เส้นทางสู่การเป็นเจ้าแห่งแวมไพร์ บทที่13

“ในที่สุดก็มาถึงแล้ว!”

พูดตามตรง เฉินลั่วเองก็ไม่คิดว่าโชคของตัวเองจะดีขนาดนี้ แค่เลือกจุดซุ่มดูแบบสุ่มๆ ก็ได้พบสิ่งที่ต้องการแบบนี้

ตลอดสามวันที่ผ่านมา เขาและทีมออกค้นหากลุ่มเป้าหมายทุกคืน แต่แม้จะพยายามเท่าไหร่ก็ยังไม่พบร่องรอยของพวกมัน จนเริ่มสงสัยว่าพวกนั้นย้ายที่ไปแล้ว ขณะที่กำลังหงุดหงิดกับสถานการณ์ที่ไร้ความคืบหน้า จู่ๆ โอกาสก็มาถึง

ตอนแรกที่เห็นเคนปรากฏตัว เฉินลั่วคิดว่าเขาเป็นแวมไพร์ แต่เพียงเสี้ยววินาที ความคิดนั้นก็ถูกทำลายลงทันที เพราะทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างฉับพลันจนเขาไม่ทันได้ตอบสนอง และเคนก็จัดการเหยื่อของเขาสำเร็จ

แต่เมื่อลองคิดดูดีๆ เฉินลั่วกลับเห็นว่านี่เป็นเรื่องดี

เพราะเมื่อฝ่ายนั้นล่าเหยื่อได้แล้ว สิ่งที่ต้องทำต่อไปคือขนศพออกไปเพื่อแปรรูป จากนั้นก็ผลิตเป็นผงแวมไพร์สำหรับขาย

ซึ่งหมายความว่า ถ้าเขาแอบตามไป ก็อาจสาวไปถึงรังของพวกมันได้

ด้วยความเร็วที่สูงกว่ามนุษย์ปกติถึงยี่สิบเท่า ทำให้เขาไม่มีทางพลาดร่องรอยของอีกฝ่ายแน่นอน

เมื่อคิดได้ดังนั้น เฉินลั่วก็ตัดสินใจทันที

ร่างของเขาพลันแปรเปลี่ยนเป็นเงาดำ ละลายเข้าไปในความมืด ขณะที่เขาเคลื่อนที่ผ่านหลังคาตึกสูงของเมือง ดวงตาจับจ้องไปยังรถคันที่อยู่เบื้องล่าง ไม่ปล่อยให้มันหลุดรอดสายตา

ไม่นานนัก รถคันนั้นก็ขับห่างออกจากตัวเมืองไปเรื่อยๆ บรรยากาศรอบข้างเริ่มเงียบสงัด ปราศจากความวุ่นวายของผู้คน

เห็นได้ชัดว่าพวกมันมุ่งหน้าออกสู่ชานเมือง

ในที่สุด รถก็หยุดที่โรงงานผลิตเครื่องจักรแห่งหนึ่ง ซึ่งมีขนาดปานกลาง แสงไฟส่องสว่างจ้าทั่วทั้งพื้นที่ พร้อมกับเสียงเครื่องจักรทำงานต่อเนื่องราวกับว่าที่นี่เปิดตลอดทั้งคืน

เฉินลั่วเห็นภาพตรงหน้าก็อดหัวเราะในใจไม่ได้

ประเทศนี้ขึ้นชื่อเรื่องพนักงานที่ไม่ชอบทำงานล่วงเวลา แต่โรงงานแห่งนี้กลับทำงานยันดึก ไม่กลัวผิดสังเกตเลยรึไง?

โชคดีที่ที่ตั้งของมันอยู่ค่อนข้างห่างไกลจากชุมชน ไม่เช่นนั้นความผิดปกตินี้คงถูกเปิดโปงไปนานแล้ว และคงไม่มีโอกาสให้เขามาสืบแบบนี้

งั้นก็คงต้องขอบคุณพวกมันล่ะนะ!

