ตอนที่ 77 อาณาแก่นทองคำอันลึกซึ้ง

เงาดาบขนาดใหญ่พุ่งเข้ามาอย่างช้าๆ

"กระบวนท่าที่แปด?"

"เขาสามารถใช้กระบวนท่าแปดได้?"

ศิษย์ของวังมังกรทุกคนต่างกลั้นหายใจ

"ไสหัวไป!"หนานกงจี้ตะโกนออกมา พลังลมปราณที่แข็งแกร่งปะทุออกมาจากร่างเขา

"อะไร?"ทุกคนต่างประหลาดใจ

เงาดาบน้ำแข็งระเบิดออกมาด้วยพลังยิ่งใหญ่หาที่เปรียบไม่ได้ มันพุ่งออกมาและฉีกเงาดาบออกเป็นชิ้นๆในทันที พลังนั้นกระจายออกไปในทันที

อย่างไรก็ตามหลังจากฉีกเงาดาบออกเป็นชิ้นๆ พลังของมันยังคงอยู่และพุ่งเข้าหาเจียงวู่เฉิง

"นี่มันอะไรน่ะ?"เจียงวู่เฉิงอยู่ในอาการตกใจ และเหวี่ยงดาบของเขาปะทะกับมันในทันที

เคล้ง!

พลังที่รุนแรงปะทะกับเจียงวู่เฉิง บีบบังคับให้เขาถอยกลับไปข้างหลัง

เมื่อเขาหยุดลง ฝ่ามือของเขาสั่นเทา

เจียงวู่เฉิงเงยหน้ามองไปที่หนานกงจี้อย่างจริงจัง"หนานกงอี้ ข้าคงดูถูกเจ้ามากเกินไป ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าไม่เพียงจะปิดบังความเข้าแก่นแท้แห่งดาบเอาไว้ แต่เจ้ายังปิดบังความแข็งแกร่งของพลังลมปราณไว้ด้วย"

"อาจมีเพียงไม่กี่คนที่รู้ว่าเจ้าได้มาถึงอาณาแก่นทองคำอันลึกซึ้ง"

อาณาแก่นทองคำ

ใช่ ในตอนนี้พลังลมปราณของหนานกงจี้ได้มาถึงอาณาแก่นทองคำ

เมื่อศิษย์ทุกคนสังเกตเห็นถึงพลังลมปราณของหนานกงจี้ พวกเขาต่างตื่นตระหนก

"อาณาแก่นทองคำอันลึกซึ้ง?หนานกงจี้ได้มาถึงอาณาแก่นทองคำลึกซึ้ง?

"คนคนหนึ่งที่อยู่ในอาณาแก่นทองคำอันลึกซึ้ง กล้าท้าทายคนหนึ่งที่อยู่ในขั้นอาณาทะเลลมปราณ?"

"หนานกงจี้ทำเกินไป!"

ศิษย์หลายคนมองไปที่หนานกงจี้ด้วยอารมณ์ที่เปลี่ยน

เขาเข้าใจว่ามันต้องมีความภาคภูมิใจในฐานะอัจฉริยะ แต่อย่างไรก็ตามเจียงวู่เฉิงเพิ่งจะมาถึงอาณาทะเลลมปราณ ในฐานะอาณาแก่นทองคำ หนานกงจี้รังแกกันเกินไป

ชายคนหนึ่งที่มาถึงอาณาแก่นทองคำอันลึกซึ้งได้ท้าประลองกับนักรบที่อยู่ในขั้นอาณาทะเลลมปราณ

มันเกินกว่าคำว่ารังแก มันน่าไร้ยางอาย!

"หนานกงจี้ ในฐานะที่เจ้าอยู่ในขั้นอาณาแก่นทองคำ แต่เจ้ากลับท้าประลองกับน้องชายของข้า? เจ้ามันคนไร้ยางอาย โหดเหี้ยม ถ้าข้าเป็นเจ้า ข้าคงจะหลบซ่อนใบหน้าของข้าด้วยความอับอาย"หวางหยวนตะโกนออกมาจากข้างลานประลอง

"หืม"หนานกงจี้มองไปรอบๆและพูดด้วยเสียงต่ำ"โลกนั้นใช้กฏแห่งป่าและวังมังกรก็เหมือนกัน เจ้าจะต่อสู้เพื่อชัยชนะและได้รับคะแนนได้อย่างไร ถ้าเจ้าไม่รู้จักปิดบังความแข็งแกร่ง?"

"นักดาบ"หนานกงจี้มองไปที่เจียงวู่เฉิง"ในฐานะที่เจ้าเป็นเพียงศิษย์ใหม่ที่เพิ่งเข้าร่วมวังมังกรเป็นเวลาสามเดือน มันเป็นเกียรติอย่างมากที่เจ้าสามารถทำให้ข้าตกอยู่ในสภาพนี้ ข้าขอรับ12000แต้มของเจ้าไปล่ะ"

บูม!

