ตอนที่ 148 กังขา

"ไร้สาระ มันไร้สาระมากเกินไป เขาจะอยู่ในอันดับที่สิบได้อย่างไร?"

"ผู้เชี่ยวชาญสิบอันดับแรกในทำเนียบมังกรปฐพี ทุกคนได้รับการจัดอันดับเพราะการต่อสู้ของพวกเขาได้เป็นที่ยอมรับ แล้วเจียงวู่เฉิงล่ะ?เพราะเขาเอาชนะโอวหยางห่าวยื่อได้อย่างง่ายดาบหรือเพราะพรสวรรค์ของเขา?พวกนั้นต้องล้อเล่นอยู่แน่ๆ!"

"การต้านทานดาบของโอวหยางห่าวยื่อด้วยมือเปล่ามันก็ไม่ได้ยากเกินไป เหล่านักรบที่เชี่ยวชาญแก่นแท้แห่งปฐพีนั้นสามารถเผชิญหน้ากับอาวุธของศัตรูได้อย่างแน่นอน มันไม่ใช่เรื่องใหญ่"

"แน่นอน!การเอาชนะโอวหยางห่าวยื่อได้ง่ายดายนั้นสมควรที่เขาจะไปอยู่ใน20อันดับแรก หรือแม้แต่15อันดับแรกก็จะไม่มีใครกล่าวตำหนิในเรื่องนี้ แต่สำหรับสิบอันดับแรกนั้นมันยังอีกไกลอยู่มาก"

"วังมังกรทองทำเกินไปในเรื่องการจัดอันดับทำเนียบมังปฐพีในครั้งนี้ พวกเขากล้าที่จะใส่ชื่อเจียงวู่เฉิงไปอยู่ที่อันดับ10ได้อย่างไร

การถกเถียงท่ามกลางความสงสัยยังคงดำเนินต่อไป

คำอธิบายที่กล่าวไว้ในทำเนียบมังกรปฐพีเกี่ยวกับเจียงวู่เฉิงนั้นไม่เพียงพอที่จะทำให้ผู้เชี่ยวชาญทั้งหลายเชื่อได้

ท้ายที่สุด มันเป็นเพราะเจียงวู่เฉิงยังไม่มีการต่อสู้นี่น่าภาคภูมิใจ

เขาเอาชนะเซียวหมาง?เอาชนะโอวหยางห่าวยื่อ?

ไม่สามารถที่จะพิสูจน์ได้ว่าเขาคู่ควรกับอันดับที่10

อย่างไรก็ตาม เจียงวู่เฉิงไม่สนใจว่าโลกภายนอกจะทำให้เขาเสียชื่อเสียง เขาได้พยายามที่จะเรียนรู้เพลงดาบไร้ลักษณ์และในที่สุดเขาก็สามารถเข้าใจกระบวนท่าที่เจ็ดได้หลังจากผ่านไปเจ็ดวัน

ในขณะที่กระบวนท่าที่แปดนั้นยังอยู่ในขั้นตอนการเรียนรู้

"น้องสอง,น้องสามและน้องสี่"หวางหยวนร้องเรียกพี่น้องของเขา

เสียงของหวางหยวนสะท้อนออกมาทั่วคฤหาสน์ และในไม่ช้าสี่พี่น้องก็มารวมตัวกัน

"จ้าววังขาวขอให้ข้ามาบอกพวกเจ้าว่าศิษย์พี่ทั้งหลายได้มาถึงวังมังกรเรียบร้อยแล้ว วันนี้ สิบคนจะได้ตำแหน่งในการต่อสู้คัดเลือก นางต้องการให้พวกเจ้าไปที่นั่นในตอนนี้"หวางหยวนกล่าว

"พวกเขามาถึงแล้วหรือ?"เจียงวู่เฉิงถาม

"ศิษย์พี่ของวังมังกร?"แสงเย็นยะเยือกปรากฏในสายตาของหยางจู่ซวน

"ไปกันเถอะ ไปเจอศิษย์พี่เหล่านี้"เจียงวู่เฉิงพูดและหัวเราะ หลังจากนั้นทั้งสี่ก็มุ่งหน้าสู่ลานฝึกซ้อมของวังมังกร

มีผู้คนมากมายรวมตัวกันอยู่หน้าทางเข้าลานฝึกซ้อม

ศิษย์จำนวนมากมาที่แห่งนี้ ในขณะที่บางคนยืนเปล่งรัศมีอันสูงส่งอยู่ท่ามกลางฝูงชน

ผู้คนเหล่านี้ บางคนมีความรุนแรงดุจเปลวเพลิง ในขณะที่บางคนก็สงบนิ่งดังหินผาและบางคนเต็มไปด้วยความดุร้าย

มันสามารถเห็นได้ว่าพวกเขานั้นมาถึงจุดสูงสุดของขั้นอาณาแก่นทองคำ!

