ตอนที่ 110 การปะทะระหว่างเงาดาบและแสงดาบ

"กระบวนท่าดาบนี้..."ในจังหวะที่ซูรูเข้าใกล้กับดอกบัวทมิฬ นางก็เห็นถึงประกายดาบที่เย็นยะเยือก มันดูเหมือนจะสามารถแยกสวรรค์และโลกออกจากกันขณะที่พุ่งเข้าหานาง

ประกายดาบทำให้ทุกคนสั่นกลัว

สีหน้าของซูรูพลันเปลี่ยนเป็นซีดขาว ในเวลาเดียวกันนางก็รู้ว่าเป้าหมายของประกายดาบนั้นคือแขนของนาง หากนางยังเอื้อมมือไปหยิบดอกบัวทมิฬ แขนของนางจะถูกตัดทันที

นางพลันถอยกลับในทันที ซูรูเลือกที่จะถอยออกมาโดยไม่ลังเล

นางหดมือของนางและถอยกลับไปอย่างรวดเร็ว

ขณะที่นางหดมือกลับมา ประกายดาบเย็นยะเยือกพุ่งผ่านแขนนางไปอย่างรวดเร็ว

ฟุบ!

อย่างไรก็ตาม ปรากฏรอยร้าวขนาดใหญ่หลายสิบเมตรและความกว้างขนาดครึ่งเมตรอยู่ทั่วพื้นผิวของทะเลสาบจันทร์กระจ่าง มันดูเหมือนทะเลสาบถูกแบ่งออกเป็นสองซีก

จากนั้น น้ำทั้งสองฝั่งก็พุ่งเข้าสู่ตรงกลาง

วูบ!

ร่างที่ว่องไวปรากฏขึ้นและหยิบดอกบัวทมิฬอย่างง่ายดาย ใบหน้าของเขาปรากฏรอยยิ้มเล็กๆ

คนทั่วทั้งทะเลสาบจันทร์กระจ่างต่างมองมาในทันที

ม่านน้ำได้ลดระดับลง และตอนนี้ผู้คนรอบๆทะเลสาบจันทร์กระจ่างสามารถมองเห็นร่างสีฟ้าที่ถือดอกบัวทมิฬ ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็เห็นรอยแยกขนาดใหญ่ที่ผ่าทะเลสาบออกเป็นสองส่วน

ในเวลานั้นทุกคนต่างมองไปตรงที่เกิดเหตุ

"น้องสี่ เจ้าเป็นอะไรไหม?"เจียงวู่เฉิงเข้ามาหาซูรู

"ข้าไม่เป็นไร"ซูรูส่ายหัวของนาง แต่ใบหน้าของนางนั้นแข็งทื่อ

"นั่นคือเขา?"

เจียงวู่เฉิงมองไปที่เขา ชายที่อยู่ในชุดสีฟ้า เขาคือผู้เชี่ยวชาญที่เจียงวู่เฉิงให้ความสนใจอย่างมาก...เซียวหมาง

เซียวหมางอยู่อันดับที่22ในรายชื่อของทำเนียบมังกรปฐพี อันดับของเขาอยู่สูงกว่ากูเถา

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ระหว่างพวกเขาทั้งสองใครแข็งแกร่งกว่ากัน

ไม่มีใครในที่แห่งนี้ รวมถึงกูเถา หลิงมู่ป่าย และยอดฝีมือคนอื่นบนทำเนียบมังกรปฐพีที่มีความมั่นใจพอจะรับมือกับกระบวนท่าดาบสุดร้ายกาจนั่นโดยไม่ได้รับบาดเจ็บ

"เซียวหมาง"กูเถาจ้องไปที่เซียวหมางและพูดด้วยใบหน้าที่น่ากลัวอย่างมาก"เจ้าไม่ได้เข้าใจในแก่นแท้แห่งน้ำ และคนอย่างเจ้าก็คงไม่ช่วยคนอื่นเพื่อให้ได้รับดอกบัวทมิฬ ดังนั้นเมล็ดดอกบัวทมิฬจึงไม่มีความหมายต่อเจ้า"

"เจ้าพูดถูก"เซียวหมางพยักหน้าเล็กน้อยและมองไปที่กูเถา เขาพูดด้วยรอยยิ้ม"เมล็ดดอกบัวทมิฬทั้งเจ็ดไม่ได้มีความหมายกับข้าเลย..."

ในขณะที่เขาพูด เซียวหมางเอื้อมมือไปหยิบเมล็ดของดอกบัวทมิฬและทิ้งมันต่อหน้าฝูงชน

เมล็ดดอกบัวทมิฬทั้งเจ็ดตกลงสู่ทะเลสาบด้านล่าง

นักรบขั้นอาณาแก่นทองคำทั้งหมดพูดไม่ออก

ชิงดอกบัวทมิฬมาอย่างยากลำบาก หลังจากนั้นทิ้งส่วนที่มีค่าที่สุดลงไปในน้ำ?

เห็นได้ชัดว่าเซียวหมางไม่มีความสนใจในเมล็ดทั้งเจ็ด

"เมล็ดดอกบัวทมิฬนั้นไม่มีประโยชน์สำหรับข้า แต่ไม่ใช่กับดอกบัวทมิฬ ข้าได้รับประโยชน์จากมันมากมาย ดังนั้นข้าต้องการดอกบัวทมิฬ มีปัญหาหรือไง?"เซียวหมางกล่าวขณะที่มองไปรอบๆ

เมื่อได้ยินสิ่งที่เซียวหมางพูด ทุกคนต่างดีใจ

เขาต้องการแค่ดอกบัวทมิฬแทนที่จะเป็นเมล็ด?

