ประกาศิตรัก : ตอนที่ 6 - อยู่ร่วมกับอาโดนิสเจ้าอารมณ์ (6)

จะว่าไป.. ก่อนเหตุการณ์ครั้งนั้น ซ่งจิงเฉินแม้ไม่ได้ตัดขาดความสัมพันธ์กับแม่ของซูซินเหยิน แต่เธอก็ติดต่อกับแม่ของเขาน้อยมาก แต่กับเขาเธอไม่เคยติดต่อเลย

ในความทรงจำของซ่งจิงเฉินนั้น.. แม่ของเขาทั้งน่ารัก อ่อนโยน และเป็นที่รักใคร่ของคนทั่วไป จะว่าไป.. บุคลิคของแม่กับลูกนั้นต่างกันโดยสิ้นเชิง ซ่งจิงเฉินไม่แน่ใจว่าแม่ของซูซินเหยินจะจำเธอได้หรือเปล่า และจะรู้สึกหรือไม่ว่าการมาของเธอนั้นไม่ปกตินัก แต่เพื่อซ่งเอ็มไพร์ เพื่อพ่อที่กำลังนอนป่วย และเพื่อพี่ชายที่เสียไปแล้ว ซ่งจิงเฉินจะต้องไปพบแม่ของซูซินเหยินในบ่ายวันเสาร์นี้ให้ได้

บ้านพักตากอากาศนี้ตั้งอยู่บนเนินเขาทางภาคเหนือของปักกิ่ง อยู่ถัดจากเขื่อนกั้นน้ำและล้อมรอบไปด้วยทิวทัศน์สวยงาม ซ่งจิงเฉินใช้อินเทอร์เนตค้นหาที่ตั้งของบ้าน

...

ประตูบ้านพักตากอากาศเปิดกว้าง ไม่มีพนักงานรักษาความปลอดภัย ซ่งจิงเฉินก้าวเข้าไปในลานกว้างและกดกริ่ง สองสามนาทีต่อมา เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากข้างในบ้าน แล้วประตูก็เปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามคล้ายกับซูซินเหยิน

แม้จะผ่านมานานหลายปี เพียงแค่เห็นแว้ปแรก ซ่งจิงเฉินก็จำได้ว่าเธอคือแม่ของซูซินเหยิน เธอยื่นของขวัญที่ซื้อมาให้แม่ของเขา พร้อมแนะนำตัวเองอย่างสุภาพ

“ป้าซูคะ.. หนูจิงเฉินค่ะ”

ดูเหมือนว่าแม่ของซูซิงเหยินจะจำเธอได้ เพราะเธอเชิญซ่งจิงเฉินให้เข้าไปในบ้านทันทีที่ได้ยินชื่อ และก็ไม่ถามอะไรเลย ท่าทางที่ตื่นเต้นและใจดีของเธอ ทำให้หัวใจของซ่งจิงเฉินเต้นแรง แม่ของเขาประทับใจในตัวของหญิงสาว และหญิงสาวก็ประทับใจในตัวแม่เขาเช่นกัน หลังจากบทสนทนาสั้นๆผ่านไป ความอึดอัดทั้งหลายก็มลายหายไป

เมื่อถึงเวลาห้าโมงเย็น แม่ของซูซินเหยินก็เริ่มเตรียมอาหารมื้อเย็น เพราะความรู้สึกประทับใจในตัวซ่งจิงเฉินตั้งแต่เมื่อตอนบ่าย เธอจึงเชื้อเชิญหญิงสาวให้อยู่รับประทานอาหารเย็นด้วยกัน ซ่งจิงเฉินที่ตั้งใจจะมาพบซูซินเหยินอยู่แล้ว รีบตอบรับคำเชิญทันที และยังเข้าครัวช่วยเธอทำอาหารอีกสองสามอย่างด้วย

หลังจากทำอาหารเย็นเสร็จ ซ่งจิงเฉินจึงขอตัวไปห้องน้ำ ทันทีที่เปิดประตูห้องน้ำ หูของเธอก็ได้ยินเสียงคลิ๊กดังขึ้นที่ประตูหน้าบ้าน ซงจิงเฉินรีบหันไปมองที่ทางเข้า และก็พบซูซินเหยินที่สวมแจ๊คเก๊ตสีดำเดินเข้ามา

ซูซินเหยินกำลังถอดแจ๊คเก็ตออก แต่เมื่อเขาเหลือบไปเห็นซ่งจิงเฉิน เขาก็นิ่งไปชั่วครู่ คิ้วขมวดเข้าหากัน เขาถามออกมาอย่างไม่พอใจว่า “เธอมาทำอะไรที่นี่?”

ก่อนที่ซ่งจิงเฉินจะได้ตอบอะไร แม่ของเขาที่ได้ยินเสียงประตูหน้าบ้านเปิดออก ก็ออกมาจากห้องครัวและพูดว่า “ซินเหยิน.. กลับมาบ้านแล้วเหรอลูก!”

จากนั้น.. เธอก็เข้าไปถอดเสื้อแจ๊คเก็ตที่ยังคงค้างอยู่ที่แขนของเขาออกให้ แล้วก็ถามขึ้นว่า “ลูกยังจำจิงเฉินได้ใช่ไม๊? เธอเป็นลูกสาวของลุงซ่ง วันนี้เธอแวะมาเยี่ยมแม่ และแม่ก็ชวนเธออยู่ทานข้าวเย็นด้วยกัน”

หลังจากที่ฟังแม่เขาอธิบาย.. ซูซินเหยินเหลือบมองซ่งจิงเฉินด้วยสายตาเย็นชา ซงจิงเฉินได้ยินน้ำเสียงที่ไม่พอใจของเขาก่อนหน้านี้ และเมื่อเห็นสายตาที่เย็นชาของเขา เธอรู้สึกว่าเขาคงจะโยนเธอออกจากบ้านในอีกไม่กี่วินาทีนี้ หัวใจเธอแทบหยุดเต้น

แต่แล้วเธอก็รู้สึกโล่งอก ที่เขาเพียงเหลือบมองเธอไม่กี่วินาที แล้วก็หันไปพยักหน้าให้แม่ของเขาพร้อมพรึมพรำว่า “อืมม” เป็นสัญญาณว่าเขาเข้าใจที่แม่พูด

แม่ของเขายิ้ม “เอาล่ะ.. อย่ายืนตรงนั้น ไปล้างมือเตรียมตัวทานข้าวเย็นกัน”