เมื่อเห็นรถของเคนหยุดที่หน้าโรงงาน เฉินลั่วเผยรอยยิ้มบางๆ

เขาส่งข้อความไปหาคาร์ซอน ให้เตรียมกำลังคนมาเสริม จากนั้นร่างของเขาก็เคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็ข้ามระยะทางเป็นร้อยเมตร

ยามสองคนที่เฝ้าหน้าโรงงานยังไม่ทันรู้ตัว เฉินลั่วก็พุ่งขึ้นไปบนหลังคาของอาคารแล้ว

เขาหยุดที่กระจกบนเพดานโรงงาน และไม่ได้บุ่มบ่ามบุกเข้าไปทันที

ตอนนี้เมื่อได้เบาะแสของรังพวกมันแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องรีบร้อน

ในทางกลับกัน เขากลับอยากรู้ว่าพวกมันผลิตผงแวมไพร์นี้ขึ้นมาได้อย่างไร

ดังนั้น เขาจึงตัดสินใจใช้เวลานี้สังเกตการณ์ก่อน

ไม่นานนัก เคนก็เดินเข้ามาภายในโรงงาน ขณะที่ชายอีกสองคนแบกร่างไร้วิญญาณของเหยื่อเดินตามหลัง

บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

เมื่อเหล่าคนงานในโรงงานเห็นศพ พวกเขาต่างเผยสีหน้าพึงพอใจ

"บอส ได้ของมาอีกแล้วเหรอ!?"

"สมกับเป็นบอสเคน! เก่งจริงๆ ทุกครั้งที่ออกไปล่ากลับมาได้เหยื่อเต็มมือ ต่างจากพวกเราที่ล้มเหลวมาหลายรอบแล้ว!"

“เยี่ยมเลย! ในที่สุดก็มีวัตถุดิบใหม่เข้ามา ถ้าหากวันนี้ยังไม่ได้เพิ่มอีกล่ะก็ สต็อกของเราคงหมดเกลี้ยงแน่!”

“แต่ช่วงนี้พวกเราออกล่าบ่อยเกินไป พวกแวมไพร์เริ่มระวังตัวกันแล้ว ไม่เหมือนแต่ก่อนที่จับง่ายๆ!”

“ถ้าสถานการณ์เป็นแบบนี้ต่อไป ปริมาณการผลิตของเราคงลดลงเยอะแน่ๆ! บอสเคน แล้วเราจะเอายังไงดี?”

เมื่อได้ยินคำถามจากลูกน้อง เคนแค่นเสียงเย็นชา ก่อนจะกล่าวออกมา

“ถึงปริมาณจะลดลง แต่กำไรของเราจะต้องไม่ลด! จากนี้ไปขึ้นราคาขายเป็นสองเท่า! ราคาตอนนี้มันต่ำเกินไปแล้ว!”

เมื่อพูดจบ ใบหน้าของเขาฉายแววมั่นใจเต็มเปี่ยม

“พวกนายก็เห็นแล้วว่าของของเรามีผลลัพธ์ยังไง ตอนนี้ในตลาดยังมีสินค้าไหนที่สู้ได้? ของเราสามารถทำให้คนธรรมดาได้รับพลังของแวมไพร์! สินค้าแบบนี้ ต่อให้ขึ้นราคาสองเท่าก็ยังถูกเกินไปด้วยซ้ำ!”

เมื่อได้ยินแบบนั้น สีหน้าของทุกคนก็แสดงความโลภออกมาทันที

พวกเขาพยักหน้าพร้อมกัน แสดงออกถึงความเห็นด้วย

“จริงด้วย! ฉันว่าก่อนหน้านี้เราขายถูกไปเอง นี่แหละถึงจะเป็นราคาที่ควรจะเป็น! ก็ของแบบนี้ มีแค่เราที่ทำได้ ไม่มีคู่แข่ง ยังไงมันก็ต้องขายออกอยู่แล้ว!”

“อย่าว่าแต่ขึ้นสองเท่าเลย ฉันว่าสามเท่าก็ยังมีคนแย่งกันซื้อ! ถ้าพวกคนจนมันซื้อไม่ไหว ก็ให้มันไสหัวไปซะ!”

