ตอนที่ 158 เทือกเขาเมฆาคราม

"ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงวัน นำแก่นพลังอสูรมามอบให้ข้าในอีกเจ็ดวัน หลังจากนั้นพวกเจ้าจะถือว่าผ่านการคัดเลือกเป็นตัวแทนในเทศกาลไล่ล่าสุดตะวันออกในสองเดือนข้างหน้า ตอนนี้เข้าสู่เทือกเขาเมฆาคราม!"หลังจากพูดจบทหารเกราะทองก็เดินจากไป

หลายสิบร่างในทุ่งพุ่งเข้าสู่เทือกเขาเมฆาครามโดยไม่ลังเล

เจียงวู่เฉิง,หยางจู่ซวน,ซูรูและศิษย์จากวังมังกรอีกเจ็ดคนก็พุ่งไปข้างหน้าเช่นกัน

เสวี่ยหยุนล่องลอยไปยังเทือกเขาเมฆาครามเช่นกัน ระหว่างทางเขาอดไม่ได้ที่จะมองไปเจียงวู่เฉิง

เจียงวู่เฉิงก็จ้องไปที่เสวี่ยหยุนเช่นกัน

เสวี่ยหยุนเปิดปากของเขาและขยับปากอย่างช้าๆ แม้ว่าเขาจะไม่ได้พูดอะไรออก เจียงวู่เฉิงก็สามารถเข้าใจคำพูดของเขาได้เป็นอย่างดี"เจ้าต้องตาย!"

"ฮึ เดี๋ยวมาดูกันว่าใครจะตายก่อน!"

ใบหน้าของเจียงวู่เฉิงนั้นเย็นชา ในเวลาเพียงไม่นานผู้เชี่ยวชาญอาณาแก่นทองคำที่เข้าร่วมการคัดเลือกก็ได้เข้าสู่เทือกเขาเมฆาคราม

มันเป็นเทือกเขาที่ห่างไกลและปกติจะมีคนไม่กี่คนที่เข้ามา แต่ตอนนี้การต่อสู้ที่ดุเดือดก็จะถูกจัดขึ้นที่นั่น

...

"เจียงวู่เฉิง ขอให้เจ้าโชคดี"ไป่หลีเฉิงกล่าว

"โชคดี"เจียงวู่เฉิงพยักหน้า

ไม่นานหลังจากนั้น ไป่หลีเฉิงและศิษย์อีกหลายคนของวังมังกรก็กระจัดกระจายกันออก

จำนวนสัตว์อสูรลมปราณนั้นมีเพียง15ตัว กล่าวได้ว่ามีเพียง15คนเท่านั้นที่จะได้รับแก่นพลังอสูร

หากศิษย์จากวังมังกรอยู่รวมกัน ความแข็งแกร่งโดยรวมของพวกเขาเพียงพอที่จะได้รับแก่นพลังบางชิ้น อย่างไรก็ตามการแบ่งแก่นพลังอสูรนั้นจะเป็นปัญหาใหญ่ ดังนั้นพวกเขาจึงเลือกที่จะแยกกัน

"พี่สอง น้องสี่ แล้วพวกเจ้าล่ะ?"เจียงวู่เฉิงถาม

"ข้าสามารถหามันได้ด้วยตัวเอง"หยางจู่ซวนกล่าวด้วยเสียงที่เย็นยะเยือก

"ข้ายังต้องการใช้ความแข็งแกร่งของตนเองเพื่อผ่านการคัดเลือก"ซูรูกล่าว

"เอาล่ะ พวกเราทั้งสามคนจะแยกกันเช่นกัน เราทุกคนต้องระวัง แม้ว่ามันอาจจะทำให้ไม่ได้รับแก่นพลังอสูร แต่ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนั้น การเอาชีวิตรอดนั้นสำคัญกว่า"เจียงวู่เฉิงกล่าว

"หึ ข้าและซูรูเพียงแค่ต้องสู้กับผู้เชี่ยวชาญในทำเนียบมังกรปฐพีเท่านั้น ในทางกลับกันเจ้าต้องเผชิญหน้าเสวี่ยหยุน เจ้าต้องระวังตัวเองให้ดี อย่าให้ตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์อันตราย"หยางจู่ซวนยกยิ้มขึ้น

"วู่เฉิง ระวังตัวด้วย"ซูรูกล่าวอย่างจริงจัง

"ไม่ต้องห่วง"เจียงวู่เฉิงยิ้ม แต่ไม่นานสีหน้าของเขาก็กลับมาเป็นปกติ"ซูรู ข้าขอถามบางอย่าง..."

