ประกาศิตรัก : ตอนที่ 47-48 : 100 วันแห่งการอยู่ร่วมกัน (7-8)

ตอนที่ 47 – 100 วันแห่งการอยู่ร่วมกัน (7)

ซูซินเหยินนั่งนิ่งราวกับรูปปั้น ไม่แม้แต่จะชายหางตามมอง ปากปิดสนิทไม่พูดไม่จา

คืนนั้น.. เป็นคืนแรกที่เธอได้ใช้เวลาอยู่กับซูซินเหยินในบ้านของเขาหลังจากที่เซ็นต์สัญญา และกำลังจะเข้าครัวทำอาหารเย็นให้เขา.. เธอควรจะถามความเห็นเขาหน่อยจะไม่ดีกว่าหรือ?

ซ่งจิงเฉินที่กำลังจะเดินตรงไปยังห้องครัว..เริ่มลังเล ในที่สุดเธอก็หยุดและหันกลับมาหาซูซินเหยินที่กำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่ “คุณซูคะ.. คุณอยากทานอะไรคะเย็นนี้?”

เธอรู้คำตอบอยู่แล้ว.. เพราะน่าจะเป็นอีกครั้งที่คำพูดของเธอไม่ได้รับการใส่ใจ แต่ในที่สุด.. ครั้งนี้ดูเหมือนเขาจะมีปฏิกิริยาโต้ตอบเธอกลับมา ใบหน้าของเขาเริ่มขยับเล็กน้อยราวกับว่ารูปปั้นนั้นเริ่มกลับมามีชีวิต

เขาค่อยๆพลิกเอกสารช้าๆ นาฬิกาเรือนแพงบนข้อมือของเขากระทบกับแสงจากโคมไฟและเปล่งประกายเรืองรอง

เมื่อเห็นท่าทีของเขา.. ซ่งจิงเฉินค่อยรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาหน่อย และเริ่มถามเขาอีกครั้ง.. “คุณโอเคไม๊.. ถ้าฉันจะทำต้มซี่โครงหมูแบบจีน? และในช่องแช่แข็งก็ยังมีปลาอยู่.. คุณชอบทานแบบนึ่งไม๊? ยังมีซี่โครงเหลืออยู่อีก.. คุณอยากให้ฉันเคี่ยวกับซีอิ๊ว หรือจะทำเป็นเปรี้ยวหวานดี?”

ซูซินเหยินยังคงไม่มีท่าทีว่าจะตอบคำถาม.. แต่ก็เงยหน้าขึ้นมามองเธอ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเยือกเย็น ซ่งจิงเฉินเริ่มใจสั่นด้วยความกลัว.. เหมือนกับว่าเธอได้ทำอะไรบางอย่างผิดพลาดอย่างไม่น่าให้อภัย ซ่งจิงเฉินไม่กล้ามองเขา เธอจึงรีบหันหลังกลับและเดินตรงไปยังห้องครัวทันที

ซ่งจิงเฉินเคยฟังคำพูดร้ายๆจากปากเขามาแล้ว เธอจึงค่อนข้างหลอนกับความเย็นชาห่างเหินที่เขามีให้กับเธอ ในหนึ่งร้อยวันนี้.. เธอไม่กล้าหวังว่าความสัมพันธ์ของเธอกับเขาจะราบรื่น และยิ่งไม่กล้าหวังว่าเขาจะปฏิบัติต่อเธอดีขึ้น จริงๆแล้ว.. เธอไม่คิดด้วยซ้ำว่าในหนึ่งร้อยวันนี้เธอจะได้ยินเสียงพูดของเขาแม้แต่คำเดียว

ในหนึ่งร้อยวันนี้.. เธอจะไม่ถามอะไรเขามากมาย และเธอจะสวดภาวนาขอให้เขาอย่าโกรธเธออย่างไร้เหตุผล เพียงแค่นี้เธอก็พอใจแล้ว ถึงแม้เขาทำราวกับเธอเป็นอากาศธาตุ เธอก็ไม่สนใจ แต่เธอกลับชอบมากกว่า

เธอต้องทำหน้าที่ของเธอตามที่ระบุไว้ในสัญญาให้ดีที่สุด เพื่อไม่ให้เขามีข้ออ้างในการยกเลิก และหลังจากหนึ่งร้อยวัน.. เธอก็จะได้รับซ่งเอ็มไพร์กลับคืน