“แล้วนอกจากขายของพวกนี้แล้ว เราอาจจะลองพิจารณาจับแวมไพร์เป็นๆ ไปขายก็ได้นะ ฉันว่าพวกมหาเศรษฐีคงสนใจสิ่งมีชีวิตในตำนานแบบนี้ไม่น้อยเลยล่ะ!”

“ไอเดียนี้เข้าท่าดี! เดวิด นายฉลาดจริงๆ! ไม่เสียแรงที่จบจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ!”

.....

หลังจากพูดคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง ทุกคนก็เริ่มลงมือทำงาน

ชายสองคนช่วยกันยกศพเข้าไปในห้องปิดสนิท เสียงฟันฉับดังหนักแน่นตามมาทันที ตามด้วยเสียงเสียดสีที่ฟังดูแสบแก้วหู คล้ายกับมีดโลหะขูดไปบนกระดูก ทำเอาเฉินลั่วรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ประตูห้องเปิดออก

ชายคนหนึ่งเดินออกมา ในมือของเขาถือกระเป๋าสีดำขนาดใหญ่

“บอส ขั้นตอนแรกเรียบร้อยแล้ว!”

“เข้าใจแล้ว งั้นเริ่มกระบวนการขั้นต่อไปได้เลย” เคนโบกมือสั่ง

“รับทราบ!”

ชายคนนั้นเดินไปยังเครื่องจักรขนาดใหญ่ ก่อนจะเปิดกระเป๋า และเทของที่อยู่ข้างในลงไปทั้งหมด จากนั้นก็กดปุ่มเปิดเครื่อง

ทันทีที่เครื่องเริ่มทำงาน

ด้วยสายตาที่เฉียบแหลมของเฉินลั่ว เขาสามารถมองเห็นสิ่งที่อยู่ในกระเป๋าได้อย่างชัดเจน

สิ่งที่เทลงไป ไม่ใช่อะไรอื่นเลย แต่เป็นชิ้นส่วนของกระดูกเปื้อนเลือด!

เมื่อนำเสียงที่ได้ยินก่อนหน้านี้มาประกอบกัน เฉินลั่วก็สามารถปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้ทันที

เขาสูดลมหายใจลึก ขณะที่ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง แววตาของเขาเต็มไปด้วยจิตสังหารที่ไม่คิดจะปกปิดอีกต่อไป

กับพวกปีศาจเหล่านี้ วิธีเดียวที่จะจัดการได้ก็คือลากพวกมันลงนรกเท่านั้น!

เฉินลั่วยอมรับว่าแวมไพร์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่ได้รับการยอมรับจากมนุษย์ และพวกมันที่ต้องดื่มเลือดมนุษย์เพื่ออยู่รอดก็เป็นที่รังเกียจ ดังนั้น สำหรับการที่เบลดออกล่าพวกมัน เขาเองก็ไม่ได้รู้สึกว่าเป็นปัญหา

แต่สิ่งที่เคนและพรรคพวกทำ กลับเป็นการกระทำที่โหดเหี้ยมจนเกินรับได้

พวกมันไม่ได้แค่ล่าแวมไพร์เท่านั้น แต่ยังแล่เนื้อออกจนหมด ก่อนจะบดกระดูกให้กลายเป็นผงแล้วนำไปขาย!

การกระทำนี้ชั่วร้ายกว่าการที่แวมไพร์ฆ่าคนเสียอีก มันไม่ต่างอะไรกับปีศาจที่สมควรถูกกำจัด!

และที่สำคัญ เรื่องนี้ยังไม่จบแค่นี้

เมื่ออำนาจของพวกมันขยายใหญ่ขึ้น ต่อไปไม่แน่ว่าเขาเองก็อาจจะกลายเป็นเป้าหมายของพวกมันเหมือนกัน

ดังนั้น เพื่อความอยู่รอดของตัวเอง พวกมันจะต้องถูกกำจัดให้สิ้นซาก!

ขณะที่ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัว

ตูมมมมมมมมมมมมมมม!!!

เสียงระเบิดดังก้องจากนอกโรงงาน

“พวกแกเป็นใคร!?”

เสียงตะโกนดังลั่น พร้อมกับเสียงปืนลั่นขึ้นสองนัด

เฉินลั่วหรี่ตาลงก่อนจะรีบหันไปมองด้านหลังทันที!