ตอนที่ 111 เจียงวู่เฉิง vs เซียวหมาง

ปัง!

เสียงระเบิดดังก้องไปทั่วทะเลสาบ การปะทะกันอย่างดุเดือดทำให้น้ำที่นิ่งสงบในทะเลสาบพุ่งสูงขึ้นหลายฟุตในทันที

น้ำที่พุ่งขึ้นมานั้นเปรียบเหมือนกับสึนามิ พัดผ่านไปรอบบริเวณ

"ถอย!"

"ถอยทันที!"

นักรบอาณาแก่นทองคำจำนวนมากในทะเลสาบต่างตกตะลึง และพวกเขาก็ถอยออกไปทันที

หลังจากคลื่นสงบลง ในที่สุดนักรบอาณาแก่นทองคำที่ตัวเปียกโชกก็มองไปที่ทะเลสาบอีกครั้ง สิ่งที่เห็นมันทำให้พวกเขาตกใจ

ศูนย์กลางของทะเลสาบจันทร์กระจ่างได้กลายเป็นหลุมลึกหลายเมตร ในใจกลางของหลุมมีร่างสองร่างต่อสู้กันอยู่ รอบตัวของพวกเขากว่าหนึ่งร้อยเมตรไม่มีอะไรหลงเหลือ

ทุกคนต่างได้รับผลกระทบจากการต่อสู้

ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ

ทะเลสาบจันทร์กระจ่างตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง

ท่ามกลางความเงียบ สายตานับไม่ถ้วนต่างจับจ้องไปที่เจียงวู่เฉิง

"น่าประหลาดใจมาก ที่เขาสามารถต้านการโจมตีไว้ได้"

"เขาสามารถที่จะป้องกันการโจมตีจากเซียวหมาง?"

"ยิ่งไปกว่านั้น เขายังคงยืนอยู่กับที่!"

"เขาสู้กับเซียวหมางได้อย่างสูสี"

ทุกคนต่างตกใจ

พวกเขาไม่สามารถที่จะทำใจให้เชื่อว่านักรบในขั้นอาณาแก่นทองคำแรกเริ่มอย่างเจียงวู่เฉิงจะสามารถต้านทานกระบี่ของเซียวหมางได้

ในไม่ช้า หลุมลึกก็เริ่มมีน้ำเหมือนเดิม

เซียวหมางยังคงมีท่าทีผ่อนคลาย แต่ในเวลานี้เขามีความรู้สึกประหลาดใจเพิ่มขึ้นมา

"น่าสนใจ"เซียวหมางมองไปที่เจียงวู่เฉิงด้วยรอยยิ้มลี้ลับ"ดูเหมือนว่าถ้าข้าต้องการดอกบัวทมิฬ วันนี้ข้าจะต้องพยายามให้มากขึ้น"

"ข้ายังยืนยัน ว่าข้าต้องการดอกบัวทมิฬ ถ้าเจ้าอยากได้มันไปเจ้าต้องชนะข้าให้ได้ แต่ข้ามั่นใจว่าเจ้าไม่สามารถทำได้"เจียงวู่เฉิงกล่ายอย่างเย็นชา

"เจ้ามั่นใจ?"ในสายตาของเสี่ยวหมางปรากฏความสนใจอย่างมาก จากนั้นเขาก็จ้องมองไปที่รอบๆและส่ายหัวพร้อมกับพูดว่า"มีคนมากมายที่นี่ ถ้าเราต่อสู้กับที่นี่ข้ากลัวว่าจะยากสำหรับการแสดงความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเรา"

"งั้นที่ไหน?"เซียวหมางชี้ไปยังภูเขาขนาดใหญ่ที่อยู่ใกล้เคียงและหัวเราะ

เจียงวู่เฉิงมองไปที่ภูเขาและพยักหน้าเล็กน้อย"ตกลง"

"ฮ่าฮ่า งั้นตามข้ามา"เซียวหมางหัวเราะและรีบไปที่ภูเขา

"น้องสาว เจ้ารอที่นี่"เจียงวู่เฉิงเตือนซูรู"ไม่ต้องกังวล ข้าสัญญาว่าจะนำดอกบัวทมิฬกลับมา"

จากนั้นเจียงวู่เฉิงก็รีบไปที่ภูเขาทันที

"ระวังตัวด้วย"ซูรูเตือนเขา แต่เจียงวู่เฉิงพุ่งออกไปจากสายตาของนางแล้ว

ในบริเวณพื้นที่ทะเลสาบจันทร์กระจ่าง นักรบในขั้นอาณาแก่นทองคำจำนวนมากยังคงตกตะลึง

"เด็กหนุ่มคนนั้นเป็นใคร เขาอยู่เพียงอาณาแก่นทองคำแรกเริ่มเท่านั้น"

"มันน่าทึ่งอย่างมาก พลังของเขานั้นแข็งแกร่งเกินไป"

"ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเซียวหมางนั้นแข็งแกร่ง แต่ก็ไม่น่าเชื่อว่าคนที่อยู่เพียงขั้นอาณาแก่นทองคำแรกเริ่มจะสามารถสู้กับเซียวหมางได้อยู่สูสี"

นักรบหลายคนพูดถึงเรื่องนั้น

ทันใดนั้นกูเถาที่ยืนอยู่ ก็พุ่งลงไปในทะเลสาบทันที

หลายคนรอบๆเห็น

"บัดซบ!เมล็ดดอกบัวทมิฬ!"

"บ้าที่สุด ไปเร็ว!"

