ตอนที่ 99 เจียงวู่เฉิงผู้กล้าหาญ

เจียงวู่เฉิงยืนขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

"จ้าววังขาวพูดถูก หากต้องการที่จะเข้าใจแก่นแท้ทั้งสามชนิดพร้อมกัน มันเป็นสิ่งที่ยากเกินไป แต่นั่นมันสำหรับอัจฉริยะทั่วไปไม่ใช่สำหรับข้า!"

เจียงวู่เฉิงไม่ได้คิดว่าเขานั้นเหนือกว่าอัจฉริยะคนอื่นๆ อย่างไรก็ตามสำหรับพวกเขานั้นแตกต่างกันมาก!

"ข้าฝึกฝนเคล็ดบัญญัติสวรรค์ มันเป็นเคล็ดการบ่มเพาะที่ท้าทายสวรรค์ มันแตกต่างจากเคล็ดบ่มเพาะทั่วไปอย่างมาก!"

"ข้าสามารถปลุกจิตวิญญาณดาบได้ และยังควบคุมมันได้อย่างสมบูรณ์ ข้ามีสิ่งที่คนอื่นไม่มี"

เจียงวู่เฉิงรู้อย่างชัดเจนว่าควรเลือกเส้นทางใด

สำหรับคนอื่นมันอาจจะเป็นเรื่องยากเกินไปที่จะเข้าใจแก่นแท้ทั้งสามชนิดในเวลาเดียวกัน แต่มันง่ายสำหรับเจียงวู่เฉิงที่สามารถปลุกจิตวิญญาณดาบขึ้นมาได้

หลังจากที่อยู่ในเทือกเขาไร้ขอบเขตมาเป็นเวลาครึ่งปี เขาได้เข้าใจแก่นแท้ทั้งสามชนิดในเวลาเดียว ซึ่งเปรียบได้กับการกระทำสามสิ่งพร้อมกัน แต่เขายังคงเข้าใจในแก่นแท้ทั้งสามชนิดด้วยความเร็วที่น่าทึ่ง

ความเข้าใจในแก่นแท้ทั้งสามชนิดไม่ใช่ขีดจำกัดของเขาแน่นอน

หากมีโอกาส เขาก็ยังอยากที่จะศึกษาแก่นแท้ชนิดที่สี่ แก่นแท้แห่งน้ำ

"หลังจากที่จิตวิญญาณดาบตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์ ความเร็วในความเข้าใจแก่นแท้แห่งดาบของข้าก็รวดเร็วกว่าคนอื่นมาก ด้วยจิตวิญญาณดาบที่ทรงพลัง การที่ข้าจะตั้งใจทำความเข้าใจแค่แก่นแท้แห่งปฐพีและลม จะทำให้พรสวรรค์ของข้าสูญเปล่า"ดวงตาของเจียงวู่เฉิงแน่วแน่

เขาเห็นด้วยกับความคิดเห็นของจ้าววังข้าว แต่เขาจะไม่ทำตามคำแนะนำอย่างแน่นอน

ท้ายที่สุดเขาก็ตัดสินใจได้ว่าจะเดินเส้นทางไหน

อีกสองวันต่อมา ปรมาจารย์เหยาก็สอนอีกครั้งในอารามแห่งไฟ และเจียงวู่เฉิงก็ไปที่นั่นเพื่อรับฟังเช่นกัน

เมื่อเห็นเจียงวู่เฉิงอีกครั้งปรมาจารย์เหยาก็มีท่าทางแปลกๆ

ในการบรรยายของปรมาจารย์เหยา เขากล่าวโดยตรงว่า"ในเส้นทางแห่งการต่อสู้ ห้ามเกิดความโลเล ต้องจำไว้ว่าควรเลือกเส้นทางที่จะไปหนึ่งทางจนกว่าจะไปถึงที่สุด เพราะเจ้าจะประสบความสำเร็จได้ดีกว่าคนที่โลเลมาก"

ปรมาจารย์เหยากล่าวอย่างไม่ใส่ใจนัก แต่ศิษย์ของวังมังกรหลายคนที่ได้ฟังการบรรยายนั้นรู้ว่าเขากำลังพูดถึงเจียงวู่เฉิง

