ประกาศิตรัก : ตอนที่ 11-12 : ความลับสามข้อของเขา (1-2)

ตอนที่ 11  – ความลับสามข้อของเขา (1)

“นี่เธอกล้ามาปรากฏตัวให้ฉันเห็นครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งๆที่ฉันเคยเตือนเธอเรื่องนี้แล้ว!”

ไหล่ของซ่งจิงเฉินกระตุกเบาๆ เธอหลบสายตาลงต่ำแต่ยังคงยืนนิ่ง เธอไม่สนใจคำพูดปิดกั้นของชายหนุ่ม ได้แต่เผยอริมฝีปากพูดออกไปว่า “ท่าน CEO ซู เราจะคุยกันได้หรือไม่?”

“คุยกันงั้นเหรอ?” ซูซินเหยินหรี่ตามองซ่งจิงเฉินราวกับเขาได้ยินเรื่องที่ตลกที่สุดในโลก เขาหัวเราะแดกดัน แล้วคำพูดที่กำลังจะออกจากปากเขาต่อไปนั้น เต็มไปด้วยคำดูถูกเหยียดหยาม “นี่เธอคงคิดว่าฉันกำลังพูดเล่นกับเธองั้นเหรอ?  แม้แต่หน้าเธอฉันยังแทบไม่อยากมอง  แล้วทำไมเธอถึงคิดว่าฉันจะคุยกับเธอ?”

ซูซินเหยินที่ปกติเคร่งขรึมเป็นที่น่าประทับใจ ตอนนี้กลับกลายเป็นซูซินเหยินที่พูดมากจนน่ากลัวราวกับอสุรกายจากนรก

ภายนอกอาจดูเหมือซ่งจิงเฉินสงบนิ่งต่อหน้าเขา แต่ภายในนั้นหัวใจเธอกลับเต้นแรง และเหงื่อเย็นๆที่ไหลออกมาก็ทำให้มือที่กำแน่นของเธอชื้นไปหมด เธอไม่สนใจเรื่องอื่น นอกจากพยายามรักษาน้ำเสียงให้นิ่งและพูดออกไป “ฉันขอรบกวนเวลาของคุณแค่เดี๋ยวเดียวเท่านั้น ได้โปรดฟังสิ่งที่ฉันพูด”

ซูซินเหยินเหลือบมองเธอนิ่งเงียบตาไม่กระพริบ สายตาของเขาคมกริบราวกับจะเฉือนหัวใจของซ่งจิงเฉินออกเป็นชิ้นๆ ความเงียบสงัดในเวลานี้กดดันซ่งจิงเฉิน ยิ่งกว่าตอนที่เขาด่าว่าเธอเมื่อครู่เสียอีก

ซูซินเหยินเหลือบมองเธอเพียงแค่หนึ่งนาที แต่สำหรับซ่งจิงเฉินแล้ว มันช่างนานราวกับหนึ่งศตวรรษเลยทีเดียว

ซ่งจิงเฉินเกือบจะล้มลงเพราะแรงกดดันนั่นแล้ว แต่จู่ๆซูซินเหยินก็เอนหลังพิงโซฟา สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ซ่งจิงเฉิน เขาเผยอปากออกแล้วพูดขึ้นว่า “เธอบอกกับฉันว่ายังไงนะ ตอนที่เธอบุกเข้าไปทักทายฉันตรงทางเข้าบริษัท?”

น้ำเสียงของเขายังคงขุ่นเคือง..

เขายกนิ้วมือขึ้นมาจิ้มที่ศรีษะทำท่าทางครุ่นคิดก่อนจะพูดว่า “เธอต้องการเวลาจากฉันห้านาทีใช่ไม๊?”

เขาเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็วจนซ่งจินเฉินไม่ทันได้ตั้งตัว เธอจึงโพล่งออกมาต่อหน้าซูซินเหยิน “เอิ่ม.. ห้านาทีอะไรหรือคะ?”

