ประกาศิตรัก : ตอนที่ 10 - อยู่ร่วมกับอาโดนิสเจ้าอารมณ์ (10)

“เธอคือน้องสาวของซ่งเชง” ถังยั่วทิ้งระเบิดทำลายความเงียบ..

“ซ่งเชง? CEO ของซ่งเอ็มไพร์ที่กระโดดตึกฆ่าตัวตายเมื่อสามเดือนก่อนใช่ไม๊? และเด็กสาวนั่นก็คือน้องสาวของเขา ลูกสาวของตระกูลซ่ง?”

“ไม่แปลกที่ผมคุ้นหน้าเธอมาก เธอเป็นนักข่าวของสถานี TW ใช่ไม๊? เธอเคยประกาศข่าวอยู่สองสามครั้ง เธอชื่ออะไรนะ..”

“ซ่งจิงเฉิน..” ถังยั่วตอบ เขาหยิบไพ่ขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ เขาเหลือบตามองลงด้านล่าง ส่วนนิ้วมือก็ลูบหลังไพ่ไปมา ราวกับกำลังคิดใคร่ครวญอะไรบางอย่างอยู่ จากนั้นเขาก็พูดเสียงเบาๆว่า “พวกคุณเพิ่งถามไม่ใช่เหรอว่าเธอมีความสัมพันธ์อะไรกับซูซินเหยิน?”

ถังยั่วเปิดไพ่ขึ้นมาแล้วพูดพึมพำว่า “จริงๆแล้วพวกเขาไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกันเลย.. แต่ถ้าพวกคุณต้องการจะจับคู่พวกเขาล่ะก็ ซ่งจิงเฉินน่าจะเป็นผู้หญิงคนเดียวที่โผล่เข้ามาในโลกของซูซินเหยินตั้งแต่เขาเกิดมาเลยล่ะ”

....

เมื่อซูซินเหยินออกจากห้องไป เขาก็ปิดประตูโดยไม่มองซ่งจิงเฉินเลย เขาเดินลงไปตามทางที่ปูด้วยพรมลึกเข้าไปทางด้านในของเอลโดราโด

ซ่งจิงเฉินเดินตามหลังเขาไป ระหว่างทางมีแต่ความเงียบงัน นอกจากเสียงเชียร์ที่ดังออกมาจากห้องอื่นๆเป็นครั้งคราวแล้ว ก็ไม่มีเสียงอย่างอื่นเลย หรือจะพูดว่าพวกเขาทั้งสองไม่พูดจาอะไรกันสักคำก็ได้

เมื่อพวกเขาเดินไปจนสุดทางเดิน ซูซินเหยินก็หยุดและหยิบคีย์การ์ดออกมาจากกระเป๋า แนบไปที่หน้าประตูแล้วก็เปิดห้องเดินเข้าไป เขาไม่สนใจซ่งจิงเฉินที่เดินตามหลังมา

ซ่งจิงเฉินยืนอยู่ด้านนอก มองซูซินเหยินที่ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์กระดกน้ำแก้วหนึ่งเข้าปาก ก่อนที่จะย้ายไปนั่งที่โซฟาพร้อมแก้วในมือ เธอไม่ได้ตามเขาเข้าไป และเขาก็ไม่ได้เรียกเธอเข้าไปด้วย เขากำลังนั่งจิบเครื่องดื่มช้าๆ ราวกับว่าเขามีเวลานั่งเล่นเหลือเฟือ

ซูซินเหยินไม่ได้ทำอย่างอื่นนอกจากนั่งดื่ม และก็ไม่พูดอะไรสักคำ แต่ซ่งจิงเฉินก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา หัวใจของเธอเหมือนถูกบีบคั้นจนสั่นและแทบหายใจไม่ออก ขาของเธอที่ยืนอยู่หน้าประตูแข็งราวกับถูกก่อซีเมนต์ปิดจนไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ เซลทุกอณูในร่างกายส่งสัญญาณให้เธอรีบวิ่งหนีออกไปจากที่นี่

ซ่งจิงเฉินจ้องมองซูซินเหยินอย่างลังเลอยู่นาน ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจเดินเข้าไปในห้อง เธอปิดประตูและค่อยๆเดินเข้าไปหาซูซินเหยินอย่างระมัดระวัง หัวใจของเธอกลับเต้นเร็ว ตรงข้ามกับขาที่แข็งเป็นน้ำแข็งของเธอ จนเธอรู้สึกเหมือนกำลังจะตายเพราะหัวใจหยุดเต้น

เธอไม่รู้ว่าจะต้องพบเจอกับความยากลำบากอะไรอีก แต่แม้ว่าจะต้องพบเจอกับทะเลเพลิงหรือภูเขามีด เธอก็จะต้องเอาชีวิตรอดออกมาให้ได้

ซ่งจิงเฉินหยุดยืนอยู่ห่างจากซูซินเหยินราวหนึ่งเมตร เธอกำฝ่ามือแน่น จ้องมองไปที่เขาและกลืนน้ำลายอึกใหญ่ แต่ก่อนที่จะเปิดปากเรียกชื่อ ‘ซูซินเหยิน’ เธอก็นึกถึงอะไรบางอย่างได้ จึงพูดออกไปว่า “ท่าน CEO ซู.. คะ”

ซูซินเหยินเหลือบมองพื้น แล้วจู่ๆแก้วน้ำในมือของเขาก็ลอยมาอยู่ข้างๆเท้าของซ่งจิงเฉิน แก้วแตกละเอียดและน้ำเย็นๆก็กระเด็นมาถูกเท้าของเธอ

จากเสียงแก้วแตก ตามมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกของซูซินเหยิน “ซ่งจิงเฉิน เธอช่างกล้ามาก!”