมือนดั่งเช่นเพลงดาบไร้ลักษณ์ มันเป็นทักษะดาบโบราณในราชวงศ์เทียนซ่ง

มันเป็นที่รู้กันโดยทั่วว่าเพลงดาบไร้ลักษณ์นั้นมีเก้ากระบวนท่า ที่จริงแล้วผู้ที่เรียนรู้ประวัติศาสตร์ของเพลงดาบไร้ลักษณ์จะรู้ว่ามันมีทั้งหมดสิบกระบวนท่า กระบวนท่าที่สิบนั้นรุนแรงที่สุดและน่าหวาดกลัวอย่างมากเพราะมันเกี่ยวข้องกับแหล่งต้นกำเนิด

แต่ตอนนี้เขาเห็นอะไร?

พวกเขาเห็นทักษะโบราณทั้งสองที่ใช้ออกด้วยเวลาเดียวกัน

ทั้งสองทักษะ เพลงดาบที่น่ามหัศจรรย์ของเจียงวู่เฉิงและมีดที่เต็มไปด้วยพลังทำล้ายล้างของเสวี่ยหยุน ทั้งสองนั้นเป็นทักษะโบราณ

พวกเขาจะไม่ตกใจได้อย่างไร?

หืม?

ต้าซือที่นั่งอยู่ใจกลางของเหล่าผู้เชี่ยวชาญพึมพำและมองดูพวกเขาทันที

"เด็กหนุ่มทั้งสองจะสู้กันอีกครั้ง!"

แน่นอน!

อีกครั้ง

ความต้องการสู้ของเจียงวู่เฉิงไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย

และรัศมีที่ครอบงำเสวี่ยหยุนก็ไม่ได้ลดลงเช่นกัน

แม้ว่าพวกเขาจะได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการปะทะ แต่พวกเขาก็สามารถที่จะสู้ต่อไปได้

ในเวลานั้นพวกเขาก็ลุกขึ้นยืนและเดินเข้าหากันอย่างช้าๆ

พวกเขาเดินต่อไปและหยุดห่างกันหนึ่งร้อยเมตร

ในขณะที่เตรียมที่จะต่อสู้กันอีกครั้งพวกเขาไม่ได้พูดอะไร พวกเขาทำเพียงมองหน้ากัน

เมื่อมาถึงจุดนี้ เสวี่ยหยุนก็ตกใจและให้ความสำคัญกับการฆ่าเจียงวู่เฉิงมากขึ้น เขาไม่ได้คาดคิดว่าทั้งเขาและเจียงวู่เฉิงจะได้รับบาดเจ็บสาหัสหลังจากที่ใช้กระบวนท่าที่แข็งแกร่งที่สุด

"เข้ามา"เจียงวู่เฉิงคำรามเสียงต่ำและก้าวไปข้างหน้า

เขาต้องยอมรับว่าความแข็งแกร่งของเสวี่ยหยุนนั้นแข็งแกร่งอย่างมาก

เสวี่ยหยุนเป็นอัจฉริยะชั้นยอดรวมทั้งเป็นผู้เชี่ยวชาญไร้ผู้เทียบเคียง

อย่างไรก็ตามเสวี่ยหยุนนั้นมาจากหอคอยขนนกโลหิตที่เขามีความแค้นอยู่มากมาย

ดังนั้นจึงไม่การประนีประนอมระหว่างพวกเขา

หนึ่งมีชีวิต หนึ่งต้องตาย

ตูม!

ทันใดนั้นเสียงคำรามที่น่าหวาดกลัวก็ดังขึ้นอีกครั้งเมื่อพวกเขาลงมือ

เงาดาบพุ่งไปข้างหน้าที่ละเล่ม และอีกหนึ่งแสงของใบมีดที่กลืนกินทุกสิ่ง ทั้งคู่แสดงพลังออกมาอย่างสมบูรณ์แบบ

การต่อสู้ที่รุนแรงน่าตื่นเต้นและดุเดือด ซึ่งทำให้ทุกคนที่เฝ้าดูตกใจ

"พวกเขายังสู้กันต่อ?"

"พวกเขาจะสู้กันต่อได้ยังไง?"