ซูซินเหยินไม่สนใจคำพูดของซ่งจิงเฉิน จึงพูดเรื่องที่ค้างไว้ต่อ “หรือว่าผมจำผิด? ถ้าไม่ใช่ห้านาที? หรือจะเป็นสี่นาที? หรือว่าสาม หรือสองนาที?”

มาถึงตอนนี้.. ซ่งจิงเฉินจึงรู้สึกตัว และนึกขึ้นได้ว่าเขากำลังพูดถึงเรื่องอะไร นี่แสดงว่าเขายอมเปิดใจรับฟังเธอแล้วสินะ?

“ห้านาทีค่ะ..” ดวงตาของซ่งจิงเฉินฉายแววแห่งความหวัง เธอรีบพูดแทรกซูซินเหยินอย่างรวดเร็ว “ฉันเคยขอเวลาจากคุณห้านาทีค่ะ”

“ดี.. งั้นผมจะให้เวลาคุณห้านาที” ซูซินเหยินวางแขนข้างหนึ่งลงบนพนักเก้าอี้ เอนตัวไปด้านข้างใช้ฝ่ามือประคองศรีษะไว้อย่างสบายใจ

ช่างตรงข้ามกับความลำบากยากเย็นก่อนหน้านี้ จู่ๆซูซินเหยินก็ยอมรับฟังเธอ ซ่งจิงเฉินถึงกับอึ้งจนลืมคำพูดต่างๆที่เตรียมไว้จนหมดสิ้น เธอได้แต่ยืนอ้าปากค้างอยู่ต่อหน้าซูซินเหยิน

ซูซินเหยินนั่งรออย่างไม่เร่งรัด เขาเคาะนิ้วบนโซฟาเป็นจังหวะเบาๆ แล้วจึงพูดขึ้นว่า “เธอมีเวลาเหลืออีกสี่นาที”

ตอนที่ 12  – ความลับสามข้อของเขา (2)

เสียงเตือนของซูซินเหยินสร้างความกังวลใจให้กับซ่งจิงเฉิน เธอจึงรีบพูดตรงเข้าประเด็นทันที “ท่าน CEO ซูคะ.. ฉันอยากให้คุณมาร่วมงานกับซ่งเอ็มไพร์ในฐานะ CEO คนใหม่”

คำตอบของซูซินเหยินก็ตรงไปตรงมาเช่นเดียวกัน.. “คุณจะจ่ายให้ผมเท่าไหร่กับการรับตำแหน่ง CEO?”

ซ่งจิงเฉินกัดริมฝีปากพร้อมพูดราวกระซิบว่า “ตอนนี้.. ซ่งเอ็มไพร์มีเงินไม่มากนัก..”

“หมายความว่าคุณจะให้ผมทำงานให้คุณฟรีอย่างนั้นหรือ?” นิ้วของซูซินเหยินที่เคาะอยู่ชะงักลง และห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ แล้วจึงพูดขึ้นว่า “คุณซ่ง.. บริษัทที่มีชื่อเสียงของโลกเสนอเงินให้ผมเป็นหมื่นล้าน เพื่อให้ผมเข้าร่วมงานในฐานะ CEO แต่ผมก็ปฏิเสธไป แล้วนี่คุณไปเอาความมั่นใจมาจากใหน ว่าจะสามารถทำให้ผมเข้าทำงานที่บริษัทชั้นสามที่กำลังจะล้มละลายแบบนั้น?”

ใบหน้าของซ่งจิงเฉินร้อนผ่าวด้วยความอับอายกับสิ่งที่เขาพูด “แม้เรื่องที่ซ่งเอ็มไพร์กำลังมีปัญหาด้านการเงินนั้นจะเป็นความจริง แต่ซ่งเอ็มไพร์ก็ตั้งใจจะแบ่งหุ้นและรายได้ต่อปีให้เป็นโบนัส..”