กูเถา,หลิงมู่ป่ายและผู้เชี่ยวชาญคนอื่นๆต่างรู้สึกแปลกประหลาดใจ

เมล็ดดอกบัวทมิฬช่วยในการทำความเข้าใจแก่นแท้แห่งน้ำ แต่ดอกบัวทมิฬนั้นแทบจะไม่มีประโยชน์ ดังนั้นดอกบัวทมิฬจึงไม่สามารถดึงดูดความสนใจของนักรบในอาณาแก่นทองคำได้

"เสี่ยวหมาง เจ้าสามารถที่จะออกไปได้ เพราะเจ้าไม่ได้ถือเมล็ดดอกบัวทมิฬเอาไว้"กูเถาบอกอย่างตรงไปตรงมา

"ใช่ เจ้าสามารถที่จะออกไปได้ พวกเราจะไม่ขัดขวาง"หลิงมู่ป่ายและผู้เชี่ยวชาญคนอื่นๆกล่าว

เซียวหมางพยักหน้าและหันหลังกลับอย่างช้าๆภายใต้การจ้องมองของทุกคน แต่แล้วจู่ๆ...

ฟึบ!ฟึบ!

มีสองร่างขวางทางเขาเอาไว้ พวกเขาคือเจียงวู่เฉิงและซูรู เจียงวู่เฉิงจ้องไปที่เซียวหมางและพูดกับเขาด้วยรอยยิ้ม อย่างไรก็ตามคำพูดสงบเยือกเย็นของเขาทำให้บรรยากาศตึงเครียดขึ้นอีกครั้ง

"ต้องขอโทษด้วย ข้าไม่ได้สนใจเมล็ดดอกบัวทมิฬ แต่ข้าต้องใช้ดอกบัวทมิฬ

...

สิ่งที่เจียงวู่เฉิงพูด ทำให้ทุกคนรอบๆทะเลสาบต่างตกตะลึง

"เด็กคนนั้นพยายามจะทำอะไร?"

"เขาเป็นใครกัน กล้าที่จะขัดขวางเซียวหมาง?"

"ใครบางคนในขั้นอาณาแก่นทองคำแรกเริ่มกล้าที่จะหยุดเซียวหมาง?และเขายังบอกว่าต้องการดอกบัวทมิฬ?เขาอยากตายหรืออย่างไร?"

นักรบทั้งหลายต่างคิดว่าเจียงวู่เฉิงเป็นคนบ้า

ในขณะที่คนที่เคยต่อสู้กับเจียงวู่เฉิงต่างทำสีหน้าแปลกๆ

"เด็กหนุ่มคนนี้..."กูเถาขมวดคิ้วและมองไปที่เจียงวู่เฉิง ซึ่งเขาพบว่าถึงเจียงวู่เฉิงจะอยู่ในขั้นอาณาแก่นทองคำแรกเริ่ม แต่ความแข็งแกร่งของเขานั้นเหนือกว่าการบ่มเพาะของเขา

เจียงวู่เฉิงสงบนิ่งอย่างมาก เขาไม่สนว่าผู้คนจะจ้องมองเขาอย่างไร

เขาไม่รู้ว่าทำไมเซียวหมางถึงต้องการดอกบัวทมิฬ แต่เขารู้ว่าเขาต้องชนะเพื่อน้ำมันกลับมาให้ซูรู

"อาณาแก่นทองคำแรกเริ่ม?"

เซียวหมางเงยหน้าและมองเจียงวู่เฉิงโดยไม่พูดอะไร แต่ทันใดนั้นเขาก็ดึงดาบออกมาจากหลังของเขา

วูบ!

แสงประกายของดาบพุ่งออกมาอีกครั้ง มันดูเย็นชาและเป็นประกายอย่างมาก

ประกายดาบพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

ทุกคนจ้องมองไปที่ประกายดาบด้วยความประหลาดใจ

มันเป็นประกายดาบที่แยกทะเลสาบออกเป็นสองซีก

ช่างเป็นดาบที่น่าสะพรึง!

แม้แต่กูเถา,หลิงมู่ป่ายและผู้เชี่ยวชาญคนอื่นๆก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกลัวเมื่อมองไป

ในขณะที่ประกายดาบพุ่งเข้าหาเจียงวู่เฉิง เขายังคงสงบนิ่งเหมือนเดิม แต่ในวินาทีต่อมาเขาก็ชักดาบออกจากฝัก

อาณาแก่นแท้ทองคำ พลังที่แข็งแกร่งกว่าอาณาแก่งทองคำแรกเริ่มถึง100เท่าระเบิดออกมาทันที

คลื่นดาบไร้ลักษณ์ กระบวนท่าที่สิบ

ตูม!

อากาศถูกผ่าออกในทันทีเงาดาบพุ่งผ่าน

ทันใดนั้นเหล่านักรบในขั้นอาณาแก่นทองทุกคนต่างรู้สึกเหมือนถูกภูเขาขนาดใหญ่กดทับลงมาที่พวกเขา ความกดดันที่ได้รับจากเงาดาบทำให้พวกเขาไม่สามารถที่จะหายใจได้

สวรรค์และโลกถูกบดบังด้วยเงาดาบที่งดงาม ดาบเงาพุ่งเข้าไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ มันแยกทะเลสาบออกจากกันเมื่อพุ่งผ่าน

ฟึบ!ฟึบ!

ในพริบตาเดียวคลื่นยักษ์ทั้งสองข้าก็ถูกยกขึ้นทั้งสองด้านของเงาดาบที่พุ่งผ่าน

วินาทีต่อมาเงาดาบที่ยิ่งใหญ่ปะทะเข้ากับประกายดาบเย็นยะเยือก

ดูเหมือนว่าพลังทั้งสองที่แตกต่างจะพุ่งเข้าหากัน

สวรรค์และโลกเหมือนจะพังทลาย!

...