หลังจากคุยกับเจียงวู่เฉิง สักพักซูรูก็เดินออกไปคนเดียง

เจียงวู่เฉิงแตะจมูกของเขา หลังจากนั้นไม่นานเขาก็เงยหน้าขึ้นและมองไปที่ภูเขายักษ์เบื้องหน้า

"ข้าเลือกอันนี้"เจียงวู่เฉิงยิ้มและก้าวไปทางภูเขาขนาดใหญ่

ภูเขานั้นใหญ่มาก ต้องใช้เวลาพอสมควรในการค้นหาสัตว์อสูรลมปราณ แม้ว่าภายภูเขาจะเงียบ

แต่ในขณะนั้น...

"โฮก~~~"

เสียงคำรามที่ดุร้ายดังขึ้นจากภูเขาอีกแห่งหนึ่งตามด้วยพลังกดดันที่รุนแรงอย่างยิ่ง

ผู้เชี่ยวชาญขั้นอาณาแก่นทองคำในเทือกเขาเมฆาครามได้สังเกตถึงพลังกดดัน

"ขั้นระเบิดหยินหยาง!"

"ตามที่คาดไว้ มันเป็นสัตว์ร้ายในขั้นระเบิดหยินหยาง!"

"จากรัศมีพลัง มันควรจะเป็นอสูรลมปราณขั้นระเบิดหยินหยาง"

ผู้เชี่ยวชาญอาณาแก่นทองคำรู้ในทันที

เมื่อพวกเขาได้รับคำเตือนจากทหารเกราะทองว่ามีอสูรลมปราณ15ตัวในภูเขาเมฆาคราม ส่วนใหญ่รู้อยู่แล้วว่าอสูรลมปราณขั้นระเบิดหยินหยาง

อย่างไรก็ตามผู้เข้าร่วมการคัดเลือกเป็นอัจฉริยะที่มีพรสวรรค์ที่สุดในราชวงศ์เทียนซ่ง คนที่อ่อนที่สุดในบรรดาพวกเขาแข็งแกร่งพอที่จะเอาชนะผู้เชี่ยวชาญขั้นระเบิดหยินหยางแรกเริ่ม ในขณะที่คนแข็งแกร่งที่สุดในสิบอันดับแรกของรายชื่อทำเนียบมังกรปฐพีสามารถฆ่าผู้เชี่ยวชาญในขั้นระเบิดหยินหยางแรกเริ่มได้

ในการคัดเลือกระดับนี้ มันเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะเผชิญหน้ากับอสูรลมปราณขั้นอาณาแก่นทอง

ดังนั้นเมื่อพวกเขาสังเกตเห็นแรงกดดันขนาดนี้ของสัตว์ร้าย จึงไม่มีใครแปลกใจเลย

"อสูรลมปราณตัวแรกถูกพบเจอแล้ว ไม่แน่ใจว่าใครจะเป็นคนได้รับแก่นพลังไป"เจียงวู่เฉิงคิด แต่เขาก็เก็บความคิดของเขาไปอย่างรวดเร็ว เขากลับให้ความสนใจกับอสูรที่อยู่ในภูเขาแห่งนี้

ภูเขาสิบห้าลูก มีอสูรลมปราณอยู่แต่ละภูเขา

ตูม!