“คุณซ่ง.. นี่คุณคิดว่าผมอยากได้หุ้นและโบนัสพวกนั้นหรือ?” ซูซินเหยินเย้ยหยัน ซ่งจิงเฉินกัดริมฝีปากแน่นและไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรต่อ ห้องทั้งห้องกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง

หลังเสียงหัวใจเต้นดังราวหนึ่งถึงสองครั้ง ซูซินเหยินก็เอ่ยขึ้นว่า “เหลืออีกสามนาที”

อาจเป็นเพราะสมองของเธอยังคงช้อต ซ่งจิงเฉินจึงนิ่งเงียบไม่ตอบอะไรซูซินเหยินในทันที แต่หลังจากความเงียบผ่านไปช่วงหนึ่ง เธอก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีความมั่นใจเหมือนก่อนว่า “ถ้าหากคุณเข้ามารับช่วงซ่งเอ็มไพร์ต่อ คุณจะเอาหุ้นหรือโบนัสเท่าไหร่จากซ่งเอ็มไพร์ก็ได้”

ซูซินเหยินไม่ออกความเห็นใดๆ และปล่อยให้เธอพูดต่อไป..

“ฉันรู้นะคะว่าคุณมีบริษัทของตัวเอง และก็คงจะยุ่งมาก..”

“เหลืออีกสองนาที..” ซูซินเหยินเตือนเธออีกครั้ง

ซ่งจิงเฉินขบริมฝีปากก่อนจะพูดต่อว่า.. “...และคงจะไม่มีเวลาให้กับซ่งเอ็มไพร์มากสักเท่าไหร่ แต่ถ้าคุณตกลงที่จะรับตำแหน่ง CEO ของซ่งเอ็มไพร์แล้ว คุณไม่ต้องเข้าไปทำงานที่นั่นก็ได้ ฉันจะให้พนักงานส่งข้อมูลและเอกสารสำคัญมาให้คุณแทน คุณสามารถติดต่อพวกเราได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง; วิธีนี้จะช่วยให้คุณสะดวกมากขึ้น...”

ซูซินเหยินไม่ออกความเห็นใดๆกับข้อเสนอของซ่งจิงเฉินเช่นเคย แต่กลับนับเวลาถอยหลังแทน

“อีกหนึ่งนาที..”

“ซ่งเอ็มไพร์จะให้กระดาษเปล่ากับคุณหนึ่งใบ เพื่อให้คุณเขียนข้อเสนอที่คุณต้องการเอาเอง และซ่งเอ็มไพร์จะทำตามข้อเสนอเหล่านั้น หากพวกเราสามารถทำได้..” ซ่งจิงเฉินหยิบเอกสารออกมาจากกระเป๋าของเธอ แล้วยื่นให้กับซูซินเหยินด้วยมือทั้งสอง “เอกสารพวกนี้ได้ประทับตราบริษัทไว้แล้ว; คุณลองอ่านดู..”

“หมดเวลา..” ซูซินเหยินไม่ชายตามองเอกสารแม้แต่น้อย เวลาห้านาทีหมดลงแล้ว เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากห้องไปทันที

ซ่งจิงเฉินวิ่งตามเขาไป และยื่นเอกสารให้ซูซินเหยินอีกครั้ง “ได้โปรดรับเอกสารไว้พิจารณาด้วยเถิดนะคะ..”

ซูซินเหยินเหลือบตามองเอกสารแว้ปหนึ่ง แต่ไม่ได้ยื่นมือออกไปรับ เขาจัดเสื้อเชิ้ตให้เข้าที่เข้าทาง สายตาเหลือบมองซ่งจิงเฉิน แล้วจึงพูดออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “ผมไม่จำเป็นต้องพิจารณาอะไร เพราะผมจะไม่เข้ารับช่วงกิจการของซ่งเอ็มไพร์ต่อ”