c.11

เธอจ้องมองไปยังพญาอินทรีขนาดมหึมา ซึ่งค่อยๆ เลือนหายไปไกลลิบในขอบฟ้า

แววตาลังเลในดวงตาคู่นั้น เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นแสงแห่งความมุ่งมั่น

เธอให้คำมั่นกับตัวเองอย่างเงียบงัน

“วิโอล่า...” สการ์เล็ตมองน้องสาวอย่างเหม่อลอย

ในชั่วขณะนั้นเอง วิโอล่าก็พลันดูเติบโต แข็งแกร่ง และแปลกหน้าเหลือเกินสำหรับเธอ

“พวกโจรสลัดอยู่ไหน?”

“องค์หญิงพะย่ะค่ะ! พวกกระหม่อมมาช่วยแล้ว!”

ทันใดนั้น เงาร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะนักดาบก็ปรากฏขึ้น ท่ามกลางกองทหารราชองครักษ์ที่ติดตามมาด้วย

“อ๊า! ท่านไคโรส! ผู้บัญชาการแห่งกองทัพ!!”

“ท่านไคโรส! มาช้าไปแล้ว! พวกโจรสลัดพวกนั้นโดนจัดการหมดแล้ว!”

“องค์หญิงวิโอล่าก็ได้รับการช่วยเหลือเรียบร้อยแล้ว!”

“จริงหรือ... นั่นมันช่างน่ายินดีจริงๆ...”

ไคโรส ผู้เร่งรุดมาด้วยความร้อนรนทันทีที่ทราบข่าวการลักพาตัวองค์หญิง ยืนนิ่งตะลึงเมื่อได้รับฟังสิ่งที่เกิดขึ้น

ภาพของเจ้าหญิงสการ์เล็ต ที่ปลอดภัยและยืนเหม่อมองทะเลเบื้องหน้า กับเจ้าหญิงวิโอล่าซึ่งปรากฏตัวอยู่ ณ ที่แห่งนั้นอย่างไม่มีใครคาดคิด ทำให้ไคโรสตื่นตะลึง

แต่เขาก็รีบควบคุมสติกลับมา

เขาไม่ถามอะไรในตอนนั้น เพียงสั่งเสียงดัง, “เร่งจับโจรสลัดพวกนั้นเดี๋ยวนี้!!”

ณ เหนือฟากทะเล เวิลเฮล์ม ขุนนางหนุ่มผู้มีผมสีเงิน ยืนมั่นคงอยู่บนหลังของอินทรีทะเลผู้เหินฟ้า ฟินลีย์

เส้นผมและเสื้อคลุมของเขาโบกสะบัดตามสายลม ขณะทอดสายตามองไปยังขอบฟ้าอันห่างไกล พร้อมกับชักการ์ดชีวิตออกมาหนึ่งใบ การ์ดซึ่งชี้นำไปยังหมู่เกาะซาบอนดี้ ณ ครึ่งแรกของแกรนด์ไลน์

เขาจ้องมองการ์ดชีวิตที่เคลื่อนไหวแผ่วเบาอยู่ในฝ่ามือ แล้วชี้ไปยังทิศที่มันชี้นำ

“ไม่มีทางผิดแน่ ถ้าเราบินต่อไปตามทางนี้ ไม่นานก็จะถึงเรดไลน์!”

ในฐานะสมาชิกแห่งตระกูลชาร์ล็อต โดยเฉพาะอย่างยิ่ง “สัตว์ประหลาดน้อย” ผู้ได้รับพลังอันมหาศาลจากมารดา บิ๊กมัม ชาร์ล็อต หลินหลิน เวิลเฮล์มจึงมีฐานะพิเศษและได้รับการให้ความสำคัญอย่างยิ่ง

แม้แต่ชาร์ล็อต หลินหลินเอง ก็ยังมีความคาดหวังสูงต่อบุตรชายอายุ 22 ปีผู้เปี่ยมพรสวรรค์ผู้นี้

การที่เขามีการ์ดชีวิตนำทางไปยังหมู่เกาะซาบอนดี้ จึงไม่ใช่เรื่องแปลกเลยแม้แต่น้อย

“น่าเสียดายนะ...” เขาพึมพำ “ถ้าเด็กคนนั้นมีใจอยากแข็งแกร่งขึ้น แล้วพยายามมากกว่านี้ล่ะก็...”

เขาหันกลับไปมองเดรสโรซ่า เมืองอันอยู่ไกลสุดลูกหูลูกตา พลางส่ายหัวด้วยท่าทีเฉยเมย

“บางที ผลจ้องจิตสายพารามิเซียของเธอ อาจพัฒนาได้ยิ่งใหญ่กว่านี้ก็ได้”

โดยแท้จริงแล้ว ผลปีศาจพารามิเซียอย่างผลจ้องจิต เป็นพลังที่ทรงอานุภาพ

มิใช่เพียงมอบการมองเห็นอันล้ำเลิศเท่านั้น แต่ยังสามารถมองทะลุวัตถุ และถึงขั้นอ่านความคิดผู้อื่นได้อีกด้วย

ในอนาคต วิโอล่าอาจสามารถเสกหยาดน้ำตาออกมาเป็นมวลมหาศาลหลั่งไหลดั่งสายน้ำ และควบคุมให้หยาดน้ำตานั้นแข็งราวเหล็กกล้า ใช้โจมตีศัตรูเป็นวงกว้างด้วยพลังอันดุร้าย

ซึ่งนั่นหมายความว่า ผลจ้องจิต ไม่ได้จำกัดแค่เป็นพลังเสริมอีกต่อไป

มันสามารถเติบโตจนกลายเป็นพลังโจมตีอันทรงพลังได้

ตัวอย่างเช่น วิโอล่าอาจเปลี่ยนน้ำตาร้อนๆ ที่แข็งดั่งเหล็กนั้น ให้กลายเป็นไททันเกราะขนาดยักษ์ และโจมตีศัตรูอย่างหฤโหด

ท้ายที่สุดแล้ว พลังปีศาจจะไปได้ไกลเพียงใด ย่อมขึ้นอยู่กับผู้ถือครองว่าจะใช้มันอย่างไร

หากเป็นไปได้ เวิลเฮล์มก็อยากจะเห็น

วิโอล่าผู้ทรงพลัง... ราวกับอุจิวะผู้หนึ่ง