ประกาศิตรัก : ตอนที่ 49-50 : 100 วันแห่งการอยู่ร่วมกัน (9-10)

ตอนที่ 49 – 100 วันแห่งการอยู่ร่วมกัน (9)

“ขอโทษนะคะ.. ฉันไม่ได้ตั้งใจ..” กระดาษชำระดูดซับน้ำจากกางเกงจนเปียกไปหมด เพราะมัวแต่ดึงกระดาษชำระเพิ่มและมัวแต่ขอโทษขอโพย ซ่งจิงเฉินจึงไม่ทันสังเกตุเห็นว่าร่างกายของชายหนุ่มมีอาการเกร็งเล็กน้อย

ครั้งนี้.. ยังไม่ทันที่มือของซ่งจิงเฉินจะสัมผัสโดนขาของซูซินเหยิน ชายหนุ่มกคำรามออกมาด้วยเสียงเย็นยะเยือก.. “พอได้แล้ว! ไปให้พ้นหน้าผม!”

เสียงตะหวาดนั่นทำให้ซ่งจิงเฉินตกใจ และแขนของเธอยังคงวางนิ่งอยู่ที่ขาของซูซินเหยิน

“ผมบอกให้คุณออกไปให้พ้นหน้าผม คุณไม่ได้ยินหรือไง?” ซ่งจิงเฉินดึงมือออกจากขาของเขาอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินเสียงเตือนอย่างหมดความอดทนของเขา จากนั้น.. ซูซินเหยินก็สปริงตัวขึ้นจากเก้าอี้เตรียมที่จะออกไปจากที่นั่น

ซ่งจิงเฉินเห็นสีหน้าที่ไม่พอใจของเขา เธอจึงรีบถอยออกมาเพื่อหลบให้พ้นทางเดินของเขา กาแฟเมื่อครู่หกเลอะเต็มพื้นหินอ่อน และด้วยความรีบร้อนที่จะหลีกให้พ้นทางของซูซินเหยิน ซ่งจิงเฉินไม่ทันรู้ตัวว่าเท้าของเธอเหยียบอยู่บนพื้นที่เต็มไปด้วยกาแฟ เธอจึงลื่นและล้มลงใส่ซูซินเหยินที่ยืนอยู่ด้านหน้าเธอ

ซูซินเหยินไม่ทันระวังตัว.. ซ่งจิงเฉินจึงล้มลงใส่หน้าอกเขาอย่างแรง แรงกระแทกทำให้ทั้งคู่หงายหลังลงไปบนโซฟา

เมื่อซ่งจิงเฉินรู้สึกตัว.. เธอก็กำลังนอนทับซูซินเหยินอยู่ ใบหน้าของเธออยู่ใกล้ชิดกับใบหน้าของเขามาก และริมฝีปากของเธอก็อยู่ห่างจากริมฝีปากของเขาเพียงแค่หนึ่งนิ้วเท่านั้น

ซ่งจิงเฉินนิ่งอึ้งไปราวหนึ่งวินาที.. ก่อนที่จะพยายามพยุงตัวเองให้ลุกขึ้น น่าประหลาดที่เธอกลับรู้สึกว่า สายตาที่ปกติมีแต่ความเย็นชาของชายหนุ่มนั้น บัดนี้เต็มไปด้วยความเร่าร้อน ลึกเข้าไปในดวงตาของเขาเหมือนมีไฟที่กำลังลุกโชนและพร้อมที่จะแผดเผาใครก็ได้ แม้แต่ลมหายใจของเขาที่รดลงบนผิวหนังของเธอก็ยังเป็นไอร้อน

หัวใจของซ่งจิงเฉินเต้นระรัว.. แม้จะมีเสื้อผ้ากั้นระหว่างร่างกายของเขาและของเธอ เธอก็สามารถสัมผัสความเปลี่ยนแปลงในร่างกายของชายหนุ่มได้ เขาเคยใช้กำลังบังคับเธอให้นอนร่วมเตียงกับเขามาแล้ว.. ดังนั้นเธอจึงรู้ดีว่ามันคือสัญญาณอะไร..

นี่เขากำลังมีความต้องการ.. หัวใจของซ่งจิงเฉินเต้นแรงขึ้นกว่าเดิมเมื่อคิดถึงเรื่องนั้น และมือของเธอก็กำแน่นอย่างไม่ได้ตั้งใจ

สายตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวล.. แล้วเธอก็ฝืนยิ้มให้กับซูซินเหยินและพูดตะกุกตะกักว่า.. “ฉัน-ฉัน-ฉันจะไปชงกาแฟมาให้คุณใหม่...”

พูดจบ.. เธอก็พยายามดิ้นออกจากร่างกายของซูซินเหยิน แต่เพียงแค่เธอขยับเล็กน้อย แขนของซูซินเหยินก็กดลงบนเอวของเธอ และกดแรงขึ้นอีกจนร่างของเธอและเขาแนบชิดกัน

ซ่งจิงเฉินสัมผัสได้ถึงความเร่าร้อนในมือของเขา ร่างกายของเธอถึงกับสั่น ปฏิกิริยาจากร่างกายของชายหนุ่มตอนนี้แสดงออกอย่างชัดเจน เขามองเธอด้วยสายตาหลงใหลอย่างมาก..

ซ่งจิงเฉินกลั้นหายใจ.. เมื่อเห็นใบหน้าของชายหนุ่มก้มลงมาจนริมฝีปากของทั้งคู่ใกล้กันมากยิ่งขึ้น เธอตื่นเต้นอย่างมาก..

