ประกาศิตรัก : ประกาศิตรัก : ตอนที่ 7 - อยู่ร่วมกับอาโดนิสเจ้าอารมณ์ (7)

ซูซินเหยินไม่ออกความเห็นใดๆ แล้วเดินไปที่ห้องน้ำ ซ่งจิงเฉินถอนหายใจอย่างโล่งอก คงเป็นเพราะอยู่ต่อหน้าแม่ของเขา เขาถึงไม่จับเธอโยนออกไป

หลังจากที่ซูซินเหยินล้างมือเรียบร้อยแล้ว เขาก็เดินตรงไปที่ห้องรับประทานอาหาร ที่มีแม่ของเขาและซ่งจิงเฉินนั่งรออยู่ก่อนหน้าแล้ว ผู้หญิงทั้งสองคนกำลังนั่งคุยกัน ส่งยิ้มให้กันไปมา แต่ซ่งจิงเฉินกลับตัวแข็งขึ้นมาทันที เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามา

เมื่อซูซินเหยินลากเก้าอี้เข้ามานั่ง แม่ของเขาก็ส่งถ้วยน้ำซุปให้ทันที ระหว่างนั้นเธอก็ชี้ไปที่กับข้าวสองจานบนโต๊ะและพูดขึ้นว่า “น้ำซุปและกับข้าวสองจานนี้จิงเฉินเป็นคนทำนะ ลูกลองชิมดูสิ”

ซูชินเหยินรับถ้วยน้ำซุปมาแล้ววางไว้บนโต๊ะโดยไม่แตะต้องสักนิด เขาหยิบตะเกียบขึ้นมาและเลือกกินกับข้าวในจานที่แม่เขาเป็นคนทำ

ภายในห้องรับประทานอาหาร ป้าซูจะเป็นคนคุยสลับกันไปมาระหว่างซูซินเหยินกับซ่งจิงเฉิน บรรยากาศจึงไม่อึดอัด แม้การรับประทานอาหารเย็นจะดำเนินไปได้สักพักแล้ว ซ่งจิงเฉินก็สังเกตุเห็นว่าซูซินเหยินยังไม่แตะต้องซุปและกับข้างทั้งสองจานที่เธอทำเลย เขาสนใจเพียงแค่อาหารสองจานที่แม่เขาเป็นคนทำเท่านั้น

ดูเหมือนป้าซูจะสังเกตุเห็นเช่นกัน เธอจึงถามเขาว่าทำไมไม่ลองชิมซุป เมื่อเห็นท่าทีที่เคร่งขรึมของเขา เธอจึงคีบชิ้นเนื้อในจานที่ซ่งจิงเฉินทำ แล้ววางลงไปในจานของเขา และพูดว่า “จิงเฉินทำนะ ลองชิมดูสิ แม่ว่าไม่เลวเลย”

ซูซินเหยินพยักหน้าเบาๆแล้วกินต่อ แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็สังเกตุเห็นว่าชิ้นเนื้อที่เธอทำ ก็ยังคงอยู่ในจานจนเขากินเสร็จ เมื่อซูซินเหยินเห็นว่าซ่งจิงเฉินกำลังมองเขาอยู่ เขาเอียงศรีษะเล็กน้อยเพื่อให้สบตากับเธอ จากนั้นก็ใช้ตะเกียบค่อยๆคีบชิ้นเนื้อนั้นทิ้งลงขยะไป

ซูซินเหยินยืนขึ้นแล้วเดินออกจากห้องรับประทานอาหารไปโดยไม่พูดอะไรเลย ซ่งจิงเฉินจ้องมองชิ้นเนื้อในถังขยะ ในมือของเธอกำชายเสื้อเชิ้ตไว้แน่น วันนั้นเขาพูดว่า.. เขาไม่อยากเห็นเธอในชีวิตอีก แม้กระทั่งศพ

ตอนนี้.. เธอก็มาให้เขาเห็นอีกแล้ว เขาคงยังมีอีกหลายล้านวิธีที่จะกันเธอออกไปจากชีวิต จิงเฉินครุ่นคิดหลังอาหารมื้อเย็นจบลง ตอนที่ซูซินเหยินอยู่คนเดียวในห้องนอน เธอน่าจะมีโอกาสได้คุยธุระกับเขา เธอคิดเอาเองว่า ถ้ามีป้าซูอยู่รอบๆบ้าน เขาน่าจะมีความอดทนพอที่จะฟังเธอพูดจนจบได้

แต่ดูเหมือนซูซินเหยินจะรู้แผนการณ์ของเธอ เพราะเขากลับไปนั่งดูทีวีอยู่ที่ห้องรับแขกกับแม่ของเขา

เวลาค่อยๆผ่านไปอย่างช้าๆ และเมื่อเวลาใกล้จะสามทุ่ม เธอก็รู้ดีว่าเป็นเวลาที่เธอควรจะต้องกลับแล้ว แต่มันไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเธอเลย ที่จะมีโอกาสนั่งร่วมห้องกับซูซินเหยิน และเธอก็ไม่อยากปล่อยโอกาสดีๆแบบนี้ให้หลุดไป

ซ่งจิงเฉินนิ่งไปชั่วครู่ และกำลังจะเอ่ยปากถามซูซินเหยินว่า พอจะมีเวลาสักนิดเพื่อคุยธุระส่วนตัวกับเธอหรือไม่ แต่จู่ๆเขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วเดินไปคุยที่ระเบียง

ซูซินเหยินคุยโทรศัพท์อยู่นานมาก จนเกือบจะสี่ทุ่มครึ่งแล้วเขาก็ยังคงคุยไม่เสร็จ

ป้าซูอ้าปากหาว.. และแม้เธอจะยังไม่อยากบอกลา แต่เธอก็รู้ดีว่าเธออยู่ดึกเกินไปแล้ว เธอจึงต้องกล่าวลาอย่างไม่มีทางเลือก ความผิดหวังปรากฏชัดเจนบนใบหน้าของเธอ “ป้าซูคะ นี่ก็ดึกมากแล้ว หนูคงต้องกลับแล้วค่ะ”

“แต่นี่ดึกมากแล้ว เด็กผู้หญิงกลับเข้าเมืองดึกๆดื่นๆคนเดียวมันไม่ปลอดภัย รอสักครู่นะ ซินเหยินก็กำลังจะกลับเหมือนกัน เดี๋ยวป้าให้เขาขับรถ..” แต่ก่อนที่ป้าซูจะพูดจบ จู่ๆซูซินเหยินที่กำลังคุยโทรศัพท์ก็หันมาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา มือข้างหนึ่งปิดโทรศัพท์ไว้ “คืนนี้ผมไม่กลับเข้าเมืองครับ”