แต่ดูเหมือนคำภาวนาของเธอแทบเกิดขึ้นไม่ได้.. เพราะชายหนุ่มมีบุคลิกที่ค่อนข้างเดาได้ยาก อารมณ์ของเขาสามารถเปลี่ยนแปลงได้อย่างรวดเร็ว และอารมณ์โกรธก็จะพุ่งขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ได้โดยไม่มีสัญญาณเตือน

ซ่งจิงเฉินที่กำลัวุ่นวายอยู่ในครัว นึกย้อนกลับไปถึงเมื่อวานตอนเช้า ที่เขานั่งทานข้าวต้มอยู่ที่โต๊ะอย่างสงบ แต่จู่ๆไม่ถึงเสี้ยววินาทีเขาก็ปาชามข้าวต้มลงที่พื้น ซ่งจิงเฉินถอนหายใจและสั่นหัวอย่างแรง เธอภาวนาขอให้คืนนี้อย่างมีอะไรเกิดขึ้นเลย แต่ยังไงก็ต้องระวังตัว!

อาหารเย็นดูช่างน่ารับประทาน.. มีกับข้าวทั้งหมดสี่อย่าง และมีซุปอีกหนึ่งถ้วย ซ่งจิงเฉินตั้งโต๊ะเสร็จเรียบร้อยจึงเดินไปยังห้องรับแขก เธอไม่ทันสังเกตุว่าทีวีถูกเปิดทิ้งไว้ และเอกสารที่อยู่ในมือซูซินเหยินก่อนหน้านี้ ตอนนี้กลับวางอยู่บนโต๊ะกาแฟ

ซ่งจิงเฉินไม่ได้เดินเข้าไปในห้องรับแขก แต่ยืนอยู่ที่ธรณีประตูของห้องรับประทานอาหาร ส่งเสียงเรียกซูซินเหยินที่กำลังนั่งหันหลังให้เธอ..

“คุณซูคะ.. อาหารเย็นพร้อมแล้วค่ะ”

แล้วซ่งจิงเฉินก็ต้องประหลาดใจอย่างมาก.. ที่ชายหนุ่มอ้าปากทองคำของเขาพูดกับเธอ เป็นคำแรกของเขาในคืนนี้..

“อืมม”

เมื่อซูซินเหยินก้าวเท้าเข้ามาในห้องรับประทานอาหาร ซ่งจิงเฉินก็รีบดึงเก้าอี้ที่เขานั่งประจำออกมารอ เมื่อเขานั่งลงเรียบร้อยแล้ว ซ่งจิงเฉินก็ยื่นตะเกียบและเสริฟถ้วยซุปให้กับเขา

ตอนที่ 48 – 100 วันแห่งการอยู่ร่วมกัน (8)

ตลอดเวลาอาหารเย็น.. ซ่งจิงเฉินยืนอยู่ข้างโต๊ะราวกับเป็นแม่บ้านสาวที่พร้อมให้บริการ เมื่อซูซินเหยินดื่มซุปจนหมดถ้วย ทานข้าวจนหมดชาม เธอก็คอยเติมให้เรื่อยๆ

ระหว่างรับประทานอาหารเย็น ซูซินเหยินเหลือบมองซ่งจิงเฉินครั้งหนึ่ง แต่เมื่อเธอสบตาเขาเข้า เธอก็รีบก้มหน้าหลบทันที ชายหนุ่มมองเธออยู่ครู่หนึ่งทำเหมือนกำลังจะพูดอะไรออกมา แต่กลับเปลี่ยนใจไม่พูดและกินข้าวต่อไป ปล่อยเธอให้ยืนดูเขากินอยู่แบบนั้น

หลังจากรับประทานอาหารเย็นเสร็จ ซูซินเหยินก็ลุกขึ้นและเดินไปทางห้องน้ำที่อยู่ข้างห้องทานข้าว หลังแปรงฟันจนเสร็จเรียบร้อยเขาก็เดินออกมา ระหว่างทางเขาเหลือบมองไปที่ห้องทานข้าว และพบซ่งจิงเฉินกำลังนั่งทานของที่เหลือจากเขาเมื่อครู่อยู่ที่โต๊ะอาหารขนาดใหญ่เพียงคนเดียว ศรีษะของเธออยู่ต่ำมากจนเขามองเห็นเพียงแค่ศรีษะด้านบนของเธอเท่านั้น

ปกติ.. เขาก็นั่งทานอาหารคนเดียวบนโต๊ะนั้นเป็นประจำ แต่เขาก็ไม่เคยรู้สึกโดดเดี่ยว แต่อาจเป็นเพราะรูปร่างที่เล็กของเธอ เธอจึงดูเก้ๆกังๆอยู่ที่โต๊ะอาหาร ไม่รู้ว่าเพราะอะไร.. เขากลับรู้สึกเห็นใจเธอ

ซูซินเหยินยืนมองเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันหลังเดินออกไป

เมื่อเธอทานอาหารเสร็จ.. ซ่งจิงเฉินก็จัดการทำความสะอาดจานและจัดเก็บทุกอย่างเข้าที่อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย จากนั้น.. เธอก็ยกจานผลไม้ที่เตรียมไว้ ค่อยๆเดินอย่างระมัดระวังไปที่ห้องนั่งเล่น

ทีวียังคงเปิดอยู่แต่เสียงเบาลงกว่าเดิม อาจเพราะเป็นช่วงเบรคโฆษณา ซูซินเหยินถือเอกสารไว้ในมือแต่ไม่ได้สนใจอ่าน สายตาของเขากลับจ้องมองไปที่หน้าต่างแทน คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันจนเป็นรอยย่นเหมือนว่ากำลังมีเรื่องไม่สบายใจ

ซ่งจิงเฉินวางจานผลไม้ลงบนโต๊ะกาแฟ และพูดเสียงเบาว่า “คุณซูคะ.. ผลไม้ค่ะ”

ขนตายาวของซูซินเหยินขยับ.. ก่อนที่จะหันมาพยักหน้าเบาๆให้กับซ่งจิงเฉิน ท่าทีของเขายังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง เมื่อหันกลับมาเขาก็พุ่งความสนใจไปที่เอกสารในมือ

ทีวีที่เปิดไว้ทำหน้าที่เป็นเพียงเสียงประกอบเท่านั้น.. ในห้องยังคงเงียบสนิท มีเพียงเสียงพลิกเอกสารของซูซินเหยินที่ดังอยู่เป็นครั้งคราวเท่านั้น ซูซินเหยินสนใจเอกสารในมือเพียงชั่วครู่ ก็หันกลับไปมองที่หน้าต่างอีก

แสงไฟในห้องสว่าง ในขณะที่ด้านนอกมืดสนิท เงาบนหน้าต่างสะท้อนภาพเหตุการณ์ในห้องอย่างชัดเจตไม่ต่างกับการมองกระจก เขามองเห็นซ่งจิงเฉินโน้มตัวไปทางกำแพงที่อยู่ไกลออกไปจากเขา เธอก้มหน้ามองโทรศัพท์ในมืออย่างสนอกสนใจ

ดูเหมือนเธอกกำลังส่งข้อความให้ใครบางคนอยู่ นิ้วของเธอกดๆอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ ริมฝีปากยกขึ้นจนเกือบจะยิ้มอย่างไม่ตั้งใจ

อาจเป็นเพราะยืนอยู่ท่าเดิมจนรู้สึกเมื่อย.. ซ่งจิงเฉินจึงเงยหน้าขึ้นขณะที่ขยับขา และสายตาของเธอก็เหลือบไปมองที่หน้าต่าง ซูซินเหยินรีบหันหน้ากลับมาก่อนเธอเพียงเสี้ยววินาที แล้วทำทีพลิกเอกสารในมือ สายตาจ้องมองอยู่ที่ตัวหนังสือสีดำ แล้วจึงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า “ชงกาแฟให้ผมแก้วนึงสิ..”

คำสั่งฉับพลันประกอบกับความเงียบเป็นระยะเวลานานทำให้ซ่งจิงเฉินตกใจ เธอมองเขางงๆชั่วครู่ และเมื่อรู้สึกตัวเธอจึงตอบกลับไปว่า “โอ” เธอเก็บโทรศัพท์เข้าไปในกระเป๋า แล้วเดินไปที่ห้องทานอาหาร

ซ่งจิงเฉินนำกาแฟมาเสริฟให้กับซูซินเหยิน ระหว่างที่เธอกำลังก้มลงเพื่อวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ ซูซินเหยินก็ยื่นมือออกมารับ เธอรีบวางแก้วกาแฟลงบนมือของเขา

เมื่อซูซินเหยินรับแก้วมา นิ้วมือของเขาบังเอิญไปโดนนิ้วมือของเธอเข้า ซ่งจิงเฉินสะดุ้งจนกาแฟกระเด็นหกเลอะเทอะกางเกงของเขา

“ขอโทษค่ะคุณซู” ซ่งจิงเฉินวางแก้วกาแฟลงอย่างรวดเร็ว และรีบดึงกระดาษชำระมาซับลงบนกางเกงที่เปื้อนของเขา