คนเหล่านี้คือศิษย์หลักของวังมังกร พวกเขาเดินทางออกไปด้วยความตั้งใจของตนเอง พวกเขามีทั้งหมด30คนและมี15คนที่อยู่ในทำเนียบมังกรปฐพี

"นั่นคือซูฉางกง อันดับที่44ของทำเนียบมังกรปฐพี ข้ารู้จักเขา เมื่อตอนที่ข้าออกเดินทางเมื่อปีที่แล้ว ข้าเห็นเขาฆ่านักรบในขั้นอาณาแก่นทองคำขั้นสูงสุดสี่คนได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวด้วยขวานในมือเขา"

"นั่นคือกู่เหอ อันดับที่53ของทำเนียบมังกรปฐพี!"

"นั่นใช่หลิวฉิง นักรบโลหิตหรือไม่?"

"มีผู้เชี่ยวชาญมากมาย พวกเขาคือศิษย์หลักของวังมังกรงั้นหรือ?"

ศิษย์หลายคนจ้องมองพวกเขาด้วยหัวใจที่เต้นระรัว

หนึ่งในศิษย์หลักเหล่านี้เป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางในราชวงศ์เทียนซ่งและพวกเขาทั้งหมดมาจากวังมังกร

ในบรรดาศิษย์หลักเหล่านั้น มีร่างสองร่างที่เป็นที่สังเกตชัดเจนที่สุด

หนึ่งคือชายที่ดูป่าเถื่อนและมีผมที่ยุ่งเหยิงพร้อมกับหนวดเคราเต็มใบหน้า

ชายอีกคนหนึ่งเป็นชายหนุ่มผิวสีแดงเข้มที่มีหน้าตาที่ดูดีแต่ใบหน้ากับไม่แยแสสิ่งใด เขาสวมถุงมือสีโลหิตซึ่งปกคุลมไปด้วยรอยแตกที่ดูเหมือนเส้นเลือดที่น่าเกรงขาม

คนสองคนนี้คือตำนานแห่งราชวงศ์เทียนซ่ง

นักรบคลั่งฉิงกัง!

ฝ่ามือปีศาจไป่หลีเฉิง!

ทั้งคู่เป็นศิษย์หลักของวังมังกร ก่อนหน้านี้คนหนึ่งเคยถูกจัดอันดับที่ห้าในทำเนียบมังกรปฐพี แต่ตอนนี้อยู่อันดับที่หกเนื่อจากการเพิ่มขึ้นมาของโอวหยางห่าวเทียน

ในขณะที่อีกหนึ่งครองอันดับที่สองในรายชื่อทำเนียบมังกรปฐพี และเคยเป็นอันดับหนึ่งก่อนที่เสวี่ยหยุนแห่งหอคอยขนนกโลหิตจะปรากฏตัว!

ในขณะนี้ เจียงวู่เฉิงและพี่น้องทั้งสามของเขาได้มาถึงที่นี่เช่นเดียวกับซูหลี

"โฮ่ ดูนั่น ศิษย์ใหม่ก็อยู่ที่นี่"

ศิษย์ที่อาวุโสจับจ้องไปที่เจียงวู่เฉิงทันที

"เขาคือเจียงวู่เฉิง?"

"ข้าได้ยินมาว่าเขาอายุเพียง19ปี เขาค่อนข้างที่จะยอดเยี่ยมและได้รับอันดับที่10ตั้งแต่อายุยังน้อย"

"หืม อันดับที่สิบ?เด็กเหลือขออย่างมันมีคุณสมบัติที่จะได้รับอันดับที่สิบ?"