เจียงวู่เฉิงก็รู้เช่นกัน แต่เขายักไหล่และเดินออกไป

หลังจากที่ปรมาจารย์เหยาเสร็จสิ้นการสอน มีศิษย์หลายคนเดินออกจากอารามไปทีละคน

หลังจากเดินออกมา เจียงวู่เฉิงได้ยินผู้คนพูดคุยกันเซ็งแซ่

"เจ้าคิดว่าใครกันที่ปรมาจาย์กล่าวถึงในการสอนวันนี้"

"ไม่ต้องสงสัยเลย ต้องเป็นนักดาบ"

"ข้าก็คิดเช่นนั้น เขามีพรสวรรค์อย่างมาก โดยเฉพาะความเข้าใจในแก่นแท้แห่งลมและปฐพี อย่างไรก็ตามเขาไม่รู้จักพอ เขาคิดว่าจะเข้าใจในแก่นแท้แห่งไฟได้?"

"เขามีความกล้าหาญอย่างมากที่จะทำความเข้าใจแก่นแท้ทั้งสามชนิดพร้อมกัน สำหรับข้าเพียงแค่ชนิดเดียวก็ยังยากเลย"

"มีคนกล่าวว่าจ้าววังขาวได้ไปเตือนเขาด้วยตนเองว่าอย่าทำอะไรที่เกินตัว อย่างไรก็ตามเห็นได้ชัดว่าเขาไม่ปฏิบัติตามคำแนะนำของนาง"

"นักดาบนั้นหยิ่งเกินไปที่จะทำตามคำแนะนำของจ้าววังขาว"

คฤหาสน์แห่งหนึ่งในวังมังกร หนางกงจี้และศิษย์อีกสองคนของวังมังกรรวมตัวกันและพูดคุยเกี่ยวกับเจียงวู่เฉิง

"ฮ่าฮ่า นักดาบนั้นบ้าบิ่นเกินไป เขาไม่ฟังแม้แต่คำเตือนของจ้าววังขาว เขายืนยันที่จะทำความเข้าใจในแก่นแท้แห่งไฟ ซึ่งอีกไม่นานเขาก็จะพบกับจุดจบที่โชคร้าย"

"ความเข้าใจในแก่นแท้แห่งดาบทั้งสามชนิด เขาคิดว่าเขาคือใคร?"

"โง่ขนาดนี้?ข้ามองเขาในฐานะคู่ต่อสู้มาตลอด แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะเป็นคนโง่เง่า!"

"ฮ่าฮ่า"

หนานกงจี้หัวเราะอย่างบ้างครั่ง

เขาอิจฉาและเกลียดแค้นในเจียงวู่เฉิงอย่างมาก

เหตุผลของความเกลียดชังก็คือเจียงวู่เฉิงพัฒนาไปอย่างรวดเร็วอย่างมากหลังจากเข้าร่วมวังมังกรในระยะเวลาเพียงสามเดือน

เขาเกลียดที่เจียงวู่เฉิงเอาชนะเขาต่อหน้าผู้คนมากมาย จนเขาเสียหน้าและคะแนนของเขาไปทั้งหมด

ตอนนี้หนานกงจี้ยินดีอย่างมากเมื่อได้ยินว่าเจียงวู่เฉิงนั้นดื้นรั้นที่จะศึกษาแก่นแท้แห่งไฟ

อย่างไรก็ตามจ้าววังขาวนั้นโกรธเป็นอย่างมาก หลังจากได้ยินว่าเจียงวู่เฉิงไม่ทำตามคำแนะนำของนางและยังคงพยายามที่เข้าใจในแก่นแท้แห่งไฟต่อไป

"สารเลว!"

"หยิงยโส!"

"โง่!"

"ชายคนนี้ เขาคิดว่าเขายอดเยี่ยมเป็นอย่างมาก?"

จ้าววังขาวรู้สึกผิดหวังมากเกี่ยวกับเรื่องนี้

มีศิษย์มากมายในวังมังกร แม้กระทั่งคนที่มีความสามารถเช่นไป่เฉิงและซูหลี หรือแม้กระทั่งหยางจู่ซวนที่ผ่านประตูมังกรชั้นที่แปดทันทีที่เข้ามาในวังมังกร

อย่างไรก็ตามนางคาดหวังในตัวเจียงวู่เฉิงไว้สูงมาก เขาก้าวหน้าอย่างรวดเร็วและนางหวังว่าเขาจะประสบความสำเร็จอย่างมากในอนาคต

แต่ตอนนี้เจียงวู่เฉิงไม่พอใจกับแค่แก่นแท้แห่งลมและปฐพี เขายังยืนยันที่จะร่ำเรียนแก่นแท้แห่งไฟ

นางจะไม่โกรธได้อย่างไร?