"ทั้งคู่นั้นบ้าไปแล้ว!"

"พวกเขายังต่อสู้กันไปอีกเป็นเวลา1ส่วน4ชั่วยาม"

หลังจากต่อสู้มาระยะหนึ่ง เจียงวู่เฉิงและเสวี่ยหยุนก็แยกออกจากกันอีกครั้ง ในขณะนี้ความสงบและความมั่นใจได้จางหายไปจากใบหน้าของเสวี่ยหยุน ความดูถูกได้จางหากไปจายสายตาของเขาทิ้งไว้เพียงความหวาดกลัวและอยากรู้อยากเห็น

ตอนนี้ร่างกายของเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อและมือของเขาก็สั่นเทาเล็กน้อย พลังที่ท้วมท้นของเขาอ่อนแอลงอย่างมาก

"เป็นไปได้ยังไง?"

"เรื่องนี้จะเป็นไปได้ยังไง?"

เสวี่ยหยุนจ้องไปที่เจียงวู่เฉิงด้วยความโกรธเกรี้ยว

ที่ยืนอยู่ต่อหน้าเขา เจียงวู่เฉิงก็ดูอ่อนล้าเช่นกัน แต่เมื่อเทียบกับเสวี่ยหยุนแล้ว เจียงวู่เฉิงนั้นดูมีพลังมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด

"เจ้าคงอยากจะรู้ว่าทำไมข้าถึงยังดูสบายๆหลังจากต่อสู้มาเป็นระเวลานาน"เจียงวู่เฉิงกล่าวขณะที่เช็ดเหงื่อออกจากหน้าผากของเขาและมองที่เสวี่ยหยุนอย่างเย็นชา

ใบหน้าของเสวี่ยหยุนนั้นมืดมน

นี่คือสิ่งที่เขาต้องการจะถาม

ระยะเวลาการต่อสู้ของพวกเขานั้นยาวนานอย่างมาก พวกเขาใช้ร่างกายและพลังลมปราณอย่างมหาศาล

แต่เขาได้มาถึงอาณาแก่นทองคำขั้นสูงสุดและเขาได้รับการบ่มเพาะที่พิเศษ ทำให้พลังลมปราณของเขาแข็งแกร่งกว่านักรบอาณาแก่นทองคำทั่วไปถึงสองเท่า

นั่นคือเหตุผลที่เขายินดีที่จะสู้ในระยะยาวกับเจียงวู่เฉิง

เขาเชื่อว่าการต่อสู้เป็นเวลานานนั้นสามารถทำให้เจียงวู่เฉิงพลังลมปราณหมดและฆ่าเขาได้

แต่ผลลัพธ์คืออะไร?

ในการต่อสู้เป็นเวลานาน เสวี่ยหยุนใช้พลังลมปราณของเขาไปถึง8ส่วน ในขณะที่เจียงวู่เฉิงยังอยู่ในสภาพที่ดี แม้ว่ารัศมีพลังของเขาจะอ่อนแอลง

"เจ้าเป็นเพียงนักรบในอาณาแก่นทองคำขั้นกลาง พลังลมปราณของเจ้าแข็งแกร่งขนาดนี้ได้อย่างไร?"เสวี่ยหยุนคำรามเสียงต่ำ

"มีคนจำนวนมากที่ถามข้า"เจียงวู่เฉิงมองไปที่เสวี่ยหยุนอย่างใจเย็นและพูดว่า"คำตอบนั้นง่ายอย่างมาก การบ่มเพาะของข้านั้นน่าหวาดหวั่นกว่าที่เจ้าจะจิตนาการถึง"

"แม้ว่าข้าจะเป็นนักรบอาณาแก่นทองคำขั้นกลาง แต่ข้าก็มีพลังลมปราณที่แข็งแกร่งกว่าเจ้าที่เป็นอาณาแก่นทองคำขั้นสูงสุด"

"ตอนนี้เจ้าใช้พลังลมปราณอย่างน้อย8ส่วน แต่ข้าใช้ไปยังไม่ถึง3ส่วน พลังของเจ้าคงจะหมดเร็วๆนี้ ดังนั้น...เจ้าจบสิ้นแล้ว"

...