หนานกงจี้พุ่งตัวอย่างรุนแรง

ด้วยเสียงที่เกิดขึ้น หนานกงอี้ฟันดาบของเขาออกไป มันยังคงเป็นเพลงดาบไร้ลักษณ์

ภายใต้การระเบิดพลังลมปราณของอาณาแก่นทองคำ ความเร็วและพลังได้มาถึงอีกระดับนึง

แสงดาบได้ทะลุอากาศด้วยความเร็วที่น่าทึ่งและพลังที่รุนแรง ราวกับทำให้หัวใจหยุดเต้น

ศิษย์ของวังมังกรกลั้นหายในขณะที่พวกเขามองการต่อสู้

"หนานกงจี้ เจ้าคิดว่าเจ้าสามารถเอาชนะข้าได้?"เจียงวู่เฉิงเยาะเย้ย แม้ว่าพลังลมปราณของหนานกงจี้นั้นอยู่ที่ระดับอาณาแก่นทองคำ แต่เขายังคงสงบนิ่ง

"เพลงดาบก่อเกิด!"

ดาบของหนานกงจี้ถูกทำลายด้วยเพลงดาบของเจียงวู่เฉิง

แก่นแท้แห่งดาบที่ทรงพลังได้ถูกขยายให้ใหญ่ที่สุดในขณะนั้น

เพลงดาบก่อเกิด เป็นเพลงดาบที่เน้นการป้องกัน ซึ่งสามารถแลกมันออกมาด้วย1500คะแนน มันไม่สามารถเทียบกับคลื่นดาบไร้ลักษณ์ได้ อย่างไรก็ตามหากมีการใช้ที่เหมาะสม มันก็สามารถเอาชนะเพลงดาบไร้ลักษณ์ได้

นอกจากนี้เนื่องจากใช้คะแนนต่ำในการแลกเพลงดาบก่อเกิดมา เจียงวู่เฉิงจึงทำความเข้าใจกับมันได้ง่ายกว่าคลื่นดาบไร้ลักษณ์

เจียงวู่เฉิงได้ฝึกฝนเพลงดาบก่อเกิดได้อย่างถ่องแท้ เขาฝึกจนมันใช้ได้ในประสิทธิภาพสูงสุด

และตอนนี้เขาก็ใช้เพลงดาบก่อเกิดได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เคล้ง!เคล้ง!เคล้ง!เคล้ง!เคล้ง!

เสียงปะทะดังอย่างต่อเนื่องรอบๆสนามประลอง การต่อสู้นี้ทำให้ศิษย์โดยรอบตกตะลึง

"เร็วมาก!แข็งแกร่ง!"

"เพลงดาบนี้น่าทึ่งอย่างมาก!"

"ดูนั่น นักดาบได้ถูกควบคุมไว้โดยสมบูรณ์ ดูเหมือนว่าเขากำลังจะแพ้!"

"ไม่จริงหรอก เจ้าไม่เห็นหรือว่าเจียงวู่เฉิงสามารถต้านทานหนานกงจี้ได้ แม้ว่าเขาจะถูกโจมตีอยู่ตลอด แต่เขาก็สามารถป้องกันได้ทั้งหมด"

"ถูกต้อง เขาได้ฝึกฝนเพลงดาบก่อเกิดได้ถึงขั้นสมบูรณ์ มันไม่ง่ายที่หนานกงจี้จะชนะเขาได้"

ศิษย์จำนวนมากเริ่มถกเถียงกัน

บนลานประลอง แสงดาบปรากฏขึ้นทั่วลานประลองจากเพลงดาบของหนานกงจี้ ความเข้าใจในแก่นแท้แห่งดาบและพลังการบ่มเพาะของเขา ได้ทำให้มันน่าหวาดกลัวอย่างมาก

แสงดาบทำให้ศิษย์ทั้งหลายรู้สึกว่าไม่อาจต้านทานได้

แต่เจียงวู่เฉิงล่ะ?

ดาบยังคงเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว

ดาบของเขาดูเรียบง่าย แต่สามารถต้านทานเงาดาบได้อย่างสมบูรณ์แบบ

จริงอยู่ที่ดาบของหนานกงจี้นั้นทรงพลังและสามารถคุกคามเจียงวู่เฉิง เขาไม่สามารถโจมตีกลับได้ แต่ถึงอย่างนั้นเจียงวู่เฉิงก็สามารถต่อต้านทุกการโจมตีได้

"ถึงแม้ว่าเขาจะไปถึงอาณาแก่นทองคำและพลังของเขาก็ดีกว่าข้ามาก แต่ข้าก็ยังสามารถต้านทานได้ทั้งหมด เมื่อข้าใช้เพลงดาบก่อเกิด"

"แต่ในตอนนี้ เขาคงจินตนาการถึงความพ่ายแพ้ของข้า"การแสดงออกของเจียงวู่เฉิงนั้นเย็นชาอย่างมาก

ส่วนที่สำคัญที่สุดของเพลงดาบก่อเกิดคือลดความสามารถของคู่ต่อสู้

พลังดาบที่ส่งมาจากหนานกงจี้ค่อยๆลดลง ในที่สุดพลังนั้นก็ไม่สามารถจะทำอันตรายแก่เขาได้

"เด็กหนุ่มคนนี้ยากที่จะจัดการ"

การแสดงออกของหนานกงจี้นั้นเปลี่ยนเป็นน่าเกียจ เมื่อเขามองดูเจียงวู่เฉิงต้านทานการโจมตีของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า

...