ทุกคนต่างพูดเรื่องนี้

"ฮ่าฮ่า ซูหลี เจ้าได้ยินหรือไม่?ศิษย์พี่เหล่านี้สนใจน้องสามของข้าเท่านั้น ไม่มีใครสนใจเจ้าที่อยู่อันดับ94ในทำเนียบมังกรปฐพี"หวางหยวนพูดและยิ้ม

"น้องสามของเจ้าเป็นคนที่มีชื่อเสียง และข้าก็ไม่สามารถที่จะทำอะไรเกี่ยวกับเรื่องนั้นได้"ซูหลีพูดด้วยน้ำเสียงที่ยอมแพ้

หากวังมังกรในปัจจุบันถูกแบ่งเป็นศิษย์หลักที่เป็นผู้อาวุโสและศิษย์ใหม่ ซูหลีก็เป็นศิษย์ใหม่เช่นกัน

ในบรรดาศิษย์ที่เข้ามาใหม่ มีเพียงเขาและเจียงวู่เฉิงเท่านั้นที่ถูกรวมอยู่ในรายชื่อทำเนียบมังกรปฐพี ดังนั้นพวกเขาจึงเป็นผู้นำโดยธรรมชาติ แต่โชคไม่ดีที่เขาไม่ได้รับความสนใจจากเหล่าศิษย์อาวุโสเหมือนเจียงวู่เฉิง

สำหรับไป่เฉิงที่ครั้งหนึ่งเคยโด่งดังในหมู่ศิษย์ใหม่ เขาได้ออกจากวังมังกรและหายตัวไปเมื่อสองปีก่อน

"พวกเขาคือไป่หลีเฉิงและฉิงกังใช่ไหม?"เจียงวู่เฉิงถามและมองไปที่สองคนที่โดดเด่นที่สุด

คนที่สวมชุดคลุมสีแดงสดและนักรบ

พวกเขาเป็นเพียงสองคนเท่านั้นที่ดึงดูดความสนใจของเขาในหมู่ศิษย์อาวุโส

หวืด!หวืด!หวืด!หวืด!

หลายร่างปรากฏตัวในลานฝึกซ้อมในเวลาเดียวกัน พวกเขาคือจ้าววังและปรมาจารย์ทั้งหลาย

"ดูเหมือนว่าจะมากันทุกคนแล้ว"เสียงอันอ่อนโยนของจ้าววังขาวกระจายออกไป"การต่อสู้เพื่อคัดเลือกครั้งก็เหมือนกับครั้งก่อนหน้า วังมังกรสามารถส่งตัวแทน10คนให้เข้าร่วมการคัดเลือก 10คนนี้จะถูกเลือกจากคนทั้งหมด ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งของพวกเจ้า"

"ใครก็ตามที่แข็งแกร่งพอจะได้รับการเป็นตัวแทน"

"นอกจากนี้ ในหมู่พวกเจ้า...ไป่หลีเฉิง,ฉิงกังและเจียงวู่เฉิง"

จ้าววังขาวพูดถึงชื่อเหล่านี้

เจียงวู่เฉิงและอีกสองคนที่ถูกเรียกหันมาทางนางทันที

"เนื่องจากเจ้าทั้งสามได้รับการจัดอันดับสิบอันดับแรกของทำเนียบมังกรปฐพี พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องเข้ารับการคัดเลือก พวกเจ้าจะได้เป็นตัวแทนในทันที"จ้าววังขาวกล่าว

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ผู้ชมทั้งหลายก็ระเบิดความโกลาหล

เหล่าศิษย์อาวุโสก็เช่นกัน

มีเพียงสิบตำแหน่งเท่านั้นและตอนนี้พวกเขาก็ได้ไปแล้วสามตำแหน่ง ในบรรดาตัวแทนทั้งสามไป่หลีเฉิงและฉิงกันนั้นยอมรับได้อย่างชัดเจนเนื่องจากความแข็งแกร่งของพวกเขาได้รับการพิสูจน์มานานแล้ว มันไม่สามารถที่จะโต้แย้งได้

แต่เจียงวู่เฉิงจะเป็นตัวแทนได้อย่างไร?

ศิษย์อาวุโสของวังมังมีข้อสงสัยเกี่ยวกับเรื่องนี้

เนื่องจากมีข้อสงสัยจึงมีความขัดแย้งเกิดขึ้น บุคคลหนึ่งเถียงขึ้นมาทันที

"จ้าววัง ข้าคิดว่ามันไม่ยุติธรรม!"

เสียงที่ทรงพลังดังไปทั่วลานฝึกซ้อม

...