พลังที่รุนแรงแผร่กระจายจากด้านบน หลังจากเงยหน้าขึ้นเจียงวู่เฉิงรู้สึกถึงความผันผวดของพลังลมปราณที่รุงแรง ในเวลาเดียวกันเขาก็รู้สึกถึงรัศมีพลังที่รุนแรงอย่างมาก

"ฮ่าฮ่า อสูรลมปราณอยู่ที่นั่น"ดวงตาของเขาเปล่งประกาย เจียงวู่เฉิงจ้องมองไปที่ยอดเขา

ในเวลาเดียวกันก็มีผู้เชี่ยวชาญขั้นอาณาแก่นทองคำอีกสามคนที่สังเกตเห็นเช่นกัน

ในอีกสักครู่ เจียงวู่เฉิงและอีกสามคนก็ปรากฏตัวขึ้นบนยอดเขา เมื่อรวมกับนักรบที่สู้กับสัตว์อสูรอยู่ จึงมีทั้งหมดห้าคนบนภูเขานี้

เมื่อเจียงวู่เฉิงปราฏกตัวขึ้น อีกสี่คนก็มองมาทางเขาพร้อมกัน

มันเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ ก่อนการคัดเลือกเริ่มต้นขึ้นมีการต่อสู้ที่ดุเดือดระหว่างเสวี่ยหยุนและเจียงวู่เฉิง การต่อสู้จบลงด้วยการเสมอก ความแข็งแกร่งของเขาได้การยอมรับจากทุกคน แน่นอนว่าเขาเป็นหนึ่งในผู้เชี่ยวชาญน่ากลัวที่สุดในการคัดเลือกครั้งนี้ ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่เขาจะดึงดูดความสนใจ

"หืม?"เจียงวูเฉิงมองไปที่อสูรลมปราณแทนที่จะเป็นผู้เชี่ยวชาญอีกสี่คน

มันเป็นอสูรลมปราณที่มีรูปลักษณ์เป็นเสือดาวสีม่วง อสูรตัวนี้ตัวไม่ใหญ่มากแต่รัศมีพลังที่น่าอัศจรรย์และรุนแรงนั้นแผ่ออกมาจากมัน

"พยัคฆ์เมฆาคราม!"

เจียงวู่เฉิงยิ้มเพราะเขาสามารถระบุตัวตนมันได้แล้ว หลังจากนั้นเขาก็มองไปที่คนทั้งสี่"มันคงเป็นเรื่องง่ายที่พวกเขาจะฆ่าพยัคฆ์เมฆาครามด้วยความแข็งแกร่งของพวกเขา อย่างไรก็ตามดูเหมือนว่าพวกเขากำลังรออะไรบางอย่าง อะไรที่ทำให้พวกเขากังวล"

เจียงวู่เฉิงพูดถูก พวกเขาทั้งหมดกำลังกังวลเกี่ยวกับบางสิ่งและเขาเป็นความกังวลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพวกเขา

'เจียงวู่เฉิง พวกเราทั้งสี่เป็นผู้ค้นพบพยัคฆ์เมฆาคราม มันควรจะเป็นของพวกเรา เจ้าไปที่อื่นเถอะ"หญิงสาวที่สวมชุดคลุมสีแดงกล่าว

สตรีนางนี้คือคนที่แข็งแกร่งที่สุดในคงทั้งสี่ นางอยู่อันดับที่8ของทำเนียบมังกรปฐพี

ปีศาจสาวหลิงเสวี่ยเอ๋ออันดับที่8ในทำเนียบมังกรปฐพี

ตามการจัดอันดับหลิงเสวี่ยเอ๋อนั้นสูงกว่าเขา แต่หลังจากที่ได้เห็นการต่อสู้ระหว่างเจียงวู่เฉิงและเสวี่ยหยุน หลิงเสวี่ยเอ๋อก็รู้สึกหวาดกลัวเมื่อเห็นเขา

"หึ นี่คือการคัดเลือกแม้ว่าพวกเจ้าจะได้รับแก่นพลังอสูร แต่ข้าก็สามารถแย่งมันไปได้ ไม่ต้องพูดถึงที่เจ้ายังไม่ได้ฆ่าพยัคฆ์เมฆาคราม หากเจ้าไม่มีพลังพอที่จะทำให้ข้าจากไปได้ มันก็ไร้ความหมาย"เจียงวู่เฉิงพูดและยิ้มอย่างเย็นชา ในขณะที่ดึงดาบสะบั้นชีพออกมาจากฝักดาบของเขาและพุ่งออกไปทันที

"ถ้าเจ้าไม่ยอมไป ข้าก็คงต้องทำให้เจ้าออกไป"หลิงเสวี่ยเอ๋อพูดอย่างเยือกเย็นพร้อมกับแส้ยาวสีฟ้าในมือของนาง

...