"เมล็ดดอกบัวทมิฬอยู่ในน้ำ รีบลงไปหามันเร็ว!"

นักรบจำนวนมากตอบสนองทันที ฝูงชนต่างพุ่งลงไปในทะเลสาย

ต้องรู้ว่าเซียวหมางเป็นผู้ชนะในการแย่งชิงดอกบัวทมิฬ แต่เขากลับโยนเมล็ดดอกบัวทมิฬทิ้งไปในทะเลสาบ แม้ว่ามันจะเป็นระยะเวลานาน แต่เมล็ดทั้งเจ็ดต้องยังอยู่ในน้ำ

เมล็ดดอกบัวทมิฬนั้นมีกลิ่นหอมเฉพาะตัว จึงไม่ยากที่จะค้นหามัน

ในไม่ช้าก็พบเมล็ดดอกบัวทมิฬอันแรก

ทันใดนั้นก็มีการฆ่าฟันอย่างรุนแรงเกิดขึ้นหลังจากพบเมล็ดดอกบัวทมิฬ

เมื่อนักรบทุกคนต่างพุ่งลงไปในน้ำเพื่อค้นหาเมล็ดดอกบัวทมิฬ ข้างบนมีหญิงสาวคนหนึ่งในชุดสีดำที่มีนามว่าซูรูกำลังมองไปที่ภูเขาลูกใหญ่ด้วยดวงตาสีเข้มของนาง

"พี่ชาย"มีความกังวลเล็กน้อยในดวงตาของนาง

นางไม่กังวลว่าเจียงวู่เฉิงจะนำดอกบัวทมิฬกลับมาให้นางได้หรือเปล่า แต่นางเป็นห่วงความปลอดภัยของเจียงวู่เฉิง

ท้ายที่สุด ชายที่เจียงวู่เฉิงต่อสู้ด้วยคือเซียวหมางที่อยู่ในอันดับที่22ในทำเนียบมังกรปฐพี

และเซียวหมางก็มีชื่อเสียงอย่างมากในทำเนียบมังกรปฐพีเป็นเวลาหลายปี ในช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมาเขาไม่ค่อยที่จะต่อสู้กับผู้อื่น นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมอันดับของเขาถึงอยู่ที่ประมาณ20 แต่สำหรับความแข็งแกร่งที้่แท้จริงของเขา ใครจะรู้?

"ข้าหวังว่าพี่ชายจะสู้กับเซียวหมางได้ แม้ว่าเขาจะทำไม่ได้แต่ตราบใดถ้าเขายังมีชีวิตอยู่มันก็ยังดี"ด้วยสายที่เย็นชา ซูรูมองไปที่ทะเลสาบที่อยู่ใต้เท้า และเวลาต่อมานางก็พุ่งลงไปในทันที เพื่อที่จะเข้าร่วมการแย่งชิงเมล็ดดอกบัวทมิฬ

หวืด!หวืด!

ร่างสองร่างพุ่งเข้าไปในป่าอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นไม่นานคนทั้งคู่ก็ปรากฏตัวอยู่ที่ด้านบนของภูเขา ซึ่งที่แห่งนั้นมีก้อนหินอยู่เต็มไปหมด อาจเรียกได้ว่าเป็นป่าหิน

ที่ระยะทางประมาณสิบเมตร เจียงวู่เฉิงและเซียวหมางยืนอยู่บนก้อนหินคนละก้อนและมองไปที่คู่ต่อสู้ของตนเอง

"จนถึงตอนนี้ ข้ายังไม่รู้ชื่อของเจ้าเลย"เซียวหมางกล่าว

"นักดาบ มาจากวังมังกร"เจียงวู่เฉิงตอบ

"ศิษย์ของวังมังกร?"เซียวหมางเลิกคิ้ว"เป็นไปตามที่คิด มีเพียงศิษย์จากวังมังกรเท่านั้นที่สามารถต้านทานข้าได้ขณะที่อยู่เพียงขั้นอาณาแก่นทองคำแรกเริ่ม"

"แต่เจ้าควรรู้ไว้ ข้ายังไม่ได้ใช้พลังเต็มที่"เซียวหมางกล่าว

"ข้ารู้"เจียงวู่เฉิงพยักหน้าและกล่าวเสริม"แต่ข้าก็ไม่ได้ลงมืออย่างเต็มที่เช่นกัน"

"ฮ่าฮ่า น่าสนใจอย่างมาก"เซียวหมางยิ้มกว้าง จากนั้นเขาก็หยิบดอกบัวทมิฬมาใส่แหวนมิติ และโยนมันทิ้งอย่างไม่สนใจ

แหวนมิติเป็นดั่งอาวุธที่มองไม่เห็น มันมีความเร็วอย่างมาก หลังจากที่กระทบกับต้นไม้ เนื่องจากพลังของเซียวหมางมันจึงฝังลึกเข้าไปในลำต้น

"ดอกบัวทมิฬอยู่ในแหวนมิติ หลังจากการต่อสู้ ผู้ชนะจะได้รับมันไป"เซียวหมางกล่าว

"ตกลง"เจียงวู่เฉิงพยักหน้า ทันใดนั้่นเจตนาฆ่าฟันอย่างรุนแรงก็ปรากฏอยู่ในดวงตาของเขา

เจตนาที่คล้ายกันก็ปรากฏอยู่ในดวงตาของเซียวหมาง

พวกเขาคุยกันอยู่นาน หลังจากนี้การต่อสู้ที่ดุเดือดจะเริ่มต้นขึ้น

...