"ช่างมันเถอะ"จ้าววังขาวสงบลงในทันทีและพูดว่า"เขาได้เลือกเส้นทางของตัวเอง คนอื่นไม่สามารถบังคับเขาให้เปลี่ยนจากเส้นทางของเขาได้ ปล่อยให้เขาได้เผชิญกับมันเอง"

"มันเป็นอัปยศสำหรับพรสวรรค์ของเขา"

"ฟู่ววว"

จ้าววังขาวถอนหายใจเล็กน้อยและหยุดคิดอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้นในใจของนางก็ให้คุณค่าของเจียงวู่เฉิงต่ำลง

ที่คฤหาสน์

"น้องชาย ข้าได้ยินศิษย์จำนวนมากพูดถึงเจ้า และพวกเขาบอกว่าเจ้ากำลังอยู่ในช่วงเริ่มต้นของการบ่มเพาะ"หวางหยวนถามพร้อมกับขมวดคิ้ว

"ข้าก็ได้ยินเช่นกัน"ซูรูกล่าว

"ไม่มีอะไรมาก"เจียงวู่เฉิงบอกตัด

"น้องชาย จ้าววังขาวได้มาเตือนเจ้าด้วยตัวเองว่าเจ้าไม่ควรศึกษาในแก่นแท้แห่งไฟ เจ้าจะไม่ทำตามคำแนะนำของนาง?"หวางหยวนถามอย่างแปลกใจ

"แม้ว่าสิ่งที่จ้าววังขาวกล่าวจะเหมาะสม แต่ข้าเป็นคนที่รู้ตัวข้าดีที่สุดว่าจะทำอย่างไรต่อไป"เจียงวู่เฉิงตอบ

"จริงหรือ?"หวางหยวนขมวดคิ้วและหัวเราะในทันที"น้องชาย ข้าเชื่อใจเจ้า ถ้าเจ้าคิดว่ามันถูกต้องมันก็ต้องถูกอย่างแน่นอน สำหรับคนอื่นไม่ต้องไปสนใจว่าเขาคิดยังไง แม้แต่จ้าววังขาวก็อาจจะกล่าวผิด"

เห็นได้ชัดว่าหวางหยวนไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่จ้าววังขาวกล่าว

"ข้าเห็นด้วย เจ้าควรจะเดินในเส้นทางของตนเอง สิ่งที่คนอื่นกล่าวเป็นเพียงแค่ข้อมูล"ซูรูกล่าว

เจียงวู่เฉิงรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นในหัวใจจากหวางหยวนและซูรู

"ดีล่ะ ถึงเวลาแล้วที่เจ้าต้องฝึกฝนอย่างหนักเพื่อพิสูจน์ว่าสิ่งที่เจ้าเลือกมันถูกต้อง"หวางหยวนพูดและหัวเราะ

"แน่นอน"เจียงวู่เฉิงพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

เมื่อเวลาผ่านไป เจียงวู่เฉิงแน่วแน่ในเส้นทางของตนเองโดยไม่สนใจศิษย์วังมังกรที่สงสัย

เมื่อใดก็ตาม เมื่อมีการสอนในอารามแห่งไฟ เจียงวู่เฉิงจะไปที่นั่นเพื่อฟังบทเรียน

ดังนั้นความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับแก่นแท้แห่งไฟนั้นจึงสูงมาก

เจ็ดวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ในคฤหาสน์ของเขา เจียงวู่เฉิงฝึกซ้อมดาบและนั่งลงที่โต๊ะหิน เขาหยิบสุรามาหนึ่งขวดและดื่มมัน

"สิบวันผ่านไป...หลังจากได้รับยาทะลวงคอขวดข้าก็กลืนมันทันที แต่ข้าไม่รู้สึกถึงสัญญาณอะไรที่บ่งบอกถึงความก้าวหน้าจนกระทั่งตอนนี้ ดูเหมือนว่ายาเม็ดแรกนั้นจะไม่มีผล"เจียงวู่เฉิงถอนหายใจ

...

ปล.ตอนนี้กลับมาลงปกติและนะครับ วันละ1-2ตอน