ตอนเซ็นต์สัญญานั่น.. เธอก็รู้ดีอยู่แล้วว่าต้องมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น..

แต่ตอนนี้ก็เกิดขึ้นจริงๆแล้ว แต่มันยากสำหรับเธอที่จะยอมรับ

ตอนที่ 50 – 100 วันแห่งการอยู่ร่วมกัน (10)

ซ่งจิงเฉินตัวสั่นมากขึ้น.. เธอยกมือขึ้นผลักซูซินเหยินให้ออกห่างอยู่หลายครั้ง แต่ในที่สุดเธอก็ปล่อยมือที่อ่อนล้านั้นลง.. นี่เป็นหนึ่งในข้อตกลงระหว่างเขากับเธอ.. หากเธอต่อต้าน เขาอาจใช้เป็นข้ออ้างในฉีกเลิกสัญญา..

เมื่อริมฝีปากของซูซินเหยินอยู่ใกล้กับใบหน้าของเธอเพียงไม่ถึงหนึ่งมิลลิเมตร เขาก็หยุดทันที สายตาที่เขามองเธอเต็มไปด้วยความกังวล เธอกระพริบตาถี่และริมฝีปากของเธอก็สั่น ความใกล้ชิดทำให้เขาสามารถล่วงรู้ความคิดของเธอ เธอไม่ต้องการมีความสัมพันธ์ใดๆกับเขา..

ซูซินเหยินจ้องมองซ่งจิงเฉินอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะหันหน้าหนีไปทางหน้าต่าง นัยน์ตาของเขาปรากฏร่องรอยของความปวดร้าวอยู่เพียงชั่วขณะ แล้วจึงหันหน้ากลับมามองเธออีกครั้ง เขาเกือบจะปล่อยมือที่กำลังโอบเอวเธอออก เมื่อความคิดของเธอปรากฏขึ้นมา ฉันจะคู่ควรกับพี่ยี่หนานได้อย่างไรถ้าฉันแปดเปื้อน..?

แปดเปื้อนเหรอ? คำคำนี้เป็นเหมือนมีดคมที่กรีดลึกเข้าไปในหัวใจของซูซินเหยิน เธอรู้สึกว่าการอยู่กับฉันคือการทำให้เธอแปดเปื้อน? ในสายตาเธอ..ฉันคงเลวทรามต่ำช้ามากสินะ? เธอดูถูกฉันมากเกินไปแล้ว? แล้วทำไมฉันจะต้องประหลาดใจด้วย.. ในเมื่อเธอก็รู้สึกกับฉันแบบนี้มาตลอด!

ซ่งจิงเฉินแกล้งทำเป็นนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เธอลืมตาและพูดกับซูซินเหยินว่า “คุณซูคะ.. ฉันคิดว่าเราคงมีอะไรกันในวันนี้ไม่ได้ เพราะฉันกำลังอยู่ในช่วงนั้นของเดือน..”

ซ่งจิงเฉินพูดเสียงเบาเพราะรู้สึกกระดาก.. ซูซินเหยินเงียบไม่ตอบ แต่กลับจ้องมองซ่งจิงเฉินอย่างเยือกเย็น

ซ่งจิงเฉินตัวสั่นอยู่ภายใต้สายตาคู่นั้น.. เขาจะจับโกหกได้หรือเปล่า? แล้วถ้าเขาไม่เชื่อล่ะ.. เขาจะบ้าพอที่จะจับฉันถอดกางเกงในออกดูหรือเปล่า? วิธีนี้คงใช้ได้ไม่นาน แต่ยังไงก็ขอให้รอดจากคืนนี้ไปก่อนเถอะ...

ซ่งจิงเฉินเงียบก่อนจะรวบรวมความกล้าหันไปมองซูซินเหยินและพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงใจว่า “ฉันไม่ได้โกหกนะ ฉันพูดจริงๆ..”

ขอให้รอดคืนนี้ไปก่อนเถอะ... ความคิดสุดท้ายของเธอ เรียกสติที่ยังคงเหลืออยู่ของเขากลับมา เขาจึงเอื้อมมือมาบีบที่คางของซ่งจิงเฉิน และจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ เขาพูดเนิบๆด้วยท่าทางเบื่อหน่าย.. “ซ่งจิงเฉิน.. ประจำเดือนของเธอเพิ่งมาเมื่อสองอาทิตย์ที่แล้ว นี่เธอกำลังจะบอกฉันว่าประจำเดือนของเธอมาเดือนละสองครั้งอย่างงั้นเหรอ?”

ดวงตาของซ่งจิงเฉินเบิกกว้างด้วยความตกใจ เธอจ้องมองซูซินเหยินอยู่ราวสิบวินาที และเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า.. เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว เธอเป็นลมเพราะปวดประจำเดือนอย่างหนักจนซูซินเหยินต้องพาเธอกลับมาดูแลที่บ้าน...

ด้วยความรีบร้อนจะหาข้ออ้าง.. ทำให้เธอลืมเรื่องนี้สนิทไปเลย..

สีหน้าของซ่งจิงเฉินเต็มไปด้วยความวิตกกังวลเมื่อถูกจับได้ว่าโกหก.. ใบหน้าที่ถูกควบคุมไว้ของเธอจ้องมองซูซินเหยินอย่างตระหนกตกใจ